ตอนเผยเยี่ยนโจวจอดรถไว้หน้าคฤหาสน์ ฟ้าก็มืดลงแล้ว
บ้านเก่าตระกูลเผยตั้งอยู่บนไหล่เขาชานเมืองอวิ๋น มีพื้นที่อย่างน้อยสิบหมู่ อาคารหลักเป็นตึกสามชั้นที่ผสมผสานสถาปัตยกรรมตะวันออกและตะวันตก ด้านหน้ากับด้านหลังมีลานอย่างละแห่ง
ลานด้านหน้าปลูกต้นพลาตานฝรั่งเศสไว้สองแถว ส่วนลานด้านหลังเดิมเป็นกรีนสนามกอล์ฟมาตรฐาน ซึ่งคุณปู่เผยเชียนจ้างคนมาทำไว้เมื่อสามปีก่อน
ตอนนั้นคุณปู่คึกคักเสียเหลือเกิน บอกว่าจะฝึกตีกอล์ฟ แต่เล่นไม่ถึงเดือนก็เบื่อแล้ว
เผยเยี่ยนโจวเดินผ่านลานด้านหน้า อ้อมอาคารหลักไป ก็ได้ยินเสียง «ปึงปัง» ดังมาจากลานด้านหลังแต่ไกล
เขาเดินเข้าไปดู เห็นโต๊ะปิงปองตั้งอยู่บนกรีน
พื้นโต๊ะสีฟ้าตัดกับสนามหญ้าอย่างเด่นชัด ราวกับแผ่นปะสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่แปะลงบนพรมสีเขียว
เผยเชียนยืนอยู่ที่ปลายโต๊ะด้านหนึ่ง สวมเสื้อกล้ามเก่าซีดจนแทบขาว สวมรองเท้าผ้าปักกิ่งเก่า ๆ มือกำไม้ปิงปองแน่น ส่วนอีกฝั่งมีเด็กเก็บลูกบอลหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ กำลังวิ่งไปทั่วสนามเพราะโดนเขาตีไล่
«คุณปู่»
เผยเชียนได้ยินเสียงก็หันกลับมามอง แต่ไม่ได้หยุดมือ เขาตวัดไม้ตีลูกกลับไป ลูกเฉียดหูเด็กเก็บบอลพุ่งผ่านไป เด็กหนุ่มพุ่งคว้าแต่ก็พลาด
«มาแล้วเหรอ? มาเล่นกับปู่สักหน่อย» เผยเชียนโบกมือให้เด็กเก็บบอล «เสี่ยวหลิว เธอลงไปได้แล้ว»
เด็กเก็บบอลขานรับ เก็บไม้ปิงปองแล้วเดินจากไป
เผยเชียนโยนไม้ปิงปองไปทางเผยเยี่ยนโจว «มา เล่นกับปู่สักสองสามลูก»
เผยเยี่ยนโจวรับไม้มา ลองชั่งน้ำหนักดู แล้วเดินไปยังปลายโต๊ะอีกด้าน
เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ดบน ม้วนแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย ก่อนยืนประจำที่
«คุณปู่เอาสนามกอล์ฟมาดัดแปลงเป็นโต๊ะปิงปองแบบนี้ ไม่เสียดายของไปหน่อยเหรอ?»