ฮวาเจาเห็นภาพตรงหน้า
นางตายแล้ว
ศพของนางถูกห่อด้วยเสื่อเก่า ๆ แล้วโยนทิ้งไว้ที่สุสานไร้ญาตินอกเมือง
ยามราตรี
ท้องฟ้ามืดมิดไร้ดาว
ลมหนาวพัดหวีดหวิว เปิดเสื่อขึ้นมุมหนึ่ง เผยให้เห็นใบหน้าที่เปื้อนเลือดของนาง
ฝนปรอยลงมาไม่ขาดสาย
ชะล้างคราบเลือดบนใบหน้าของนาง
ท้องฟ้าราวกับกำลังจะกดทับลงมา ความหนักอึ้งชวนให้หายใจไม่ออกแผ่ปกคลุมทั่วบริเวณ
ฝนปรอยเริ่มหนักขึ้น
จุดสีขาวจุดหนึ่งค่อย ๆ เคลื่อนมาจากที่ไกล
นั่นคือร่มกระดาษเคลือบน้ำมันคันหนึ่ง
ใต้ร่ม เผยให้เห็นข้อมือเรียวแข็งแรง ผิวขาวดุจหยก
อาภรณ์สีขาวสะอาดไร้ฝุ่น ชายเสื้อพลิ้วไหวตามจังหวะก้าวเดิน
ชั่วขณะนั้น ราวกับเซียนที่ถูกเนรเทศจากสวรรค์เก้าชั้นลงมายังโลกมนุษย์
เขาเดินมาหยุดตรงหน้าศพของนาง
ยกมือขึ้นอย่างแผ่วเบา
เผยใบหน้าที่ถูกบังอยู่ใต้ร่ม
คิ้วตางดงามราวภาพวาด ผมดำสนิทมัดด้วยแพรสีขาว ปล่อยสยายลงมาอย่างหลวม ๆ
เขาจ้องมองศพตรงหน้าไม่กะพริบตา
เขาก้าวไปข้างหน้า เลื่อนร่มในมือไปไว้เหนือศพ
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด
ร่มกระดาษเคลือบน้ำมันร่วงลงบนพื้น
เขาก้มตัวลง แขนเสื้อกว้างเปื้อนสิ่งสกปรกในสุสานไร้ญาติ ก่อนจะอุ้มศพใต้เสื่อเก่าขึ้นมา
ลมหนาวพัดกรูมา
ร่มถูกลมพัดปลิวไป
ชายอาภรณ์สีขาวเปรอะเปื้อนโคลน
ฮวาเจาเห็นศพของตนถูกชำระล้างจนสะอาด เปลี่ยนเป็นอาภรณ์ชุดใหม่งดงาม ผมยาวถูกเกล้าเป็นมวยอย่างประณีต ปักปิ่นหยกเขียวห้อยพู่เอียงอยู่บนมวยผม
ต่างหูหยกเขียวที่เข้าชุดกันถูกประดับไว้บนใบหู ใบหน้าก็แต่งแต้มด้วยชาดและแป้งจนมองไม่เห็นความบวมช้ำและสภาพน่าเวทนาแต่เดิม
นางถูกยกใส่โลง
ดูราวกับกำลังหลับใหล มือทั้งสองวางอยู่บนหน้าท้อง ข้อมือขาวผ่องเรียวบางสวมกำไลเงินลายเถาไม้
ข้างโลง
คือเขา
เขามองนาง
ในดวงตาลึกล้ำมีประกายมืดมนที่ยากจะเข้าใจวูบไหว
เนิ่นนาน
เขาจึงค่อย ๆ ยกมือขึ้น
ปิดฝาโลง
ในชั่วขณะที่ฝาโลงปิดสนิท ฮวาเจาเห็นเขาค่อย ๆ หลับตาลง
ดินค่อย ๆ กลบฝังโลง จนกระทั่งมองไม่เห็นอีก
ฮวาเจาเห็นคนเหล่านั้นที่ช่วยนางเปลี่ยนเสื้อผ้าและเกล้าผมทยอยจากไป
หน้าหลุมศพเหลือเพียงเขาคนเดียว
ร่างสูงสง่าของเขายืนตรง
เมื่อแสงแรกแห่งรุ่งอรุณแหวกม่านเมฆ เขายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
สายลมพัดขึ้น
ปอยผมสองเส้นที่ปรกหน้าผากพลิ้วไหวไปตามลม
ราวกับไม่รู้สึกหนาว และไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ทั้งที่ไม่ได้เอ่ยคำใดแม้แต่คำเดียว
และไม่มีน้ำตาสักหยด
ทว่าฮวาเจากลับสัมผัสได้ถึงความโศกเศร้าอันยากจะพรรณนาจากตัวเขา
จี้เฉิงหรู...
ฟ้าสางแล้ว
เขายังคงไม่จากไป
ตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นจนถึงพระอาทิตย์ตก
เฝ้ามองความมืดมิดดุจผืนผ้าดำทึบ ปกคลุมผืนดินจนไร้ช่องว่าง
วันที่สามหลังนางตาย
ยามฟ้าสาง
แสงอรุณสาดลงบนร่างของเขา
แต่ฮวาเจากลับเห็นว่า ขมับทั้งสองข้างของเขา...ขาวโพลนแล้ว
เส้นผมดำขลับนุ่มลื่นดุจแพรไหม ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีขาวทีละเส้น
——
“ฮือ ๆ คุณหนู...”
เสียงร้องไห้ข้างหูชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
ฮวาเจาค่อย ๆ ลืมตา ในชั่วขณะที่สัมผัสทั้งปวงกลับคืนมา นางรู้สึกเพียงว่าลำคอแห้งผากจนแทบลุกเป็นไฟ
“น้ำ...”
อาหลวี่ สาวใช้ข้างเตียงหยุดร้องไห้ “คุณหนูฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ?”
“น้ำ...”
อาหลวี่รีบไปรินน้ำ
หลังดื่มน้ำแล้ว ลำคอของฮวาเจาจึงค่อยสบายขึ้น
นางพิงหัวเตียง สีหน้าเหม่อลอย
“คุณหนูเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ? ยังปวดศีรษะอยู่หรือไม่? บ่าวจะไปตามท่านหมอมา!”
เห็นอาหลวี่กำลังจะออกไป ฮวาเจาจึงเอ่ยขึ้นว่า “อาหลวี่ ข้าหลับไปนานเท่าใด?”
ดวงตาของอาหลวี่แดงก่ำ นางสะอื้นตอบว่า “คุณหนูหลับไปสามวันสามคืน ท่านหมอฝังเข็มให้ก็ยังไม่ได้ผล บ่าวนึกว่าคุณหนูคงจะ...”
สามวันสามคืนเชียวหรือ...
นางจำได้ว่าตนพลัดตกน้ำระหว่างทะเลาะวิวาทกับผู้อื่น หลังกลับจวน คืนนั้นก็เริ่มมีไข้ ในยามสะลึมสะลือ นางฝันยาวนาน
ในฝัน อีกหนึ่งปีข้างหน้า นางถูกคนทำร้ายจนตาย
คนที่เก็บศพให้นางคือสามีในนามของนางในยามนี้ จี้เฉิงหรู
ยามนี้ไม่ว่านางจะลืมตาหรือหลับตา ภาพผมขาวของจี้เฉิงหรูก็ผุดขึ้นมาในสมอง
ฮวาเจายกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วอย่างเหนื่อยล้า
นางมั่นใจได้ว่านั่นไม่ใช่ความฝัน
สิ่งที่นางฝันถึงล้วนเป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอนาคต
เหตุที่มั่นใจเช่นนั้น เป็นเพราะในชั่วขณะที่ลืมตาขึ้นมา สติความทรงจำก่อนทะลุมิติเข้ามาในนิยายของนางกลับคืนมาแล้ว
ใช่แล้ว นางทะลุมิติเข้ามาในนิยาย
เป็นหนังสือเล่มหนึ่งที่นางเคยอ่าน
นางกลายเป็นตัวประกอบหญิงผู้มีชะตากรรมเป็นเพียงตัวหมากในเรื่อง
หลังทะลุมิติมา ความทรงจำของนางถูกลบเลือน และต้องดำเนินเรื่องไปตามบท
บัดนี้ นางไม่เพียงฝันเห็นเรื่องราวในอนาคตที่เกิดขึ้นกับตนเองผ่านมุมมองของตน แต่ยังได้ความทรงจำก่อนทะลุมิติเข้ามาในนิยายกลับคืนมาอีกด้วย
“คุณหนูเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ?” อาหลวี่เห็นฮวาเจาขมวดคิ้วแน่น จึงรีบถามด้วยความเป็นห่วง
ฮวาเจาถูกขัดจังหวะความคิด จึงส่ายหน้า หลังตั้งสติอยู่ครู่หนึ่งก็ถามว่า “คุณชายสี่เล่า?”
“นายท่านยังไม่เลิกประชุมราชสำนักยามเช้าเจ้าค่ะ”
ฮวาเจาขานรับเบา ๆ “อาหลวี่ ข้าหิวแล้ว เจ้าไปเอาอาหารจากห้องครัวมาให้หน่อย”
หลับไปนานถึงเพียงนี้ ท้องของนางหิวจนปวดแล้ว
หลังอาหลวี่ออกไป ฮวาเจาลองลงจากเตียงเพื่อขยับแข้งขา เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ขาทั้งสองก็อ่อนแรง นางจึงนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง
เงยหน้าขึ้นก็เห็นตัวเองในกระจก
ในกระจกทรงดอกหลิงฮวาสะท้อนภาพเด็กสาวผู้มีริมฝีปากแดงฟันขาว ดวงตาดำกลมราวผลผูเถา ใบหน้าไม่ได้งดงามอ่อนหวานแบบหญิงสาวโบราณ หากออกจะกลมอิ่มเล็กน้อย ยามเม้มปาก ลักยิ้มหวานสองข้างก็ปรากฏบนแก้ม ดูน่ารักสดใส
เพียงแต่เพราะเจ็บป่วย ใบหน้าจึงซีดขาว
ฮวาเจามองกระจก แล้วนึกถึงใบหน้าดำคล้ำอัปลักษณ์ของตนในฝัน ซึ่งเกิดจากการถูกวางยาพิษ...
นางฝันว่าตนจะตายในอีกหนึ่งปีข้างหน้า แต่กลับไม่เห็นว่าใครเป็นคนวางยาพิษนาง
ที่สำคัญคือ...คนที่อยากให้นางตายมีมากเหลือเกิน
“คุณหนู...”
อาหลวี่วิ่งเข้ามาในห้อง มือเปล่าเปล่า สีหน้าโกรธเคือง “คุณหนู คนในห้องครัวบอกว่าพ้นเวลาอาหารเช้าแล้ว ไม่มีอาหารเหลือ บ่าวบอกให้พวกนางทำให้ แต่พวกนางต่างก็แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน”
กล่าวพลาง สาวใช้น้อยก็ทำสีหน้าคับข้องใจ
ดูเอาเถิด คุณหนูสี่แห่งจวนกั๋วกงเช่นนาง เป็นที่ต้อนรับเสียที่ไหน
ฮวาเจารู้สึกว่าท้องยิ่งปวดกว่าเดิม
ก่อนหน้านี้นางไม่ยินยอมแต่งเข้าจวนเจิ้นกั๋วกง อาศัยที่น้าสาวเป็นพระสนมคนโปรด จึงทำตามอำเภอใจ ก่อเรื่องวุ่นวายสารพัด อยากหย่าขาดกับจี้เฉิงหรู จนไม่มีผู้ใดในจวนเจิ้นกั๋วกงไม่เกลียดนาง
อีกทั้งนางยังเลือกกิน จู้จี้กับอาหารของจวนกั๋วกงสารพัด โดยมากจึงออกไปกินที่หอสุราด้านนอกแทบทุกมื้อ
บัดนี้หย่าขาดไม่สำเร็จ ส่วนน้าสาวก็ถูกส่งเข้าตำหนักเย็น หมดความโปรดปราน
วันดี ๆ ของนางย่อมสิ้นสุดลงแล้ว
ฮวาเจารู้สึกปวดหัวจนแทบแตก
มีเสียงฝีเท้าดังมาจากหน้าประตู——
ป.ล. 【เรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ! สมมติ! สมมติ! สมมติ! สมมติ】
【ไม่มีเหตุผล! ไม่มีเหตุผล! ไม่มีเหตุผล!】
เห็นทีจะเป็นเรื่องชิงอำนาจ แต่แท้จริงเป็นนิยายชีวิตประจำวันเกี่ยวกับอาหารที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายชีวิตประจำวัน เรื่องชีวิตประจำวัน เรื่องชีวิตประจำวัน