ขาของเธอนุ่มมาก สือเยี่ยนนอนสบายจนรู้สึกผ่อนคลาย
มีเพียงหร่านถังที่แข็งทื่อราวกับถูกจี้สกัดจุด มือไม้ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน
พวกเขาทำอะไรใกล้ชิดกันขนาดนี้ได้ด้วยเหรอ?
เธอก้มลงมอง ก็เห็นว่าสือเยี่ยนหลับตาไปแล้ว
ลมหายใจสม่ำเสมอ ราวกับงูหลามเย็นชาที่เก็บซ่อนเขี้ยวเล็บ ยอมมอบจุดอ่อนที่สุดของตัวเองไว้ในมือเธอด้วยความเต็มใจ
“งั้นก็นอนนิ่ง ๆ ห้ามลืมตานะ” หร่านถังสั่งเสียงเบา
“ได้”
หร่านถัง: ระบบ ส่งแผนผังจุดชีพจรมาให้ฉันหน่อย!
【ฮ่า ๆ เป็นไปไม่ได้หรอก】
หร่านถัง: ?
【เธอดูสิ แบบนี้มันถูกเหรอ นี่ไม่ใช่ฉากของนางเอกหรอกหรือ? ทำไมตอนนี้กลายเป็นเธอนวดให้เขาแทนล่ะ? เธอเป็นแค่นางรอง ทำไมเขาถึงชอบมาแนบชิดกับเธอนักนะ? ฉันรู้สึกว่าหนุ่มคนนี้ดูมีเจตนาแอบแฝงยังไงก็ไม่รู้】
หร่านถัง: ฉันว่าระบบของนายก็แปลก ๆ เหมือนกันนะ เลิกพูดมากได้แล้ว!
【ฮ่า ๆ เป็นไปไม่ได้หรอก】
หร่านถังขอแผนผังจุดชีพจรจากระบบไม่สำเร็จ จึงไม่กล้าลงมือเสียที
สือเยี่ยนไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไรไป เลยคิดจะลืมตาดู
หร่านถังกลัวที่สุดเวลาสบตากับเขาอย่างลึกซึ้ง ดวงตาคู่นั้นของสือเยี่ยนสวยก็จริง แต่ใครสบตากับเขาเป็นต้องใจละลาย!
เธอตบแปะแล้วเอามือปิดตาเขาไว้ “ฉันจะเริ่มแล้วนะ อดทนหน่อย!”
สือเยี่ยนถูกฝ่ามือเธอปิดตาไว้จนแน่น ส่งเสียงครางอู้อี้ มือคว้าข้อมือเธอไว้ตามสัญชาตญาณ คิดจะปัดออก