เฉินลั่วออกจากที่พักมา โดยมีเป้าหมายหลักอย่างหนึ่งคือรวบรวมคริสตัลพลัง
ซอมบี้ที่ถูกฆ่าแล้วแน่นอนว่าไม่ควรปล่อยให้เสียเปล่า หลังจากฆ่าซอมบี้เสร็จ เฉินลั่วกับซูต้าจู่ก็ลงมือเก็บคริสตัลพลัง
เฉินลั่วมีสีหน้าสบาย ๆ เก็บคริสตัลพลังได้อย่างคล่องแคล่วและรวดเร็ว ส่วนซูต้าจู่รู้สึกไม่สบายใจเมื่อเห็นหัวที่เปื้อนเลือด
ความเร็วในการเก็บของเฉินลั่วชำนาญถึงขั้นเร็วกว่าอย่างน้อยสามเท่า
ฝ่าหวังน่ะหรือ ไม่ต้องพูดถึงเลย งานนี้มันทำไม่เป็น
คนสองคนกับหมาหนึ่งตัวเข่นฆ่าซอมบี้ทั่วฝูงอย่างดุเดือด ไม่นานก็รวบรวมคริสตัลพลังจากซอมบี้ได้มากกว่า 300 ชิ้น
พวกเขายังฆ่าต่อได้ แต่ไม่จำเป็น ซูต้าจู่ใช้พลังไปมากแล้ว
ไม่มีทางรอจนหมดแรงค่อยหยุดหรอก หากเจออันตรายขึ้นมาอีกจะทำอย่างไร?
คริสตัลพลังมากกว่า 300 ชิ้น น่าจะพอใช้ได้สามวัน
เฉินลั่วเหลือบมองหอพักพนักงานโรงแรมที่เพิ่งผ่านมาก่อนหน้านี้ แล้วขมวดคิ้ว ตอนวันสิ้นโลกปะทุเป็นเวลาหลังเก้าโมงเช้า หม่าหยูอยู่ในหอพักหรือกำลังทำงานกันแน่?
หวังว่าเธอจะอยู่ในหอพัก ไม่อย่างนั้นโรงแรมใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้ยังมีชีวิตอยู่ก็หาเจอได้ยาก
พูดตามตรง เฉินลั่วคิดว่าโอกาสรอดของหม่าหยูมีไม่มากนัก แค่ประมาณ 5 เปอร์เซ็นต์ เขาจึงแค่ลองเสี่ยงมาดู ภายใต้เงื่อนไขว่าไม่ต้องเสี่ยงอันตราย
เมื่อเดินเข้าไปในหอพักพนักงาน ฝ่าหวังก็เดินนำหน้าเปิดทาง
เสียงครางของซอมบี้ที่ล้มลงกับเสียงคำรามของฝ่าหวัง ดึงความสนใจจากห้องพักห้องหนึ่งได้อย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มคนหนึ่งมองผ่านตาแมว เห็นคนสองคนสวมเกราะกำลังฟันซอมบี้ราวกับหั่นผัก เฉินลั่วกับซูต้าจู่ฆ่าซอมบี้ได้อย่างง่ายดาย