เสียงอาหลวี่บ่นพึมพำเข้าหูฮวาเจา “สองชุด บ่าวกินคนเดียวหมดได้ บ่าวยังไม่อิ่ม อยากกินอีก...”
“ที่แท้ก็เป็นเจ้าที่ตะกละนี่เอง” ฮวาเจาหัวเราะพลางบีบจมูกอาหลวี่เบา ๆ
ก่อนหน้านี้ฮวาเจาตัดกิ่งดอกไม้จากสวนมาได้หลายกิ่ง ยามนี้กำลังตัดแต่งโคนกิ่งอยู่
อาหลวี่ยังคงพูดเจื้อยแจ้วข้างหูนาง “คุณหนูส่งอาหารให้เขยแล้ว เขากินหรือยังเจ้าคะ?”
ฮวาเจาปักกิ่งไม้ที่ตัดแต่งเรียบร้อยลงในแจกัน พลางตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “ไม่รู้สิ อีกสักครู่เจ้าไปถามที่ครัวดู”
“คุณหนูคิดจะใช้ชีวิตกับเขยให้ดีแล้วหรือเจ้าคะ ไม่คิดถึงองค์ชายเจ็ดอีกแล้วหรือ?”
ในครัว อาหลวี่ได้ยินคุณหนูของตนบอกว่าซาลาเปาทอดชิ้นจิ๋วกับน้ำแกงเปรี้ยวเผ็ดเป็นของเขย ก็ทั้งตกใจทั้งยินดี
นางเห็นชัดเจนว่าคุณหนูของตนไม่ได้ใส่ยาถ่ายลงในน้ำแกง
ฮวาเจาหันไปมองนางโดยไม่พูดอะไร
อาหลวี่หดคอลงเมื่อถูกมอง แต่ก็ยังรวบรวมความกล้าพูดว่า “ถึงคุณหนูจะลงโทษบ่าว บ่าวก็ยังอยากพูด ดวงตาของคุณหนูช่างไม่ดีเอาเสียเลย เขยดีถึงเพียงนั้น... คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ทั่วเมืองหลวงต่างแย่งกันแต่งให้เขาทั้งนั้น...”
ฮวาเจายกมือขึ้น
อาหลวี่ตกใจจนยกมือกุมหัว แล้วนั่งยอง ๆ ลงกับพื้นทันที
ฮวาเจาหลุดหัวเราะพรืด “ข้ากำลังจัดดอกไม้ต่างหาก!”
“คุณหนู...”
“เอาเถิด ข้ายอมรับว่าเมื่อก่อนข้าตาถั่วจริง ๆ ไม่คิดถึงเขาแล้ว ไม่ใฝ่ฝันถึงเขาอีก จะใช้ชีวิตให้ดี”
อาหลวี่ยื่นมือไปแตะหน้าผากฮวาเจา “วันนี้คุณหนูของบ่าวดูแปลกไปหน่อยนะเจ้าคะ?”
ฮวาเจาปัดมือนางออก พลางยิ้มกล่าวว่า “เด็กน้อย จะมาแปลกไม่แปลกอะไรกัน คุณหนูของเจ้าก็แค่คิดตกขึ้นมาโดยพลัน... ก่อนแต่งงานข้ากับองค์ชายเจ็ดก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว หลังแต่งงานยิ่งไม่มีทางเป็นไปได้ เหน็ดเหนื่อยกับการดิ้นรนมาพอแล้ว ต่อไปพวกเราจะใช้ชีวิตให้ดี...”
“ใช้ชีวิตให้ดีกับเขยหรือเจ้าคะ?” อาหลวี่เบิกตาถาม
ฮวาเจาทั้งขำทั้งจนใจ
สาวใช้ของนางช่างยึดติดกับเรื่องนี้เสียจริง!
“ไปเปิดหน้าต่างเร็ว...”
