ข้อความแล้วข้อความเล่าไหลผ่านหน้าจอ
ทุกอย่างเหมือนกับชาติก่อนทุกประการ
ในจังหวะนั้นเอง เสียงที่ไม่ได้ยินมานานก็พลันดังขึ้นในห้วงความคิดของเธอ
【ตรวจพบว่าสติของผู้ใช้กลับคืนมาแล้ว】
【ระบบแม่พระเริ่มทำงานอีกครั้ง】
【ตรวจพบว่าเส้นเวลาโลกย้อนกลับ】
【ประวัติการมอบของทั้งหมดถูกล้างแล้ว】
แพขนตาของสวีฝูกระตุกเบา ๆ
วินาทีต่อมา แผงหน้าจอโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
【โปรดเลือกฐานคุ้มภัยเริ่มต้น】
【ตรวจพบสถานที่ที่ตรงตามเงื่อนไข: หมู่บ้านยวินถิง】
【ต้องการผูกมัดหรือไม่?】
“ไม่”
【แจ้งเตือน: หากสละสิทธิ์การผูกมัด หมู่บ้านยวินถิงจะสูญเสีย ‘สิทธิประโยชน์ฐานเริ่มต้น’ ไปตลอดกาล】
【ได้แก่: สิทธิ์รับเมล็ดพันธุ์พลังพิเศษ ม่านกำบังของฐาน เสริมสมรรถภาพร่างกาย เตือนภัยฝูงซอมบี้ ระบบกรองน้ำให้บริสุทธิ์…】
“ยืนยันการสละสิทธิ์”
【ยืนยันสำเร็จ】
ชื่อทั้ง 1,327 ชื่อของหมู่บ้านยวินถิงหายไปจากรายชื่อในระบบทันที
ขณะเดียวกัน ในโทรศัพท์เครื่องเก่า กลุ่มสนทนายังคงคึกคักไม่หยุด
【ทุกคนไม่ต้องกลัว พวกเรามีประสบการณ์จากชาติก่อน คราวนี้ต้องใช้ชีวิตได้ดีกว่าชาติที่แล้วแน่!】
【รอฉันปลุกพลังธาตุไฟได้ก่อน ฉันจะออกไปฆ่าซอมบี้เป็นคนแรก!】
【รอหัวหน้าลู่กลับมาพร้อมพลังสายฟ้า ฝูงศพดิบจะนับเป็นอะไรได้?】
【ยังมีคุณหนูเจินเจินด้วย!】
ในที่สุดสวีเจินเจินก็ปรากฏตัว
【ทุกคนสบายใจได้】
【วันที่ 15 ของวันสิ้นโลก หมู่บ้านยวินถิงจะมีม่านกำบังสีทองปรากฏขึ้น】
【ชาติก่อนฉันปกป้องทุกคนไว้ไม่ได้ คราวนี้ฉันจะทำให้ม่านกำบังปรากฏเร็วขึ้นให้ได้】
ด้านล่างมีอีโมจิซาบซึ้งปรากฏขึ้นมาหลายสิบอันในทันที
【คุณหนูเจินเจินใจดีเหมือนเดิมจริง ๆ!】
【มีคุณหนูเจินเจินอยู่ ฉันก็วางใจแล้ว】
【นี่แหละผู้กอบกู้ที่แท้จริง!】
สวีฝูจ้องข้อความอยู่นานกว่าสิบวินาที
ชาติก่อนทุกคนต่างคิดว่าม่านกำบังนั้นเกิดจากพลังที่สวีเจินเจินปลุกขึ้นมา
ก็ใช่
วันที่ม่านกำบังปรากฏ เธอกำลังนอนอยู่ในห้องเก็บของใต้ดิน เพราะระบบหักอายุขัยเธอไปถึง 10 ปีในคราวเดียว จนไข้ขึ้นสูงและหมดสติ
ส่วนสวีเจินเจินยืนอยู่บนดาดฟ้า
สวมชุดกระโปรงสีขาว
รับเสียงโห่ร้องยินดีจากทุกคน
