เริ่มจากพรานป่า ฝึกหนักจนเป็นจอมยุทธ์สูงสุด

ตอนที่ 1 เริ่มต้นจากพรานป่า ฝึกฝนจนกลายเป็นยอดยุทธ์

10 นาที· 2.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

「หลี่เหลียงอยู่ไหน? ให้มันไสหัวออกมา」

「พวกเจ้าซ้อมเขาจนเป็นสภาพนั้น ตอนนี้ยังไม่ฟื้นเลย」

「พอมันฟื้นแล้วก็บอกให้รีบเอาหนี้พนันมาคืน ไม่อย่างนั้นพวกข้าจะเอาชีวิตมัน」

「……」

ท่ามกลางความเลือนราง เสียงเอะอะดังแว่วเข้าหูหลี่เหลียง เขาค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา รู้สึกปวดระบมไปทั้งตัว เปลือกตาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว

เขาฝืนลืมตา มองสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว แล้วก็ชะงักงันไปทันที

บ้านอิฐกระเบื้องเก่าซอมซ่อ โต๊ะไม้ที่มุมหนึ่งหักหายไปกับเก้าอี้ไม้สองตัว บนผนังแขวนเนื้อหมักรมควันจนดำเกรียม กลิ่นสมุนไพรขมฝาดลอยอวลอยู่ในอากาศ

เขานอนอยู่บนเตียงเตาดินอุ่น ๆ คลุมกายด้วยผ้าห่มนวมผืนหนา ลมหนาวพัดลอดช่องหน้าต่างกระดาษเข้ามาปะทะแก้ม ราวกับถูกคมมีดกรีด

「ที่นี่ที่ไหน?」

「ข้าไม่ได้กำลังเดินทางไปทำงานหรอกหรือ?」

「ซี้ด……」

ยังไม่ทันได้ตั้งสติ ความเจ็บปวดก็พลันแล่นปราดขึ้นมาจากศีรษะ

ความทรงจำแตกกระจัดกระจายนับไม่ถ้วนทะลักเข้าสู่สมองราวกับกระแสน้ำเชี่ยว ก่อนจะถักทอขึ้นเป็นความทรงจำอันสมบูรณ์อย่างรวดเร็ว

「ข้า……ข้ามาเกิดใหม่ต่างโลกหรือ?」

สถานที่แห่งนี้มีชื่อว่าเมืองวั่งกุย เป็นดินแดนชายขอบของราชวงศ์ต้าโจว ห่างจากทุ่งหญ้าของชนเผ่าเป่ยหมานเพียงสามสิบลี้

ร่างเดิมเป็นทั้งขี้เมาและนักพนัน บิดาของเขาเคยเป็นนักแสดงเร่พเนจรในยุทธภพ ทว่าดันล่วงเกินผู้มีอำนาจในเมืองหลวง จึงจำต้องพาร่างเดิมกับศิษย์พี่หญิงหนานกงเหยาหนีมายังดินแดนชายขอบแห่งนี้

หลังมาถึงที่นี่ได้ไม่นาน บิดาของร่างเดิมก็ออกไปรับจ้างขนส่งสินค้าให้ผู้อื่น แล้วพบเข้ากับโจรภูเขา จากนั้นก็หายสาบสูญไป ไม่มีข่าวคราว ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร

เหลือเพียงหลี่เหลียงกับศิษย์พี่หญิงหนานกงเหยาที่ต้องพึ่งพาอาศัยกัน

หลังสูญเสียบิดา ร่างเดิมก็ถูกกระทบกระเทือนอย่างหนัก เอาแต่ดื่มสุราเล่นพนันทุกวัน ไม่เอาการเอางาน

หลายวันก่อนเขาเสียเงินในบ่อน ไม่มีเงินใช้หนี้ จึงถูกพวกนักเลงเฝ้าบ่อนซ้อมจนบาดเจ็บ หลี่เหลียงถึงได้ข้ามภพมาอยู่ในร่างนี้

「อาเหลียง เจ้าฟื้นแล้ว!」

หญิงสาววัยแรกรุ่นคนหนึ่งยกยาต้มที่เคี่ยวเสร็จแล้ว เปิดม่านประตูหนาเข้ามาในห้อง ครั้นเห็นหลี่เหลียงฟื้น สีหน้าก็ปิดความยินดีไว้ไม่มิด

