หากไม่มีเหตุพิเศษ เฉินลั่วจะไม่ดื่มเหล้า
แต่เพื่อฉลองการได้พบซูต้าจู่อีกครั้งอย่างแท้จริง เฉินลั่วก็ต้องดื่มสักแก้ว
ไม่มาก แค่เบียร์แช่เย็นสองขวดเท่านั้น
เฉินลั่วมองซูต้าจู่ที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย แววตาฉายความรู้สึกผิดขึ้นมาวูบหนึ่ง
ผู้มีพลังพิเศษกินจุขึ้นมาก โดยเฉพาะพวกที่มีพลังพิเศษด้านร่างกาย แต่ละคนกินเก่งราวกับหลุมไร้ก้น
แต่จะมีของให้พวกเขากินสักเท่าไรกันเชียว
แรกเริ่มเฉินลั่วไม่รู้เรื่องนี้ กระทั่งได้คลุกคลีกับผู้มีพลังพิเศษด้านร่างกายคนอื่น ๆ ถึงได้เข้าใจ
ความหิวเป็นอย่างไร เฉินลั่วแค่คิดก็กลัวแล้ว ซูต้าจู่มักแบ่งอาหารให้เขาอยู่เสมอ ลับหลังคงหิวจนทรมานไม่น้อย
เฉินลั่วสาบานกับตัวเองว่า ต่อให้ต้องอดเอง ก็จะไม่ปล่อยให้ซูต้าจู่อดอีก
มองซูต้าจู่ที่กินอย่างมีความสุข เฉินลั่วก็ยิ้มเหมือนพ่อแก่ ๆ ที่เห็นลูกกินอิ่ม ใจชื้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เฉินลั่วคอยบอกให้ไม่ต้องประหยัด ซูต้าจู่กินกับข้าวแปดจานจนเกลี้ยงก็ยังไม่อิ่ม เฉินลั่วจึงหยิบไก่ตุ๋นจานใหญ่ออกมาอีกจาน คราวนี้ซูต้าจู่ถึงได้อิ่มหนำพอใจจริง ๆ
ซูต้าจู่ได้กินอิ่ม เฉินลั่วกลับรู้สึกสบายใจยิ่งกว่าตัวเองได้กินผลโสมเสียอีก
เฉินลั่วลุกขึ้นไปที่ครัว หยิบน้ำบริสุทธิ์แบบถังออกมาจากมิติพลังพิเศษ แล้วเริ่มล้างคริสตัลพลังที่ได้มา
เฉินลั่วไม่ได้ลองนับ อย่างไรก็น่าจะมีมากกว่าสองร้อยชิ้น
พอล้างเสร็จออกมา เฉินลั่วก็เห็นฝ่าหวังมองเขาตาละห้อย
ไหนบอกว่าจะให้กินของเหลือไง? สุดท้ายไม่เหลือสักนิด เจ้าเจ้าตะกละนี่กินเรียบหมดแล้ว