สวีฝูปิดกลุ่มสนทนา แล้วหันกลับไปมองระบบ
“ฉันต้องการผูกมัดกับหมู่บ้านซิ่งฝู”
【กำลังตรวจสอบ…】
【หมู่บ้านซิ่งฝูตรงตามเงื่อนไขการผูกมัด】
【ยืนยันหรือไม่?】
“ยืนยัน”
【ผูกมัดสำเร็จ】
【ขอบเขตคุ้มภัยเริ่มต้น: ห้อง 402 ชั้น 1 อาคาร 6 หมู่บ้านซิ่งฝู】
【ระดับฐานปัจจุบัน: แอลวี.0】
【ผู้ใช้สามารถรับค่าประสบการณ์ฐานได้จากการก่อสร้างฐาน】
【เมื่อฐานเลื่อนระดับ จะทยอยปลดล็อกม่านกำบัง ระบบกรองน้ำ การเพาะปลูก ระบบป้องกัน และฟังก์ชันอื่น ๆ】
【ขอบเขตคุ้มภัยจะขยายตามระดับฐานที่เพิ่มขึ้น】
สวีฝูชะงักไปเล็กน้อย
ห้อง 402 ชั้น 1 อาคาร 6
นั่นคือบ้านเก่าที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้เธอ
หมู่บ้านซิ่งฝูมีขนาดเล็ก เป็นหมู่บ้านเก่าที่สร้างมานานกว่า 20 ปีแล้ว
มีเพียงอาคารหกชั้นแบบไม่มีลิฟต์ จำนวนผู้อยู่อาศัยยังไม่ถึงเศษเสี้ยวของหมู่บ้านยวินถิงด้วยซ้ำ
คนหนุ่มสาวส่วนใหญ่ย้ายออกไปกันหมดแล้ว
คนที่เหลืออยู่ส่วนมากเป็นผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ที่นี่มาสิบกว่าปีหรือยี่สิบกว่าปี
ช่วงแรกของวันสิ้นโลกในชาติก่อน เธอเคยกลับไปที่นั่นครั้งหนึ่ง
คุณปู่โจวที่อยู่ใต้อาคาร 6 จำเธอได้
ชายชราอายุเกิน 70 ปีแล้ว ขาไม่ค่อยดี แต่ยังฝืนใช้ไม้เท้าไล่ตามเธอไปครึ่งถนน ยัดข้าวสารถุงเล็ก ปลากระป๋องสองกระป๋อง และยาแก้ไข้หลายแผงใส่มือเธอ
“พ่อแม่เธอไม่อยู่แล้ว หนูน้อยอย่างเธอก็ต้องเก็บของกินไว้ให้ตัวเองบ้าง”
สวีฝูไม่รับ
คุณปู่โจวยังโกรธอีกด้วย
“เอาไป”
“คนที่นี่มีไม่มาก ของกินพออยู่แล้ว”
ภายหลังเธอถึงได้รู้
ข้าวสารถุงนั้นเป็นเสบียงกว่าครึ่งที่เหลืออยู่ในบ้านของคุณปู่โจว
ไม่ใช่แค่เขา
คุณย่าเฉินที่อยู่ชั้นบนเคยให้น้ำเธอสองขวด
ลุงซุนยามหน้าประตูแอบยัดไฟฉายสำรองให้เธอหนึ่งกระบอก
แม้แต่คุณป้าคนหนึ่งที่เธอจำชื่อไม่ได้ ก็ยังวิ่งออกมาคลุมเสื้อกันฝนเก่าให้เธอตอนเธอกำลังฝ่าฝนกลับไปหมู่บ้านยวินถิง
พวกเขาไม่มีพลังพิเศษ
ไม่มีกำแพงแข็งแรง
ไม่มีหลุมหลบภัยใต้ดิน
แม้แต่ฝ่ายจัดการหมู่บ้านก็เหลือเพียงยามสูงอายุสองคน
ต่อมา ฝูงซอมบี้ก็เข้าถล่ม
สวีฝูไม่เคยคิดจะช่วยพวกเขาหรือ?
