วันสิ้นโลก: คนทั้งชุมชนเกิดใหม่ คราวนี้ฉันไม่เป็นแม่พระแล้ว

ตอนที่ 2 เกิดใหม่

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ข้อความแล้วข้อความเล่าไหลผ่านหน้าจอ

ทุกอย่างเหมือนกับชาติก่อนทุกประการ

ในจังหวะนั้นเอง เสียงที่ไม่ได้ยินมานานก็พลันดังขึ้นในห้วงความคิดของเธอ

【ตรวจพบว่าสติของผู้ใช้กลับคืนมาแล้ว】

【ระบบแม่พระเริ่มทำงานอีกครั้ง】

【ตรวจพบว่าเส้นเวลาโลกย้อนกลับ】

【ประวัติการมอบของทั้งหมดถูกล้างแล้ว】

แพขนตาของสวีฝูกระตุกเบา ๆ

วินาทีต่อมา แผงหน้าจอโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

【โปรดเลือกฐานคุ้มภัยเริ่มต้น】

【ตรวจพบสถานที่ที่ตรงตามเงื่อนไข: หมู่บ้านยวินถิง】

【ต้องการผูกมัดหรือไม่?】

“ไม่”

【แจ้งเตือน: หากสละสิทธิ์การผูกมัด หมู่บ้านยวินถิงจะสูญเสีย ‘สิทธิประโยชน์ฐานเริ่มต้น’ ไปตลอดกาล】

【ได้แก่: สิทธิ์รับเมล็ดพันธุ์พลังพิเศษ ม่านกำบังของฐาน เสริมสมรรถภาพร่างกาย เตือนภัยฝูงซอมบี้ ระบบกรองน้ำให้บริสุทธิ์…】

“ยืนยันการสละสิทธิ์”

【ยืนยันสำเร็จ】

ชื่อทั้ง 1,327 ชื่อของหมู่บ้านยวินถิงหายไปจากรายชื่อในระบบทันที

ขณะเดียวกัน ในโทรศัพท์เครื่องเก่า กลุ่มสนทนายังคงคึกคักไม่หยุด

【ทุกคนไม่ต้องกลัว พวกเรามีประสบการณ์จากชาติก่อน คราวนี้ต้องใช้ชีวิตได้ดีกว่าชาติที่แล้วแน่!】

【รอฉันปลุกพลังธาตุไฟได้ก่อน ฉันจะออกไปฆ่าซอมบี้เป็นคนแรก!】

【รอหัวหน้าลู่กลับมาพร้อมพลังสายฟ้า ฝูงศพดิบจะนับเป็นอะไรได้?】

【ยังมีคุณหนูเจินเจินด้วย!】

ในที่สุดสวีเจินเจินก็ปรากฏตัว

【ทุกคนสบายใจได้】

【วันที่ 15 ของวันสิ้นโลก หมู่บ้านยวินถิงจะมีม่านกำบังสีทองปรากฏขึ้น】

【ชาติก่อนฉันปกป้องทุกคนไว้ไม่ได้ คราวนี้ฉันจะทำให้ม่านกำบังปรากฏเร็วขึ้นให้ได้】

ด้านล่างมีอีโมจิซาบซึ้งปรากฏขึ้นมาหลายสิบอันในทันที

【คุณหนูเจินเจินใจดีเหมือนเดิมจริง ๆ!】

【มีคุณหนูเจินเจินอยู่ ฉันก็วางใจแล้ว】

【นี่แหละผู้กอบกู้ที่แท้จริง!】

สวีฝูจ้องข้อความอยู่นานกว่าสิบวินาที

ชาติก่อนทุกคนต่างคิดว่าม่านกำบังนั้นเกิดจากพลังที่สวีเจินเจินปลุกขึ้นมา

ก็ใช่

วันที่ม่านกำบังปรากฏ เธอกำลังนอนอยู่ในห้องเก็บของใต้ดิน เพราะระบบหักอายุขัยเธอไปถึง 10 ปีในคราวเดียว จนไข้ขึ้นสูงและหมดสติ

