8 โมง 40 นาที รถไฟฟ้าใต้ดินสาย 3
ลู่อี้หนิงยืนอยู่กลางตู้โดยสาร ถูกคนเบียดทั้งหน้าและหลังจนแทบกลายเป็นปลากระป๋อง
ทางซ้ายเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยสะพายเป้สองใบ ทางขวาเป็นพนักงานออฟฟิศถือกระเป๋าใส่แล็ปท็อป ข้างหน้าเป็นคุณป้าคนหนึ่งกำลังไถคลิปสั้น เสียงจากโทรศัพท์ดังราวกับเปิดคอนเสิร์ต
“ขอทางหน่อยเพื่อน ขออากาศให้กันบ้างสิ เฮ้ย...” แต่ไม่นานเธอก็เลิกดิ้นรน เพราะนี่มันเวลาเร่งด่วนชัด ๆ
เธอเลยแหงนหน้ามองป้ายโฆษณาบนเพดานตู้โดยสาร แล้วปล่อยใจล่องลอยไปไกล
พอได้เงินเดือน สิ่งแรกที่ฉันจะทำคือซื้อรถไฟฟ้าคันเล็กสักคัน เอารุ่นดี ๆ ไปเลย
แบบที่วิ่งได้ไกล ชาร์จครั้งเดียวใช้ได้ทั้งอาทิตย์
ทุกเช้าก็ขี่มัน รับลม อยากไปทางไหนก็ไปทางนั้น ไม่ต้องเบียดรถไฟฟ้า ไม่ต้องเขย่งเท้า ไม่ต้องดมกลิ่นแป้งกุยช่ายของพี่ชายข้าง ๆ...
แววตาของเธอเหม่อลอยไปหมด ในดวงตาสะท้อนภาพโฆษณาที่กะพริบอยู่บนป้ายในรถไฟฟ้า ราวกับอำพันสองเม็ดที่ถูกกดปุ่มหยุดภาพไว้
ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย คางเชิดขึ้นนิด ๆ เส้นลำคอขาวผ่องสว่างวาบใต้แสงไฟบนเพดาน
สาวออฟฟิศข้าง ๆ อดเหลือบมองเธอหลายครั้งไม่ได้
สาวออฟฟิศคนนี้เริ่มสังเกตลู่อี้หนิงตั้งแต่เธอขึ้นรถไฟฟ้า ไม่สิ จะว่าไปทั้งตู้โดยสารก็ยากจะไม่สังเกตเห็นลู่อี้หนิง
เธอทำงานอยู่ย่านการเงินและนั่งรถไฟฟ้าสาย 3 ทุกวัน จึงเห็นผู้คนที่เดินทางไปทำงานมาสารพัดแบบ