หลี่เหลียงหันไปมอง แล้วจำได้ว่าเป็นใคร

ศิษย์พี่หญิงหนานกงเหยา

ชาติกำเนิดของนางน่าเวทนาอย่างยิ่ง บิดามารดาจากไปตั้งแต่ยังเยาว์ ส่วนอากับอาสะใภ้ใจชั่วคิดจะขายนางเข้าโรงคณิกา บิดาของร่างเดิมเห็นว่านางน่าสงสาร จึงซื้อตัวนางมาเป็นศิษย์

ในนามคือรับเป็นศิษย์ แต่แท้จริงแล้วคิดจะหาภรรยาตั้งแต่วัยเยาว์ให้ร่างเดิม

ร่างเดิมเกิดมาเป็นคุณชายเสเพล ไร้ความสามารถแต่กลับทะนงตน ทั้งยังอ่อนแอขี้โรค เป็นคนไม่ได้เรื่องอย่างแท้จริง แต่ความคิดกลับพิลึกพิลั่น เห็นว่าศิษย์พี่หญิงผู้นี้มีชาติกำเนิดต่ำต้อย เป็นคนในทะเบียนทาส ไม่คู่ควรกับตน

ดังนั้นปกติเขาจึงไม่เคยปฏิบัติต่อนางดี ๆ มักดุด่าทุบตีอยู่บ่อยครั้ง ใช้นางราวกับเป็นบ่าวรับใช้

ถึงกระนั้น หนานกงเหยาก็ยังคำนึงถึงบุญคุณช่วยชีวิตของบิดาร่างเดิม คอยดูแลเอาใจใส่เขาโดยไม่เคยปริปากบ่น ไม่ทอดทิ้งไปไหน

「อาเหลียง รู้สึกดีขึ้นหรือยัง? รีบดื่มยาต้มเถอะ ดื่มแล้วก็จะหายดี」

หนานกงเหยาเอ่ยด้วยความห่วงใย ยกถ้วยยาไปจ่อริมฝีปากหลี่เหลียง แล้วป้อนให้เขาดื่ม

「โชคดีจริง ๆ ข้า……ข้านึกว่าเจ้าจะ……」นางกล่าวพลางถอนหายใจแผ่วเบา แววตาเปี่ยมด้วยความโล่งอก

เมื่อยาต้มไหลลงคอ รสขมฝาดของสมุนไพรทำให้หลี่เหลียงแทบสำรอกออกมา

แต่พอเห็นสายตาคาดหวังของหนานกงเหยา เขาก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกลั้นใจดื่มจนหมดเกลี้ยง

「มา เช็ดปากก่อน」หนานกงเหยาหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดผืนหนึ่งยื่นให้

หลี่เหลียงรับมา เช็ดคราบยาที่มุมปาก

「หิวแล้วสินะ ข้าจะไปทำกับข้าวให้ เจ้านอนพักดี ๆ ก่อน พอเสร็จแล้วข้าจะเรียก」นางกล่าวพลางปลดเนื้อหมักรมควันที่แขวนอยู่บนผนัง แล้วเดินออกไป

เมื่อเห็นทรวงอกอวบอิ่มที่เสื้อบุฝ้ายก็ยังปิดบังไม่มิด หลี่เหลียงก็อดคิดไม่ได้ว่าร่างเดิมตาบอดหรืออย่างไร ศิษย์พี่หญิงที่งดงามหมดจดถึงเพียงนี้จริงใจต่อเขาแท้ ๆ แต่กลับไม่รู้จักทะนุถนอม ยังเลือกโน่นเลือกนี่แล้วใช้นางราวกับบ่าวรับใช้ ช่างไร้จิตสำนึกสิ้นดี

หลี่เหลียงเปิดผ้านวมผืนหนา ก้าวลงจากเตียงเตาดิน แล้วลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย

ความปวดยังไม่หายไป แต่ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อตอนเพิ่งฟื้นมากแล้ว รอยฟกช้ำทั่วร่างค่อย ๆ จางลง การเคลื่อนไหวอย่างอิสระจึงไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป

เมื่อได้ยินเสียงลมเหนือคำรามอยู่นอกหน้าต่าง เขาก็ยอมรับความจริงที่ว่าตนข้ามภพมาแล้วอย่างสมบูรณ์

ชาติที่แล้วทำงานหนักจนแทบตาย เป็นวัวเป็นม้าใช้หนี้บ้าน พอหนี้ยังใช้ไม่หมด ราคาบ้านก็ร่วงลงจนแทบเหลือแค่พอใช้หนี้