ส่วนสวีเจินเจินยืนอยู่บนดาดฟ้า

สวมชุดกระโปรงสีขาว

รับเสียงโห่ร้องยินดีจากทุกคน

สวีฝูปิดกลุ่มสนทนา แล้วหันกลับไปมองระบบ

“ฉันต้องการผูกมัดกับหมู่บ้านซิ่งฝู”

【กำลังตรวจสอบ…】

【หมู่บ้านซิ่งฝูตรงตามเงื่อนไขการผูกมัด】

【ยืนยันหรือไม่?】

“ยืนยัน”

【ผูกมัดสำเร็จ】

【ขอบเขตคุ้มภัยเริ่มต้น: ห้อง 402 ชั้น 1 อาคาร 6 หมู่บ้านซิ่งฝู】

【ระดับฐานปัจจุบัน: แอลวี.0】

【ผู้ใช้สามารถรับค่าประสบการณ์ฐานได้จากการก่อสร้างฐาน】

【เมื่อฐานเลื่อนระดับ จะทยอยปลดล็อกม่านกำบัง ระบบกรองน้ำ การเพาะปลูก ระบบป้องกัน และฟังก์ชันอื่น ๆ】

【ขอบเขตคุ้มภัยจะขยายตามระดับฐานที่เพิ่มขึ้น】

สวีฝูชะงักไปเล็กน้อย

ห้อง 402 ชั้น 1 อาคาร 6

นั่นคือบ้านเก่าที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้เธอ

หมู่บ้านซิ่งฝูมีขนาดเล็ก เป็นหมู่บ้านเก่าที่สร้างมานานกว่า 20 ปีแล้ว

มีเพียงอาคารหกชั้นแบบไม่มีลิฟต์ จำนวนผู้อยู่อาศัยยังไม่ถึงเศษเสี้ยวของหมู่บ้านยวินถิงด้วยซ้ำ

คนหนุ่มสาวส่วนใหญ่ย้ายออกไปกันหมดแล้ว

คนที่เหลืออยู่ส่วนมากเป็นผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ที่นี่มาสิบกว่าปีหรือยี่สิบกว่าปี

ช่วงแรกของวันสิ้นโลกในชาติก่อน เธอเคยกลับไปที่นั่นครั้งหนึ่ง

คุณปู่โจวที่อยู่ใต้อาคาร 6 จำเธอได้

ชายชราอายุเกิน 70 ปีแล้ว ขาไม่ค่อยดี แต่ยังฝืนใช้ไม้เท้าไล่ตามเธอไปครึ่งถนน ยัดข้าวสารถุงเล็ก ปลากระป๋องสองกระป๋อง และยาแก้ไข้หลายแผงใส่มือเธอ

“พ่อแม่เธอไม่อยู่แล้ว หนูน้อยอย่างเธอก็ต้องเก็บของกินไว้ให้ตัวเองบ้าง”

สวีฝูไม่รับ

คุณปู่โจวยังโกรธอีกด้วย

“เอาไป”

“คนที่นี่มีไม่มาก ของกินพออยู่แล้ว”

ภายหลังเธอถึงได้รู้

ข้าวสารถุงนั้นเป็นเสบียงกว่าครึ่งที่เหลืออยู่ในบ้านของคุณปู่โจว

ไม่ใช่แค่เขา

คุณย่าเฉินที่อยู่ชั้นบนเคยให้น้ำเธอสองขวด

ลุงซุนยามหน้าประตูแอบยัดไฟฉายสำรองให้เธอหนึ่งกระบอก

แม้แต่คุณป้าคนหนึ่งที่เธอจำชื่อไม่ได้ ก็ยังวิ่งออกมาคลุมเสื้อกันฝนเก่าให้เธอตอนเธอกำลังฝ่าฝนกลับไปหมู่บ้านยวินถิง

พวกเขาไม่มีพลังพิเศษ

ไม่มีกำแพงแข็งแรง

ไม่มีหลุมหลบภัยใต้ดิน

แม้แต่ฝ่ายจัดการหมู่บ้านก็เหลือเพียงยามสูงอายุสองคน

ต่อมา ฝูงซอมบี้ก็เข้าถล่ม

สวีฝูไม่เคยคิดจะช่วยพวกเขาหรือ?

แต่ตอนนั้นเธอผูกมัดกับหมู่บ้านยวินถิงไปแล้ว

สิทธิ์ควบคุมฐานทั้งหมดของระบบใช้ได้เฉพาะในเขตหมู่บ้านยวินถิงเท่านั้น

ม่านกำบังสีทองไม่อาจครอบคลุมหมู่บ้านอื่นได้

อุปกรณ์ป้องกันและเสบียงที่แลกมาก็ขนย้ายออกไปไม่ได้เช่นกัน

เธอคุกเข่าอ้อนวอนลู่เฉิงเจ๋อ บอกว่าหมู่บ้านซิ่งฝูอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ คนส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุ ขอให้ส่งคนไปช่วยพาพวกเขามาได้ไหม

แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นคำตอบว่า

“คนแก่คนพิการพวกนั้น ช่วยไปก็เปลืองเสบียงเปล่า ๆ”

ลู่เฉิงเจ๋อเตะเข้าที่หน้าอกของเธออย่างรำคาญใจ

ร่างของสวีฝูลอยกระเด็นไปทั้งตัว แผ่นหลังฟาดเข้ากับกำแพงอย่างแรง

เธองอตัวอยู่บนพื้น ร่างสั่นเทิ้มด้วยความเจ็บปวด ความเจ็บแปลบจากซี่โครงหักทำให้สายตาพร่าเลือน รสคาวหวานเอ่อขึ้นมาที่ลำคอ

ครั้งนั้น ซี่โครงเธอหักสามซี่ ต้องนอนอยู่บนเตียงตลอดทั้งเดือน

หลังจากนั้น เธอก็ไม่ได้พบคุณปู่โจวอีกเลย

และไม่รู้ด้วยว่าหลังฝูงซอมบี้บุกถล่ม หมู่บ้านซิ่งฝูเหลือผู้รอดชีวิตอยู่กี่คน

…

เธอยังไม่ทันคิดอะไรต่อ โทรศัพท์ก็พลันดังขึ้น

ผู้โทร—

หลินซิ่วเจิน

สวีฝูมองอยู่สองวินาที ก่อนกดรับสาย

ปลายสายไม่มีคำทักทายแม้แต่คำเดียว

“สวีฝู วันนี้ไม่ต้องไปทำงาน”

“สิบโมงเช้าเอากุญแจบ้านในหมู่บ้านซิ่งฝูมาให้ฉัน”

“ฉันติดต่อคนกลางไว้แล้ว”

สวีฝูหรี่ตาลงช้า ๆ

“จะทำอะไร?”

หลินซิ่วเจินพูดอย่างหงุดหงิดว่า

“ขายบ้าน”

หลินซิ่วเจินพูดราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย

“บ้านในหมู่บ้านซิ่งฝูสร้างมานานแค่ไหนแล้ว ทั้งเก่าทั้งทรุดโทรม เก็บไว้จะมีประโยชน์อะไร?”

“ฉันติดต่อคนกลางไว้แล้ว สิบโมงเช้าจะเข้าไปดูบ้าน”

“เดี๋ยวเอากุญแจไปให้ แล้วเอาเอกสารสิทธิ์บ้านกับบัตรประชาชนไปด้วย”

“อย่ามัวชักช้า!”

ประโยคสุดท้ายเจือความรำคาญอย่างชัดเจน

เหมือนเมื่อก่อนทุกอย่าง

ทั้งวางอำนาจ

ทั้งไม่ยอมให้โต้แย้ง

ตั้งแต่เล็กจนโต เวลาหลินซิ่วเจินตัดสินใจแทนเธอ ไม่เคยถามเลยว่าเธอเต็มใจหรือไม่

สวีฝูเคยคิดว่าเป็นเพราะพ่อแม่ของเธอเสียชีวิตทั้งคู่

ป้าสะใภ้ใหญ่เลี้ยงเธอมาจนโต จึงเคยชินกับการเป็นห่วงและจัดการทุกอย่างให้

ดังนั้นแม้โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว หลินซิ่วเจินก็ยังคุมเงินเดือนของเธออยู่

เธอไม่เคยคิดว่ามันผิดปกติ

อย่างไรเสีย ป้าสะใภ้ใหญ่ก็เลี้ยงเธอมาหลายปี

แต่จนกระทั่งก่อนตายในชาติก่อน เธอถึงได้รู้ว่า

ทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบล้วนเป็นเรื่องโกหก

ตอนนั้นคนในฐานกำลังตัดสินเธอเป็นครั้งสุดท้ายอยู่ด้านนอกกรงเหล็ก

สวีเจินเจินมองเธอผ่านซี่กรงจากที่สูง

บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่สวีฝูไม่เคยเห็นมาก่อน

ไม่ใช่ความอ่อนโยนบอบบางน่าสงสารอย่างที่แสดงเป็นประจำ

แต่เป็นความยินดีที่ไม่คิดปิดบัง

“พี่สาว”

“รู้ไหมว่าฉันเกลียดอะไรในตัวพี่ที่สุด?”

ตอนนั้นสวีฝูแทบไม่มีแรงแม้แต่จะเงยหน้า

สวีเจินเจินย่อตัวลง ชื่นชมสภาพน่าเวทนาของเธอผ่านซี่กรงเหล็ก

“ทั้งที่พี่มีทุกอย่างแท้ ๆ แต่กลับชอบทำตัวเหมือนน่าสงสาร”

“พี่ไม่ได้คิดจริง ๆ ใช่ไหมว่าครอบครัวเราเลี้ยงพี่มาตั้งยี่สิบกว่าปี?”

สวีฝูฝืนแรงที่มี เงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก

“…หมายความว่ายังไง?”

“หมายความว่ายังไงน่ะหรือ?”

สวีเจินเจินหัวเราะเบา ๆ

“พี่นี่โง่จริง ๆ”

“บ้านในหมู่บ้านยวินถิงเป็นของพ่อแม่พี่”

“บ้านเก่าในหมู่บ้านซิ่งฝูก็เป็นของพ่อแม่พี่เหมือนกัน”

“ตอนพ่อแม่พี่ตาย พวกเขายังทิ้งเงินประกัน เงินฝาก เครื่องประดับ แล้วก็หุ้นบริษัทไว้ให้พี่ด้วย”

ทุกครั้งที่เธอพูดออกมาหนึ่งประโยค

สีหน้าของสวีฝูก็ซีดลงไปอีกส่วน

สวีเจินเจินยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น

“อ้อ ใช่แล้ว”

“รู้ไหมว่าบ้านในหมู่บ้านยวินถิงที่พวกเราอยู่ตอนนี้ราคาเท่าไร?”

“ถ้าขายก่อนวันสิ้นโลก ก็ขายได้หลายล้าน”

“น่าเสียดายจริง ๆ”

“ตั้งแต่เด็กจนโต พี่ไม่เคยรู้เลยว่าบ้านหลังนั้นเป็นของพี่”

เธอหัวเราะเบา ๆ

“พี่ยังคิดมาตลอดว่าพวกเราเป็นคนรับพี่มาเลี้ยง”

“พวกเราพูดอะไร พี่ก็เชื่อหมด”

“เคยมีใครบอกพี่ไหม…”

“ท่าทางที่พี่คอยระมัดระวังเพราะต้องอาศัยบ้านคนอื่นน่ะ เหมือนหมาตัวหนึ่งไม่มีผิด”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป