รถแท็กซี่จอดลงบนยอดเขาชานเมืองทางใต้ คนขับยังคงแอบมองลู่อี้หนิงผ่านกระจกมองหลัง
“ถึงแล้วครับ” น้ำเสียงของเขาฟังดูเหม่อลอยเล็กน้อย
ลิซ่าจ่ายเงิน ทั้งสามคนเปิดประตูลงจากรถ
เฉิงซินอี๋ลงมาก่อน เธอยกชายกระโปรงสีแชมเปญขึ้น สูดหายใจลึก เชิดอกตั้งหน้า ทำท่าราวกับ “ฉันมาสถานที่แบบนี้เป็นประจำ”
ลิซ่าเดินตามหลังมาในชุดเดรสสูทสีดำ ท่วงท่าคล่องแคล่ว เปี่ยมไปด้วยออร่าพี่สาวสุดเท่เต็มพิกัด
ลู่อี้หนิงลงจากรถเป็นคนสุดท้าย
เธอใช้มือข้างหนึ่งยันกรอบประตูรถ ยื่นรองเท้าส้นสูงสีเงินออกไปแตะพื้นก่อน พอแน่ใจว่ายืนมั่นคงแล้วจึงค่อย ๆ ขยับเท้าอีกข้างลงมา
เธอยืดตัวตรง ชายชุดราตรีสีเทาเข้มเว้าหลังไหวเบา ๆ ไปตามสายลมบนภูเขา
เครื่องประดับมุกบนผมสะท้อนแสงริบหรี่ยามพลบค่ำ ผมหน้าม้าสองข้างที่ยาวระแก้มปลิวขึ้นตามสายลม ก่อนจะตกลงมาแนบแก้มอีกครั้ง
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ยืนอยู่หน้าประตูยังเป็นชายชุดสูทสีเทาเข้มคนเดิมจากเมื่อวาน
วันนี้เขาเปลี่ยนมาสวมเครื่องแบบที่เป็นทางการกว่าเดิม สวมถุงมือสีขาว ในมือถือรายชื่อแขก
เมื่อเห็นไฟหน้ารถแท็กซี่ เขาก็เดินเข้ามาเตรียมสอบถามตามหน้าที่
แล้วฝีเท้าของเขาก็หยุดชะงัก
ปากเผยอเล็กน้อย ความเป็นมืออาชีพที่ไม่หวั่นไหวต่อสิ่งใดก่อนหน้านี้หายวับไปจนหมด
รายชื่อแขกในมือถูกลมพัดปลิว เขาก็ไม่ได้ก้มลงไปเก็บ
ลู่อี้หนิงหันหลังแล้วเดินไปทางประตูคฤหาสน์
รองเท้าส้นสูงสีเงินกระทบทางเดินหิน ส่งเสียงใสกังวานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
เธอไม่ได้จงใจเดินแบบนางแบบ แค่เดินตามปกติ แต่ทุกย่างก้าวกลับราวกับเหยียบลงกลางใจทุกคน
น้ำพุหน้าประตูยังคงไหลซ่า ทว่าพนักงานต้อนรับสองสามคนที่กำลังคุยกันอยู่ข้าง ๆ พลันเงียบกริบ
เด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังก้มตรวจรายชื่อเงยหน้าขึ้น ปากกาที่ถืออยู่ชะงักกลางอากาศ หยดหมึกสีดำก่อตัวเป็นเม็ดเล็ก ๆ ที่ปลายปากกา