ชาตินี้สวรรค์ส่งข้ามายังที่แห่งนี้แล้ว ข้าก็จะใช้ชีวิตให้สมกับเป็นคนอย่างจริงจัง……เขาลอบสาบานในใจ

เขาเปิดม่านประตูเดินออกไป เห็นหนานกงเหยานั่งยอง ๆ เติมฟืนข้างเตา ใบหน้าเล็กที่เดิมแดงก่ำเพราะความหนาว บัดนี้ถูกควันรมจนดำมอมแมม

「แค่ก……แค่ก……」

หนานกงเหยาสำลักควันจนไอสองครั้ง โบกมือปัดควันที่ลอยอยู่ตรงหน้า

「ข้าทำเอง」หลี่เหลียงเดินเข้าไป หยิบฟืนแห้งใส่เข้าไปในเตา

「ไม่ต้อง ร่างกายเจ้ายังไม่หายดี รีบกลับไปนอนพักเถอะ ข้าทำคนเดียวก็พอ」หนานกงเหยารีบห้าม แล้วแย่งฟืนในมือหลี่เหลียงไป

「ศิษย์พี่ ข้าไม่เป็นไรแล้ว」หลี่เหลียงยืดแขนขาพลางยิ้ม 「ดูสิ แทบจะหายดีแล้ว」

คำเรียกว่าศิษย์พี่ทำให้หนานกงเหยาชะงัก นางมีฐานะเป็นศิษย์พี่ของหลี่เหลียงก็จริง แต่เมื่อก่อนเขาไม่เคยเรียกนางเช่นนี้

เขาเรียกชื่อนางตรง ๆ มาโดยตลอด วันนี้เหตุใดจู่ ๆ จึงเปลี่ยนคำเรียก? นางแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

เมื่อเห็นว่าหลี่เหลียงยืนกรานจะช่วย นางก็ไม่ห้ามอีก ทั้งสองช่วยกันง่วนอยู่ครึ่งค่อนวัน ในที่สุดก็ทำอาหารเสร็จ

บนโต๊ะอาหาร

มีอาหารสองอย่างกับน้ำแกงหนึ่งถ้วย แม้ไม่หรูหรา แต่ก็นับเป็นมื้อที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดเท่าที่ทั้งสองเคยกินมาแล้ว

ผักใบเขียวเริ่มเหลืองเล็กน้อย น้ำแกงฟักทองก็มีรสเปรี้ยวเจืออยู่บ้าง แต่กลิ่นหอมของเนื้อหมักรมควันกลับปลุกต่อมรับรสได้อย่างจัง

เนื้อหมักชิ้นนี้ หนานกงเหยาใช้เวลาซักเสื้อผ้าให้ผู้อื่นด้วยน้ำเย็นจัดในฤดูหนาวนานถึงสามวันกว่าจะแลกมาได้

ทั้งหมดก็เพื่อบำรุงร่างกายให้หลี่เหลียง

อากาศหนาวจัด เสื้อบุฝ้ายหนาก็ซักยากมาก ทุกครั้งต้องล้างหลายรอบกว่าจะสะอาด มือของนางจึงเป็นแผลน้ำค้างแข็ง ขยับเพียงนิดก็รู้สึกเหมือนผิวจะแตกแยก

「อาเหลียง รีบกินเถอะ กินให้มากหน่อย จะได้บำรุงร่างกายให้แข็งแรง」

หนานกงเหยายกข้าวเต็มชามใหญ่วางตรงหน้าหลี่เหลียง ส่วนชามของนางกลับมีข้าวอยู่เพียงก้นชาม

「ข้ากินไม่หมดหรอก แบ่งให้เจ้าครึ่งหนึ่ง」หลี่เหลียงรู้สึกอบอุ่นในใจ ยกชามของหนานกงเหยามา แล้วตักข้าวครึ่งหนึ่งใส่ให้

หนานกงเหยารีบปฏิเสธ แต่หลี่เหลียงยืนกรานหนักแน่น นางจึงจำต้องรับไว้ รอยยิ้มเปี่ยมสุขปรากฏอยู่ในดวงตา

「อาเหลียงเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยนะ รู้จักเอาใจใส่ผู้อื่นแล้วด้วย」

หัวใจของนางอบอุ่นขึ้นมา คีบเนื้อหมักหลายชิ้นใส่ลงในชามของหลี่เหลียง

「เมื่อครู่คนจากบ่อนมาทวงหนี้พนันหรือ?」หลี่เหลียงถาม

「อืม」หนานกงเหยาพยักหน้าเบา ๆ ความกังวลฉายชัดบนใบหน้า หลี่เหลียงยังบาดเจ็บหนักไม่หายดี นางกลัวว่าความกังวลจะส่งผลต่อการฟื้นตัว จึงไม่ได้บอกเขาว่าคนจากบ่อนมาทวงหนี้

หลี่เหลียงเงียบไป ในใจลอบด่าบรรพบุรุษของร่างเดิมไปถึงสิบแปดชั่วโคตร

ชาติที่แล้วแบกหนี้บ้าน ชาตินี้แบกหนี้พนัน

แม้แต่ผักกุยช่ายยังไม่น่าสงสารเท่าข้า

เหมือนจะติดหนี้อยู่สองตำลึง? ลองหางานทำสักอย่างหาเงินมาคืนหนี้ดู……หลี่เหลียงคิดในใจ

ยามนี้เป็นกลียุค สงครามเกิดขึ้นไม่เว้นแต่ละวัน อีกทั้งฮ่องเต้ราชวงศ์ต้าโจวก็โฉดเขลาไร้ความสามารถ ภาษีอากรหนักหนาสาหัสจนประชาชนเดือดร้อนไปทุกหย่อมหญ้า ที่นี่ตั้งอยู่ชายแดน ชีวิตผู้คนมีค่าไม่ต่างจากหญ้า

ผู้ที่เปิดบ่อนได้ ย่อมเป็นผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่น บางทีอาจมีคนของทางการหนุนหลังอยู่ด้วย

หากอีกฝ่ายคิดจะเอาชีวิตเขา คงง่ายยิ่งกว่าบดขยี้มดสักตัว

ฆ่าเขาแล้ว พวกนั้นอาจไม่ต้องขึ้นศาลด้วยซ้ำ

「อาเหลียง ไม่ต้องร้อนใจไป ยังเหลือเวลาอีกระยะหนึ่ง ข้าหางานในร้านยาได้อีกแห่ง พรุ่งนี้ก็เริ่มงานได้แล้ว เดือนหนึ่งมีเงินสามร้อยกว่าพวง รอข้าเก็บเงินได้สักหน่อย ก็จะใช้หนี้พนันที่เจ้าติดพวกเขาแทนเอง」

หนานกงเหยากลัวว่าหลี่เหลียงจะกลัดกลุ้มเพราะหนี้พนันจนคิดสั้น จึงรีบปลอบ

「สามตำลึง? ไม่ใช่สองตำลึงหรือ?」หลี่เหลียงถามอย่างประหลาดใจ เขาจำได้ชัดว่าติดหนี้อยู่แค่สองตำลึง เหตุใดจึงกลายเป็นสามตำลึงไปได้?

หนานกงเหยาอ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจแผ่วเบาแล้วกล่าวว่า

「พวกเขาบอกว่าหนึ่งตำลึงที่เพิ่มมาคือดอกเบี้ย」

หลี่เหลียงพูดไม่ออกไปในทันที

เพียงครึ่งเดือน ดอกเบี้ยก็เพิ่มขึ้นมาหนึ่งตำลึง

คนเปิดบ่อนพวกนี้ช่างไร้มนุษยธรรมเสียจริง

กำหนดชำระหนี้เหลือเพียงครึ่งเดือน จะทำอย่างไรดี?

หลี่เหลียงกินข้าวไปพลาง ครุ่นคิดหางานทำไปพลาง

ชาติที่แล้วเขาเป็นคนเขียนโปรแกรม มีความรู้แค่เขียนรหัสเท่านั้น

ส่วนร่างเดิม ก่อนหน้านี้เคยเรียนวิชาติดตัวมาบ้างจากบิดาที่เป็นนักแสดงเร่พเนจรในยุทธภพ แต่ก็มีไม่มาก ทำได้แค่ตีลังกา

จะไปตีลังกาแสดงข้างถนนเพื่อขอเงินรางวัลหรือ?

ยามนี้ภาษีอากรหนักหนาสาหัส ชาวเมืองวั่งกุยแทบไม่มีข้าวจะกิน บางคนถึงกับขายลูกชายลูกสาว แล้วใครจะมีแก่ใจให้เงินนักแสดงเร่พเนจร?

คิดไปคิดมา เขาก็ยังนึกไม่ออกว่าควรทำอะไร จึงได้แต่ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ

หลังกินเสร็จ หนานกงเหยาเก็บกวาดโต๊ะอาหารอย่างประณีต รวบรวมอาหารที่เหลือไว้ แล้วเตรียมจะไปล้างชาม

หลี่เหลียงเหลือบเห็นมือเล็ก ๆ ของนางที่เป็นแผลน้ำค้างแข็ง ก็ทนดูไม่ได้ จึงแย่งชามกับตะเกียบไป แล้วเดินออกไปข้างนอกทันที

เมื่อเห็นภาพนี้ หนานกงเหยาก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ ทั้งประหลาดใจทั้งทำตัวไม่ถูก

หลี่เหลียงคนก่อนเอาแต่ดื่มสุรากับเล่นพนัน เคยลงมือทำงานบ้านเองเสียที่ไหน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการห่วงใยนาง

เมื่อเห็นแผ่นหลังของเขาที่ถือชามกับตะเกียบเดินออกไปทางประตู ดวงตาของนางก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย

ในตอนนั้นเอง นางพลันนึกถึงหนี้พนันสามตำลึงที่กดทับหัวใจอยู่

หากถึงกำหนดแล้วยังไม่มีเงินจ่าย คนจากบ่อนย่อมไม่ยอมเลิกรา อีกทั้งเจ้าหน้าที่เก็บภาษีก็มาถึงเมือง กำลังเดินเก็บเงินภาษีตามบ้าน คาดว่าคงต้องเสียเงินก้อนใหญ่อีกครั้ง

หลังคิดอยู่ครู่หนึ่ง หนานกงเหยาก็เข้าไปในห้องด้านใน ค้นข้าวของจนทั่ว ก่อนหยิบถุงหนังสีดำใบหนึ่งออกมาจากก้นตู้

นี่คืออุปกรณ์ทำมาหากินของอาจารย์ที่ใช้แสดงเร่พเนจรในยุทธภพ ภายในมีมีดบินอยู่ทั้งหมดหกเล่ม

หลังอาจารย์เสียชีวิต นางเก็บมีดทั้งหมดไว้เป็นที่ระลึก

ตอนนี้ไม่มีทางเลือกอื่น นางทำได้เพียงนำมีดไปจำนำ ดูว่าจะแลกเงินมาได้บ้างหรือไม่

นางกำลังจะออกไป แต่กลับชนเข้ากับหลี่เหลียงที่เพิ่งล้างชามกลับมา

「ศิษย์พี่ จะไปไหนหรือ?」หลี่เหลียงถามด้วยความสงสัย หางตาเหลือบเห็นถุงหนังใส่มีดสีดำในมือหนานกงเหยา

หนานกงเหยาบอกตามตรงว่านางตั้งใจจะนำมีดบินไปจำนำเพื่อแลกเงินมาบ้าง

「มีดบินหรือ?」หลี่เหลียงชะงักเล็กน้อย ความทรงจำหนึ่งพลันผุดขึ้นมา

มีดบินเหล่านี้เป็นอุปกรณ์ทำมาหากินของบิดาร่างเดิม ผู้เป็นนักแสดงเร่พเนจรในยุทธภพ และมีวิชาลับอยู่อย่างหนึ่ง เรียกว่า「มีดบินปิดตา」

ระหว่างการแสดง พวกเขาจะมัดคนไว้กับแผ่นไม้ จากนั้นผู้ขว้างมีดบินจะปิดตาทั้งสองข้าง แล้วสะบัดมีดบินใส่คนที่ถูกมัดไว้

มีดบินเฉียดร่างคนผู้นั้นไป ปักลงบนแผ่นไม้โดยไม่ทำให้ผู้ที่อยู่บนนั้นบาดเจ็บ

ร่างเดิมไม่ได้ฝึกวิชานี้ คนที่ถูกมัดไว้กับแผ่นไม้ก็คือตัวเขาเอง

หลี่เหลียงรับถุงมีดมา เปิดดูข้างใน พบมีดบินอยู่หกเล่ม คงไม่ได้ลับมานาน มีดบางเล่มจึงขึ้นสนิมแล้ว

เขาหยิบเล่มหนึ่งออกมาถือไว้ในมือ

ในตอนนั้นเอง ตัวอักษรเล็ก ๆ หลายบรรทัดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

【วิชา: มีดบิน (ขั้นเริ่มต้น)】

【ความคืบหน้า: 0/200】

【รางวัล: ระยะยี่สิบก้าว ไม่มีพลาดเป้า】

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป