เฉินเจี้ยนอันจับตาดูสถานการณ์อยู่ตลอด แต่ไม่ได้ลุกขึ้น
พอเห็นเหตุการณ์พลิกผันรุนแรงเช่นนี้ เขาก็ผุดลุกขึ้นทันที
เดิมทีเขาน่าจะตกตะลึงอยู่บ้าง แต่เมื่อลูกชายหัวแก้วหัวแหวนต้องตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้ สัญชาตญาณก็ทำให้เขาพุ่งเข้าใส่เฉินลั่ว
เฉินเจี้ยนอันตะโกนจนเสียงแหบพร่าว่า “เฉินลั่ว แกทำอะไรอยู่?”
เฉินเจี้ยนอันคว้ากาน้ำชาดินม่วงขึ้นมา แล้วฟาดเข้าใส่เฉินลั่ว
เฉินลั่วหัวเราะเย็นชา ก่อนยื่นกระบองไฟฟ้าไปหาเฉินเจี้ยนอัน
เฉินเจี้ยนอันยกมือขึ้นปัดโดยไม่ทันคิด
หึ ๆ อะไรล่ะ ตัวแกเป็นฉนวนหรือไง ถึงไม่โดนไฟช็อต?
เฉินเจี้ยนอันล้มลงกับพื้นทันที ศีรษะกระแทกโต๊ะชาอย่างแรง
ความเจ็บบางอย่าง แค่มองก็ยังรู้สึกเจ็บแทน
เมื่อเห็นเลือดไหลออกจากท้ายทอยของเฉินเจี้ยนอันเป็นจำนวนมาก เฉินลั่วก็สูดปาก
“เจ็บจริง ๆ”
เฉินเจี้ยนอันหมดสติไปเช่นกัน
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น
ใบหน้าของเฉินเฟยถูกกัดกิน ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เขาฟื้นคืนสติขึ้นมา
แต่ตอนนี้เขาถูกซอมบี้สาวใช้กดตรึงไว้กับพื้นแน่น
หากเฉินเฟยไม่เคยถูกเฉินลั่วช็อตมาก่อน ด้วยร่างกายที่แข็งแรง เขาอาจยังพอมีโอกาสขัดขืนได้
แต่เขาถูกเฉินลั่วช็อตจนทั่วร่างชาไร้เรี่ยวแรง ขณะที่ซอมบี้มีพละกำลังมากกว่าเขามาก ต่อให้ซอมบี้สาวใช้ตอนยังมีชีวิตจะเป็นผู้หญิงก็ตาม
ซอมบี้สาวใช้ไม่สนใจเฉินลั่ว กินให้อิ่มก่อนค่อยว่ากัน
เฉินเฟยดิ้นพลางร้องว่า “เฉินลั่ว พ่อ ช่วยผมด้วย”
เฉินลั่วแสร้งทำเป็นตกใจเกินเหตุ “ฉันไม่มีลูกนอกคอกอย่างแกหรอก พ่อแกนอนอยู่บนพื้นนั่นไง”