ทั่วทั้งเขตที่กำลังรื้อถอนมืดสนิท เว้นแต่บ้านชั้นเดียวหลังเล็กนั้นที่ยังมีแสงไฟสว่างจ้าลอดออกมา
จากทางหน้าต่าง
พอจะมองเห็นเงาร่างสองคนที่งดงามกำลังวุ่นวายอยู่ข้างใน
เมื่อเห็นภาพนั้น
ความโหดเหี้ยมที่แผ่ซ่านรอบกายหลินเฟิงก็หายไปในพริบตา สายตาของเขาพลันอ่อนโยนลงเล็กน้อย
เขาเร่งฝีเท้า ผลักประตูกลับเข้าบ้าน พบว่าน้องสาวและหลี่เสี่ยวเขอกำลังทำอาหารเย็นกันอย่างมอมแมม
"อุ๊ย! กลับมาเร็วจังเลย! ห้ามดู ห้ามดูนะ!"
หลี่เสี่ยวเขอเห็นหลินเฟิงกลับมา ก็ตกใจรีบใช้ร่างกายของตัวเองบังชามอาหารที่ดำปี๋จานนั้นไว้
ส่วนหลินอวิ๋นเหยา กลับวางตัวอย่างสง่างาม
นางถือชามปลากะพงแดงตุ๋นซีอิ๊ว โรยหน้าด้วยต้นหอม สีสันน่าทาน ควันหอมกรุ่น ดูไปก็รู้ว่าน่าอร่อย
"ให้ฉันช่วยไหม?"
หลินเฟิงยิ้มถาม
"ไปๆๆ ช่วยอะไรกันเล่า! แค่อย่ามาขวางก็พอแล้ว!"
หลี่เสี่ยวเขอรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี ผลักหลินเฟิงออกไปข้างนอก
"ช่วยเอาปลาออกไปหน่อยสิ อีกหนึ่งอย่างก็ทานข้าวได้แล้ว"
หลินอวิ๋นเหยายื่นชามปลากะพงแดงให้หลินเฟิง
หลินเฟิงรับชามปลามา แล้วแกล้งมองจานอาหารที่อยู่ข้างหลังหลี่เสี่ยวเขอแวบหนึ่ง ถามว่า
"ของดำๆ อย่างโจ๊กงาของเธอ จะให้เอาไปด้วยกันไหม?"
"นั่นมันซี่โครงตุ๋นซีอิ๊วนะยะ! ใครบอกว่าโจ๊กงา! ฉันยังต้องเอาไปอุ่นอีกที เธอเอาปลาออกไปก่อนเลย"
หลี่เสี่ยวเขอโมโหจนพูดไม่ถูก
หลินเฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ยกปลาออกจากครัวไป
ไม่นาน
อาหารเย็นก็เสร็จเรียบร้อย
สามอย่างกับหนึ่งแกง ได้แก่ ปลากะพงแดงตุ๋นซีอิ๊ว ซี่โครงดำตุ๋นซีอิ๊ว ผัดผักสด และแกงสาหร่ายกับไข่
เป็นกับข้าวบ้านๆ ที่แสนธรรมดา แต่หลินเฟิงกลับไม่ได้กินมานานสิบปีแล้ว
"หลี่เสี่ยวเขอ ซี่โครงดำนี่ เธอใส่ซอสสูตรลับของตัวเองรึเปล่า?"
หลินเฟิงคีบซี่โครงดำชิ้นหนึ่ง พูดเย้าแหย่
"ฮ่า~"
หลินอวิ๋นเหยาอดหัวเราะออกมาไม่ได้ แล้วเหมือนรู้สึกว่าตัวเองทำไม่เหมาะสม ก็มองหลี่เสี่ยวเขอด้วยสายตาขอโทษ
หลี่เสี่ยวเขอหน้าร้อนผ่าว แล้วพูดอย่างเขินอายและโมโห
"กินข้าวก็กินข้าว พูดมากทำไมนักหนา! ดูไม่สวยก็จริง แต่จริงๆ อร่อยมากนะ!"
"จริงเหรอ?"
หลินเฟิงใส่ซี่โครงเข้าปาก เคี้ยวอย่างละเมียดละไม แล้วพยักหน้าอย่างเห็นด้วย