ห้าโมงยี่สิบเก้านาที
มือขวาของลู่อี้หนิงวางอยู่บนเมาส์ ส่วนมือซ้ายก็แอบดึงกระเป๋าออกมาจากลิ้นชักอย่างแนบเนียนแล้ว
เธอจ้องเวลาตรงมุมขวาล่างของหน้าจอคอมพิวเตอร์เขม็ง หัวใจเต้นเร็วขึ้นตามตัวเลขวินาทีที่ขยับไป
ห้าโมงยี่สิบเก้านาทีห้าสิบวินาที
เพื่อนร่วมงานผู้ชายสองสามคนที่นั่งอยู่แถวโต๊ะข้าง ๆ เริ่มทำท่าจะขยับตัวกันแล้ว
บางคนแกล้งทำเป็นจะไปห้องชงชา แล้วเดินอ้อมผ่านเคาน์เตอร์ต้อนรับ บางคนถือเอกสารค่อย ๆ จัดอย่างเชื่องช้า แต่สายตากลับเหลือบมาทางเธอไม่หยุด
หวังจากฝ่ายการตลาดถึงขั้นลุกขึ้นยืนแล้ว มือกำโทรศัพท์ไว้แน่น ปากก็พึมพำอะไรบางอย่าง ดูจากรูปปากแล้วเหมือนกำลังซ้อมพูดอยู่
ห้าโมงยี่สิบเก้านาทีห้าสิบเก้าวินาที
ลู่อี้หนิงสูดหายใจลึก
ทันทีที่ตัวเลข “ห้าโมงครึ่ง” ปรากฏขึ้น เธอก็ลุกพรวด สะพายกระเป๋าขึ้นบ่า แล้วพุ่งออกจากเคาน์เตอร์ต้อนรับด้วยความเร็วสายฟ้าแลบ
ท่วงท่าลื่นไหล รวดเดียวจบ แม้แต่เก้าอี้ก็ยังไม่ได้ดันกลับเข้าที่
หวังเพิ่งก้าวออกมาได้ก้าวเดียว ก็ได้แต่มองแผ่นหลังของลู่อี้หนิงหายลับไปตรงปากทางลิฟต์
เขาอ้าปากค้าง คำว่า “สุดสัปดาห์ว่างไหม” ห้าคำติดอยู่ที่ริมฝีปากอย่างจัง
คนที่คว้าน้ำเหลวเหมือนกันยังมีอีกหกคน
ขณะที่ประตูลิฟต์ปิดลง ลู่อี้หนิงมองใบหน้าผิดหวังหลายใบที่ตามออกมาจนถึงช่องประตู แล้วแอบกดไลก์ให้ตัวเองในใจ
ไม่รีบเลิกงานก็สมองมีปัญหา
นี่คือกฎเอาตัวรอดที่เธอสรุปได้ตั้งแต่ชาติก่อน ตอนแย่งอาหารในโรงอาหารสมัยมัธยมปลาย
ลิฟต์เคลื่อนลงไปเรื่อย ๆ ลู่อี้หนิงอารมณ์ดีสุด ๆ
เธอวางแผนวันหยุดสุดสัปดาห์ไว้ในหัวเรียบร้อยแล้วว่าจะหมกตัวอยู่ในห้องเช่า ซื้อเบียร์มาหนึ่งลัง สั่งอาหารเดลิเวอรีสามมื้อ แล้วเล่นเกมโต้รุ่ง
สองวันนี้เธอติดตั้งเกมมือถือยอดนิยมไว้หลายเกม พอได้ลองเล่นตอนอู้งานแล้วก็รู้สึกว่าควบคุมได้ไม่เลว
เธอตั้งใจจะเล่นเกมออฟไลน์ให้จบ แล้วไต่แรงก์เกม “เกียรติยศราชา” จากระดับซิงเหย่าไปถึงระดับหวังเจ่อ