แปลงโฉมเป็นสาวงามสุดปัง ตั้งใจไม่เป็นสาวสายฮา

ตอนที่ 11 ไม่รีบเลิกงานก็สมองมีปัญหา

8 นาที· 1.8K คำ

ห้าโมงยี่สิบเก้านาที

มือขวาของลู่อี้หนิงวางอยู่บนเมาส์ ส่วนมือซ้ายก็แอบดึงกระเป๋าออกมาจากลิ้นชักอย่างแนบเนียนแล้ว

เธอจ้องเวลาตรงมุมขวาล่างของหน้าจอคอมพิวเตอร์เขม็ง หัวใจเต้นเร็วขึ้นตามตัวเลขวินาทีที่ขยับไป

ห้าโมงยี่สิบเก้านาทีห้าสิบวินาที

เพื่อนร่วมงานผู้ชายสองสามคนที่นั่งอยู่แถวโต๊ะข้าง ๆ เริ่มทำท่าจะขยับตัวกันแล้ว

บางคนแกล้งทำเป็นจะไปห้องชงชา แล้วเดินอ้อมผ่านเคาน์เตอร์ต้อนรับ บางคนถือเอกสารค่อย ๆ จัดอย่างเชื่องช้า แต่สายตากลับเหลือบมาทางเธอไม่หยุด

หวังจากฝ่ายการตลาดถึงขั้นลุกขึ้นยืนแล้ว มือกำโทรศัพท์ไว้แน่น ปากก็พึมพำอะไรบางอย่าง ดูจากรูปปากแล้วเหมือนกำลังซ้อมพูดอยู่

ห้าโมงยี่สิบเก้านาทีห้าสิบเก้าวินาที

ลู่อี้หนิงสูดหายใจลึก

ทันทีที่ตัวเลข “ห้าโมงครึ่ง” ปรากฏขึ้น เธอก็ลุกพรวด สะพายกระเป๋าขึ้นบ่า แล้วพุ่งออกจากเคาน์เตอร์ต้อนรับด้วยความเร็วสายฟ้าแลบ

ท่วงท่าลื่นไหล รวดเดียวจบ แม้แต่เก้าอี้ก็ยังไม่ได้ดันกลับเข้าที่

หวังเพิ่งก้าวออกมาได้ก้าวเดียว ก็ได้แต่มองแผ่นหลังของลู่อี้หนิงหายลับไปตรงปากทางลิฟต์

เขาอ้าปากค้าง คำว่า “สุดสัปดาห์ว่างไหม” ห้าคำติดอยู่ที่ริมฝีปากอย่างจัง

คนที่คว้าน้ำเหลวเหมือนกันยังมีอีกหกคน

ขณะที่ประตูลิฟต์ปิดลง ลู่อี้หนิงมองใบหน้าผิดหวังหลายใบที่ตามออกมาจนถึงช่องประตู แล้วแอบกดไลก์ให้ตัวเองในใจ

ไม่รีบเลิกงานก็สมองมีปัญหา

นี่คือกฎเอาตัวรอดที่เธอสรุปได้ตั้งแต่ชาติก่อน ตอนแย่งอาหารในโรงอาหารสมัยมัธยมปลาย

ลิฟต์เคลื่อนลงไปเรื่อย ๆ ลู่อี้หนิงอารมณ์ดีสุด ๆ

เธอวางแผนวันหยุดสุดสัปดาห์ไว้ในหัวเรียบร้อยแล้วว่าจะหมกตัวอยู่ในห้องเช่า ซื้อเบียร์มาหนึ่งลัง สั่งอาหารเดลิเวอรีสามมื้อ แล้วเล่นเกมโต้รุ่ง

สองวันนี้เธอติดตั้งเกมมือถือยอดนิยมไว้หลายเกม พอได้ลองเล่นตอนอู้งานแล้วก็รู้สึกว่าควบคุมได้ไม่เลว

เธอตั้งใจจะเล่นเกมออฟไลน์ให้จบ แล้วไต่แรงก์เกม “เกียรติยศราชา” จากระดับซิงเหย่าไปถึงระดับหวังเจ่อ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป