วันสิ้นโลก: คนทั้งชุมชนเกิดใหม่ คราวนี้ฉันไม่เป็นแม่พระแล้ว

ตอนที่ 5 ขับไล่ออกจากยวินถิง

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

สวีเจินเจินเม้มริมฝีปากล่างแน่น

หากสวีฝูย้อนเวลากลับมาจริง ๆ…

เช่นนั้นเธอก็รู้ทุกอย่างแล้วไม่ใช่หรือ?

ชาติที่แล้ว เพื่อเหยียดหยามสวีฝู เธอเป็นคนเล่าทุกเรื่องให้ฟังด้วยปากตัวเอง

คิดถึงตรงนี้ สวีเจินเจินก็รู้สึกใจหายวาบ

“เจินเจิน?”

หลินซิ่วเจินเห็นสีหน้าลูกสาวผิดปกติ จึงขมวดคิ้วถาม

“คิดอะไรอยู่?”

“ไม่มีอะไรค่ะ”

สวีเจินเจินฝืนยิ้ม

“แม่ หนูแค่เป็นห่วงพี่สาว”

“จะเป็นห่วงนังเนรคุณนั่นทำไม!”

หลินซิ่วเจินแค่นเสียงเย็นชา

“รอมันกลับมาเถอะ ดูสิว่าแม่จะจัดการมันยังไง!”

สวีเจินเจินไม่ตอบ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาสวีฝู

【พี่สาว พี่โกรธหนูหรือเปล่า?】

วินาทีถัดมา

เครื่องหมายตกใจสีแดงสดก็เด้งขึ้นมา

สวีเจินเจินชะงักงัน

สวีฝูบล็อกเธอจริง ๆ เหรอ?!

ตั้งแต่เล็กจนโต ขอแค่เธอแสร้งบีบน้ำตาออกมาสักสองหยด สวีฝูก็ใจอ่อนทุกครั้ง

สวีเจินเจินกำโทรศัพท์แน่น แววตาฉายประกายเคียดแค้น

แต่พอคิดอีกที เธอก็สงบลง

ถึงสวีฝูจะย้อนเวลากลับมาจริง ๆ แล้วจะทำไม?

เธอไม่มีพลังพิเศษ แถมยังไม่มีที่พึ่งอย่างลู่เฉิงเจ๋อ

พอวันสิ้นโลกมาถึงและต้องออกจากยวินถิง เธอก็อยู่ได้ไม่กี่วันหรอก!

ในตอนนั้นเอง เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้นกะทันหัน

หลินซิ่วเจินกำลังอัดอั้นด้วยความโมโห พอเปิดประตูออกมาก็บ่นด่าไม่หยุด

ด้านนอกมีผู้ชายยืนอยู่สี่คน

คนที่ยืนหน้าสุดอายุราวสี่สิบกว่า รูปร่างกำยำ มีสร้อยทองเส้นใหญ่คล้องอยู่ที่คอ

อีกสามคนด้านหลังต่างก็บึกบึน ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่ควรไปหาเรื่อง

“พวกคุณมาหาใคร?”

“ผมแซ่จ้าว”

ชายคนนั้นหยิบโฉนดบ้านออกมาให้ดูทันที

“ผมซื้อบ้านหลังนี้แล้ว รบกวนพวกคุณย้ายออกไปด้วย”

หลินซิ่วเจินรู้สึกเหมือนสมองอื้ออึง

“อะไรนะ?!”

“นี่บ้านฉัน! ใครอนุญาตให้คุณซื้อ?!”

เถ้าแก่จ้าวหัวเราะเย็นชา

“ในโฉนดมีชื่อคุณหรือไง?”

“นะ…นั่นบ้านหลานสาวฉัน!”

“ฉันเลี้ยงแกมาตั้งยี่สิบกว่าปี บ้านของแกก็เป็นบ้านของฉัน!”

เถ้าแก่จ้าวมองเธอราวกับมองคนโง่

“เลี้ยงมา 20 ปีแล้วบ้านก็เป็นของคุณหรือไง?”

“งั้นทำไมไม่ถือว่าธนาคารเป็นของคุณไปด้วยล่ะ?”

ชายสามคนด้านหลังหัวเราะออกมาทันที

หลินซิ่วเจินโกรธจนหน้าแดงก่ำ

“พวกคุณจะไปรู้อะไร! นี่เป็นเรื่องในครอบครัวเรา!”

“ฉันบอกไว้เลยว่าไม่มีใครไล่พวกเราไปได้!”

เถ้าแก่จ้าวสีหน้าเคร่งขรึมลง

“ได้ งั้นก็จัดการตามสัญญาและขั้นตอนทางกฎหมาย”

“ผมจ่ายเงินซื้อบ้านมา ยังต้องดูสีหน้าคุณอีกหรือไง?”

ชายฉกรรจ์หลายคนยืนขวางอยู่ตรงประตู

เดิมทีหลินซิ่วเจินยังคิดจะอาละวาด แต่เสียงของเธอกลับเบาลงเองโดยไม่รู้ตัว

“พะ…พวกคุณคิดจะทำอะไร?”

“ให้เวลาพวกคุณเก็บของ”

เถ้าแก่จ้าวพูดเสียงเย็น

“ผมยังต้องรีบแต่งบ้าน ไม่มีเวลามายืดเยื้อกับพวกคุณ”

สวีเจินเจินได้ยินเสียงจึงรีบวิ่งออกมา

พอรู้ว่าบ้านถูกขายไปแล้ว สีหน้าของเธอก็ซีดเผือดทันที

“คุณลุง…”

เธอขอบตาแดงก่ำ น้ำเสียงอ่อนโยน

“บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่พวกเราอยู่มาตั้งแต่เด็กค่ะ พี่สาวแค่กำลังทะเลาะกับพวกเรา”

“คุณช่วยผ่อนผันให้หน่อยได้ไหมคะ?”

เถ้าแก่จ้าวขมวดคิ้ว

“พี่สาวคุณเหรอ?”

“งั้นก็ไปคุยกับเธอสิ”

“ผมจ่ายเงินซื้อบ้านมา ไม่ได้ไปเก็บมาฟรี ๆ”

รอยยิ้มของสวีเจินเจินแข็งค้างบนใบหน้า

เธอไม่คิดเลยว่าตัวเองแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว แต่อีกฝ่ายกลับไม่ใจอ่อนแม้แต่น้อย!

เมื่อเห็นว่าเถ้าแก่จ้าวไม่ยอมอ่อนข้อ หลินซิ่วเจินก็รู้ว่าคงเอาเปรียบไม่ได้ จึงได้แต่บ่นด่าพลางเก็บสัมภาระ

เธอจงใจทำอะไรเชื่องช้า หวังจะถ่วงเวลาให้เถ้าแก่จ้าวหมดความอดทนแล้วกลับไป

ใครจะคิดว่าผู้ชายหลายคนจะยืนรออยู่ด้านนอก ไม่ยอมขยับไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว

สุดท้ายสองแม่ลูกก็ต้องขนของออกมา

กระเป๋าเดินทางใบหนึ่งวางไม่มั่นคง พลิกคว่ำลงกับพื้นเสียงดังปัง

กระเป๋าแบรนด์เนมกับเครื่องสำอางกระจายเกลื่อนพื้น

“อ๊ะ!”

สวีเจินเจินกรีดร้อง พลางย่อตัวลงเก็บของ

“กระเป๋าของฉัน! พวกคุณชดใช้ไหวหรือไง!”

เถ้าแก่จ้าวเหลือบมองสวีเจินเจินอย่างดูแคลน

ปัง!

ประตูบ้านปิดลงต่อหน้าสองแม่ลูก

หลินซิ่วเจินยืนตัวสั่นด้วยความโมโหอยู่ตรงทางเดิน

“สวีฝู!”

“ฉันเลี้ยงแกมาตั้งยี่สิบกว่าปี แกกล้าทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง!”

“รู้อย่างนี้ตอนนั้นปล่อยให้แกอดตายไปเสียก็ดี!”

สวีเจินเจินกอดกระเป๋าไว้ สีหน้าดูแย่ยิ่งกว่าแม่เสียอีก

สิ่งที่เธอแคร์ไม่ใช่ข้าวของพวกนี้เลย

แต่เป็นยวินถิง!

ชาติที่แล้ว ยวินถิงเป็นฐานที่มั่นที่ปลอดภัยที่สุดในเมือง

เธอยังต้องรอให้ถึงวันที่ 15 จนม่านพลังสีทองปรากฏ แล้วกลับไปเป็นผู้กอบกู้ที่ทุกคนยกย่อง!

จะถูกไล่ออกไปตอนนี้ได้ยังไง?

“แม่!”

สวีเจินเจินคว้าหลินซิ่วเจินไว้ทันที

“พวกเราไปหาพี่เฉิงเจ๋อกัน!”

“เขาก็อยู่ยวินถิง ต้องให้พวกเราไปพักด้วยแน่!”

หลินซิ่วเจินกัดฟันกรอด

“ไป!”

“พอวันสิ้นโลกมาถึง ฉันอยากเห็นเหมือนกันว่าสวีฝูไร้ประโยชน์นั่นจะอยู่ได้กี่วัน!”

…

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

สองแม่ลูกลากสัมภาระมาถึงอาคารพักอาศัยอีกหลังในยวินถิง

ลู่เฉิงเจ๋อเช่าอยู่ที่นี่

ชาติที่แล้ว หลังปลุกพลังพิเศษสายฟ้าระดับเอสขึ้นมาได้ เขาก็กลายเป็นผู้นำฐานที่มั่น ถึงขั้นมีคนยกวิลล่าหลังใหญ่ที่สุดมาให้ถึงหน้าประตู

ชาตินี้ ขอแค่รอจนถึงวันที่ 12 หลังวันสิ้นโลก ทุกอย่างก็จะกลับเข้าร่องเข้ารอย!

ลู่เฉิงเจ๋อเห็นสัมภาระของทั้งคู่ สีหน้าก็เคร่งขรึมลง

“บ้านถูกขายไปจริง ๆ เหรอ?”

“ก็ใช่น่ะสิ!”

หลินซิ่วเจินโมโหจนตบต้นขาตัวเองดังฉาด

“สวีฝูนังเนรคุณ! ฉันเลี้ยงมันมาตั้งยี่สิบกว่าปี แต่มันกลับหาคนมาไล่พวกเราออก!”

สวีเจินเจินขอบตาแดงก่ำ ค่อย ๆ ดึงแขนเสื้อลู่เฉิงเจ๋อไว้

“พี่เฉิงเจ๋อ อย่าโทษพี่สาวเลยค่ะ”

“หนูสงสัยว่า…พี่สาวก็ย้อนเวลากลับมาเหมือนกัน”

สีหน้าลู่เฉิงเจ๋อเปลี่ยนไป

ความผิดปกติของสวีฝูในวันนี้ เขาสังเกตเห็นตั้งนานแล้ว

ทั้งตัดสายเขา บล็อกเขา จู่ ๆ ก็ไปสืบเรื่องมรดกจนกระจ่าง แถมยังรีบร้อนขายบ้านอีก

ทั้งหมดนี้ไม่เหมือนสวีฝูคนเดิมที่เชื่อฟังเขาทุกอย่างเลยสักนิด

“ดูท่าเธอกลับมาแล้วจริง ๆ”

หลินซิ่วเจินหน้าซีดเผือดขึ้นมาทันที

“ถ้าอย่างนั้นเธอก็รู้เรื่องชาติที่แล้วของพวกเรา…”

พูดไปได้ครึ่งหนึ่ง เธอก็หยุดกึก

ชาติที่แล้ว พวกเธอเห็นสวีฝูถูกประหารกับตาตัวเอง!

ลู่เฉิงเจ๋อกลับหัวเราะเย็นชา

“รู้แล้วจะทำไม?”

“ยัยไร้ประโยชน์ที่ไม่มีพลังพิเศษอย่างเธอจะทำอะไรได้? ต่อให้มีเงินมีเสบียง พอฝูงซอมบี้บุกมา ก็ต้องมาขอร้องพวกเราอยู่ดีไม่ใช่หรือไง?”

“ถ้าชาติที่แล้วฉันไม่คุ้มครองเธอ ป่านนี้เธอตายไปนานแล้ว!”

เขาพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ

สวีเจินเจินรีบคล้อยตามทันที

“พี่เฉิงเจ๋อพูดถูกค่ะ”

“พี่สาวเพิ่งย้อนกลับมา คงยังโกรธอยู่ถึงได้ตั้งใจงอนพวกเรา”

หลินซิ่วเจินเองก็ได้สติกลับมา

“ใช่แล้ว! เธอรักเฉิงเจ๋อมาตั้งเจ็ดปี จะเลิกรักกันง่าย ๆ ได้ยังไง?”

“พอวันสิ้นโลกมาถึง เธอก็ต้องกลับมาขอให้เฉิงเจ๋อคุ้มครองอยู่ดี!”

ลู่เฉิงเจ๋อแสดงสีหน้าดูแคลน

“ฉันอยากเห็นเหมือนกันว่าเธอจะปากแข็งไปได้ถึงเมื่อไหร่”

พูดจบ เขาก็เบี่ยงตัวหลีกทาง

“เข้ามาก่อน พวกคุณพักที่นี่ไปชั่วคราว”

ดวงตาสวีเจินเจินเป็นประกาย

“ขอบคุณนะคะ พี่เฉิงเจ๋อ!”

เธอก้มหลุบตาลง ซ่อนความลำพองใจในแววตา

สวีฝูไม่ใช่รักลู่เฉิงเจ๋อจนแทบขาดใจหรอกหรือ?

ชาติที่แล้ว เธอแค่คล้องแขนลู่เฉิงเจ๋อ สวีฝูก็เสียใจจนไม่กินข้าวไปทั้งวัน

แต่ตอนนี้เธอจะย้ายเข้ามาอยู่บ้านเขาเลย

เธออยากเห็นนักว่าสวีฝูจะทนได้นานแค่ไหน!

คิดได้ดังนั้น สวีเจินเจินก็เปลี่ยนไปใช้เบอร์ใหม่ แล้วส่งข้อความหาสวีฝู

【พี่สาว หนูเจินเจินเอง】

【ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูกับแม่มีที่อยู่แล้ว】

【พี่เฉิงเจ๋อรู้ว่าพวกเราถูกไล่ออก ก็สงสารมาก ยืนกรานจะให้พวกเรามาอยู่บ้านเขาค่ะ】

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป