เฉินลั่วมีสีหน้าจริงจัง พอพูดถึงเรื่องก้าวต่อไป ทุกคนก็พากันเดินตามเขาไปยังห้องรับแขก
หม่าหยูกำลังจะเก็บโต๊ะอาหาร เฉินลั่วจึงเรียกเธอมาด้วย
หมี่ฟ่านกับฝ่าหวังก็หาที่นั่งเรียบร้อย
หลายวันที่ผ่านมา พวกเขาเอาแต่ทำตัวเป็นผู้ชม ไม่กินก็นอนเล่น ทุกคนต่างรู้สึกสับสนอยู่ในใจ
เฉินลั่วเคาะโต๊ะกระจกเบา ๆ แล้วพูดว่า “มี่หลิง ฉันเคยบอกแล้วว่าฉันไม่ได้แค่แข็งแกร่งกว่าเธอ แต่ยังมองภาพรวมได้ดีกว่าเธอด้วย”
เฮ้อ เอาเข้าจริงเฉินลั่วอาจไม่ได้เก่งกว่ามี่หลิงก็ได้ แต่เขามีประสบการณ์จากชาติก่อน ต่อให้เป็นนักวางแผนที่เก่งแค่ไหนก็เทียบเฉินลั่วไม่ได้หรอก
เฉินลั่วถามว่า “มี่หลิง ถ้าเธอเป็นหัวหน้าทีม เธอคิดว่าขั้นต่อไปควรพาพวกเราไปทำอะไร?”
มี่หลิงชะงักไป ขั้นต่อไปควรทำอะไรอย่างนั้นหรือ?
ตอนวันสิ้นโลกเพิ่งเริ่มต้น ตอนที่ยังอยู่ในโรงเรียน เธอคิดอยู่เรื่องเดียว คือกลับบ้านไปดูว่ามี่ลี่ปลอดภัยหรือเปล่า
นั่นคือความเชื่อทั้งหมดของเธอ เป็นสิ่งที่คอยประคองให้เธอเดินทางกลับบ้านมาได้ตลอดทาง
หลังกลับถึงบ้าน แม้จะบังเอิญได้พบเฉินลั่ว แต่มี่ลี่ก็ปลอดภัยดี ตอนนั้นเธอก็พอใจมากแล้ว
ถึงเฉินลั่วจะจงใจแกล้งเธอเกินไป แต่ในใจเธอก็ยังเต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ
แต่ถ้าถามว่าขั้นต่อไปคืออะไร โลกกลับกลายเป็นสิ่งแปลกหน้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอสับสนจนไม่รู้จริง ๆ ว่าควรทำอะไรต่อ