แต่ตอนนั้นเธอผูกมัดกับหมู่บ้านยวินถิงไปแล้ว
สิทธิ์ควบคุมฐานทั้งหมดของระบบใช้ได้เฉพาะในเขตหมู่บ้านยวินถิงเท่านั้น
ม่านกำบังสีทองไม่อาจครอบคลุมหมู่บ้านอื่นได้
อุปกรณ์ป้องกันและเสบียงที่แลกมาก็ขนย้ายออกไปไม่ได้เช่นกัน
เธอคุกเข่าอ้อนวอนลู่เฉิงเจ๋อ บอกว่าหมู่บ้านซิ่งฝูอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ คนส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุ ขอให้ส่งคนไปช่วยพาพวกเขามาได้ไหม
แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นคำตอบว่า
“คนแก่คนพิการพวกนั้น ช่วยไปก็เปลืองเสบียงเปล่า ๆ”
ลู่เฉิงเจ๋อเตะเข้าที่หน้าอกของเธออย่างรำคาญใจ
ร่างของสวีฝูลอยกระเด็นไปทั้งตัว แผ่นหลังฟาดเข้ากับกำแพงอย่างแรง
เธองอตัวอยู่บนพื้น ร่างสั่นเทิ้มด้วยความเจ็บปวด ความเจ็บแปลบจากซี่โครงหักทำให้สายตาพร่าเลือน รสคาวหวานเอ่อขึ้นมาที่ลำคอ
ครั้งนั้น ซี่โครงเธอหักสามซี่ ต้องนอนอยู่บนเตียงตลอดทั้งเดือน
หลังจากนั้น เธอก็ไม่ได้พบคุณปู่โจวอีกเลย
และไม่รู้ด้วยว่าหลังฝูงซอมบี้บุกถล่ม หมู่บ้านซิ่งฝูเหลือผู้รอดชีวิตอยู่กี่คน
…
เธอยังไม่ทันคิดอะไรต่อ โทรศัพท์ก็พลันดังขึ้น
ผู้โทร—
หลินซิ่วเจิน
สวีฝูมองอยู่สองวินาที ก่อนกดรับสาย
ปลายสายไม่มีคำทักทายแม้แต่คำเดียว
“สวีฝู วันนี้ไม่ต้องไปทำงาน”
“สิบโมงเช้าเอากุญแจบ้านในหมู่บ้านซิ่งฝูมาให้ฉัน”
“ฉันติดต่อคนกลางไว้แล้ว”
สวีฝูหรี่ตาลงช้า ๆ
“จะทำอะไร?”
หลินซิ่วเจินพูดอย่างหงุดหงิดว่า
“ขายบ้าน”
หลินซิ่วเจินพูดราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย
“บ้านในหมู่บ้านซิ่งฝูสร้างมานานแค่ไหนแล้ว ทั้งเก่าทั้งทรุดโทรม เก็บไว้จะมีประโยชน์อะไร?”
“ฉันติดต่อคนกลางไว้แล้ว สิบโมงเช้าจะเข้าไปดูบ้าน”
“เดี๋ยวเอากุญแจไปให้ แล้วเอาเอกสารสิทธิ์บ้านกับบัตรประชาชนไปด้วย”
“อย่ามัวชักช้า!”
ประโยคสุดท้ายเจือความรำคาญอย่างชัดเจน
เหมือนเมื่อก่อนทุกอย่าง
ทั้งวางอำนาจ
ทั้งไม่ยอมให้โต้แย้ง
ตั้งแต่เล็กจนโต เวลาหลินซิ่วเจินตัดสินใจแทนเธอ ไม่เคยถามเลยว่าเธอเต็มใจหรือไม่
สวีฝูเคยคิดว่าเป็นเพราะพ่อแม่ของเธอเสียชีวิตทั้งคู่
ป้าสะใภ้ใหญ่เลี้ยงเธอมาจนโต จึงเคยชินกับการเป็นห่วงและจัดการทุกอย่างให้
ดังนั้นแม้โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว หลินซิ่วเจินก็ยังคุมเงินเดือนของเธออยู่
เธอไม่เคยคิดว่ามันผิดปกติ
อย่างไรเสีย ป้าสะใภ้ใหญ่ก็เลี้ยงเธอมาหลายปี
แต่จนกระทั่งก่อนตายในชาติก่อน เธอถึงได้รู้ว่า
ทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบล้วนเป็นเรื่องโกหก
ตอนนั้นคนในฐานกำลังตัดสินเธอเป็นครั้งสุดท้ายอยู่ด้านนอกกรงเหล็ก
สวีเจินเจินมองเธอผ่านซี่กรงจากที่สูง
บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่สวีฝูไม่เคยเห็นมาก่อน
ไม่ใช่ความอ่อนโยนบอบบางน่าสงสารอย่างที่แสดงเป็นประจำ
แต่เป็นความยินดีที่ไม่คิดปิดบัง
“พี่สาว”
“รู้ไหมว่าฉันเกลียดอะไรในตัวพี่ที่สุด?”
ตอนนั้นสวีฝูแทบไม่มีแรงแม้แต่จะเงยหน้า
สวีเจินเจินย่อตัวลง ชื่นชมสภาพน่าเวทนาของเธอผ่านซี่กรงเหล็ก
“ทั้งที่พี่มีทุกอย่างแท้ ๆ แต่กลับชอบทำตัวเหมือนน่าสงสาร”
“พี่ไม่ได้คิดจริง ๆ ใช่ไหมว่าครอบครัวเราเลี้ยงพี่มาตั้งยี่สิบกว่าปี?”
สวีฝูฝืนแรงที่มี เงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก
“…หมายความว่ายังไง?”
“หมายความว่ายังไงน่ะหรือ?”
สวีเจินเจินหัวเราะเบา ๆ
“พี่นี่โง่จริง ๆ”
“บ้านในหมู่บ้านยวินถิงเป็นของพ่อแม่พี่”
“บ้านเก่าในหมู่บ้านซิ่งฝูก็เป็นของพ่อแม่พี่เหมือนกัน”
“ตอนพ่อแม่พี่ตาย พวกเขายังทิ้งเงินประกัน เงินฝาก เครื่องประดับ แล้วก็หุ้นบริษัทไว้ให้พี่ด้วย”
ทุกครั้งที่เธอพูดออกมาหนึ่งประโยค
สีหน้าของสวีฝูก็ซีดลงไปอีกส่วน
สวีเจินเจินยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น
“อ้อ ใช่แล้ว”
“รู้ไหมว่าบ้านในหมู่บ้านยวินถิงที่พวกเราอยู่ตอนนี้ราคาเท่าไร?”
“ถ้าขายก่อนวันสิ้นโลก ก็ขายได้หลายล้าน”
“น่าเสียดายจริง ๆ”
“ตั้งแต่เด็กจนโต พี่ไม่เคยรู้เลยว่าบ้านหลังนั้นเป็นของพี่”
เธอหัวเราะเบา ๆ
“พี่ยังคิดมาตลอดว่าพวกเราเป็นคนรับพี่มาเลี้ยง”
“พวกเราพูดอะไร พี่ก็เชื่อหมด”
“เคยมีใครบอกพี่ไหม…”
“ท่าทางที่พี่คอยระมัดระวังเพราะต้องอาศัยบ้านคนอื่นน่ะ เหมือนหมาตัวหนึ่งไม่มีผิด”