ดอกไม้แสนงามในแจกันแต่งแต้มสีสันแห่งฤดูใบไม้ผลิให้ห้องซึ่งอบอวลด้วยกลิ่นอายโบราณ
อาหลวี่ไปเปิดหน้าต่าง สายลมวสันต์พัดเข้ามาในห้อง พากลีบดอกไม้ร่วงหล่นลงมาสองกลีบ
ฮวาเจามองกลีบดอกไม้แล้วเหม่อลอย
ที่จริงเมื่อนางฟื้นความทรงจำก่อนทะลุมิติเข้ามาในนิยายกลับคืนมาแล้ว ก็สามารถหาทางออกจากจวนกั๋วกงไปใช้ชีวิตของตนเองได้
แต่จะจากไปอย่างไม่ไยดีเช่นนั้นไม่ได้
ตลอดห้าปีที่ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย นางผ่านเรื่องเลวร้ายมามากมาย
แต่ก็มีความทรงจำอันงดงามอยู่ไม่น้อย
อย่างเช่นท่านน้าหญิงที่อยู่ในตำหนักเย็น
ท่านน้าหญิงคิดเผื่อนางในทุกเรื่องจริง ๆ
ต่อให้คนอื่นพูดว่านางไม่ดีเพียงใด ท่านน้าหญิงก็ยังเห็นนางเป็นดั่งแก้วตาดวงใจ
ความทรงจำตลอดห้าปีที่อยู่กับท่านน้าหญิงสลักลึกอยู่ในห้วงความคิด
เพราะฉะนั้นนางจึงตัดสายใยเหล่านั้นไม่ขาด
ส่วนจี้เฉิงหรู
นางไม่เข้าใจเขา
ภาพเหตุการณ์ที่เห็นในความฝันเป็นปริศนาซึ่งยากจะคลี่คลาย
นางไม่เข้าใจเขา แต่รู้ดีว่าคนผู้นี้ไม่มีทางทำร้ายนาง
ยิ่งไปกว่านั้น
ฮวาเจาหยิบกลีบดอกไม้ขึ้นมาวางบนฝ่ามือ
นางอ่านนิยายแบบข้าม ๆ แต่รู้ว่าช่วงกลางเรื่อง จี้เฉิงหรูเป็นขุนนางใหญ่ผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ
เขานำทัพสังหารศัตรู เพียงได้ยินชื่อของเขา ศัตรูก็หวาดหวั่นจนเหงื่อเย็นผุดพราย
บางทีผู้เขียนอาจเขียนจี้เฉิงหรูเก่งกาจเกินไป จึงให้เขาตายในสนามรบด้วยศึกครั้งหนึ่ง แม้แต่ศพก็ยังหาไม่พบ
หลังข่าวการตายของเขาถูกส่งกลับถึงเมืองหลวง คนทั้งตระกูลจวนกั๋วกงซึ่งเป็นฝ่ายตัวร้ายก็เลือกเร้นกายออกจากเมืองหลวงในท้ายที่สุด
รายละเอียดระหว่างนั้น ฮวาเจาไม่ได้อ่าน
นางกำลังคิดว่า
หากจะช่วยท่านน้าหญิงออกจากตำหนักเย็น ด้วยกำลังของนางในยามนี้ไม่มีทางทำได้
นางยังเข้าไปในวังหลวงไม่ได้ด้วยซ้ำ
จึงต้องอยู่ที่จวนกั๋วกงต่อไป
ช่วงบ่ายอากาศค่อนข้างร้อน
ฮวาเจาตั้งใจจะงีบสักครู่ ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไปจริง ๆ
ก่อนนอน นางพยายามนึกถึงเนื้อหาในนิยายอย่างสุดกำลัง
นางรู้สึกอยู่เสมอว่าตนเหมือนลืมเรื่องสำคัญบางอย่างไป ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาก็รู้สึกเช่นนี้มาตลอด
เปลือกตาของฮวาเจาค่อย ๆ ปิดลง
ทั้งร่างกำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทราอันลึกล้ำ
ทว่า
ความทรงจำราวกับถูกเปิดช่องออก
รายละเอียดมากมายที่ถูกลืมผุดขึ้นมา
ฮวาเจาลืมตาขึ้นฉับพลัน ร่างพลิกตัวลุกนั่งราวกับปลาหลีฮื้อดีดตัวพ้นน้ำ
เสียงดังกล่าวทำให้อาหลวี่ที่อยู่ห้องด้านนอกตกใจ
“คุณหนู เป็นอะไรไปเจ้าคะ?”
“บัดซบ!” ฮวาเจาหลุดปาก
“บัดซบอะไรหรือเจ้าคะ?” อาหลวี่เกาหลังศีรษะ
ฮวาเจาลงจากเตียง “อาหลวี่ เอาเสื้อผ้าข้ามา ข้าจะออกจากจวน!”
“จะไปที่ใดเจ้าคะ?”
“กลับตระกูลฮวา!”
ยามฮวาเจาพูดเช่นนี้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองจนแทบกัดฟัน
ธรรมเนียมของแคว้นต้าเยี่ยนแตกต่างจากราชวงศ์ต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์
ไม่มีข้อกำหนดยุ่งยากมากมาย
หากจะออกจากจวน เพียงส่งคนไปแจ้งผู้อาวุโสให้ทราบก็พอ
ไม่นานบ่าวก็เตรียมรถม้าเสร็จ
ผ่านไปสองเค่อ รถม้าก็มาถึงหน้าจวนสกุลฮวา
ฮวาเจามุ่งตรงไปยังห้องหอของตนก่อนออกเรือน
ห้องยังคงเหมือนเมื่อครั้งนางยังไม่ออกเรือน เพียงแต่บนโต๊ะมีฝุ่นบาง ๆ จับอยู่ชั้นหนึ่ง
ฮวาเจาค้นไปทั่วกล่องเครื่องประดับบนโต๊ะเครื่องแป้ง
ในกล่องยังมีเครื่องประดับบางชิ้นที่นางไม่ได้เอาไปตอนออกเรือน ส่วนใหญ่เป็นของที่นางไม่ชอบและมีรูปแบบล้าสมัย
“คุณหนูหาอะไรอยู่เจ้าคะ? ให้บ่าวช่วยหรือไม่?” อาหลวี่ถาม
“จี้หยกใบไม้สีเขียวชิ้นหนึ่ง”
ฮวาเจาค้นทุกซอกทุกมุมของโต๊ะเครื่องแป้งแล้ว ทั้งยังเทของในกล่องเครื่องประดับหลายใบออกมา แต่กลับไม่พบจี้หยกใบไม้ชิ้นนั้น
“ถ้าไม่อยู่ในห้อง ก็คงตกไปอยู่ในมือฮวาหลิงเอ๋อร์แล้ว” ฮวาเจาพึมพำกับตนเอง
“คุณหนู หมายถึงจี้หยกใบไม้สีเขียวที่ร้อยกับสายเงินหรือเจ้าคะ?”
ฮวาเจามองนาง
อาหลวี่กล่าวต่อว่า “คืนก่อนวันที่คุณหนูออกเรือน บ่าวยังเห็นมันอยู่ในกล่องเครื่องประดับ บ่าวถามคุณหนูว่าจะเอาไปจวนกั๋วกงด้วยหรือไม่ คุณหนูบอกว่าไม่ชอบ จึงไม่ได้เอาไปเจ้าค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮวาเจาก็สูดลมหายใจเข้าลึก
สวรรค์กลั่นแกล้งนางหรือไร!
นางตีความคำว่า ‘ตัวประกอบที่ต้องตาย’ ได้ถึงที่สุดจริง ๆ ถึงกับมอบตัวช่วยวิเศษให้ตัวเอกหญิงด้วย!
นางเพิ่งนึกถึงรายละเอียดบางอย่างในนิยายขึ้นมาได้
ตัวเอกหญิงในเรื่องบังเอิญได้จี้หยกชิ้นหนึ่งมา
และจี้หยกนั้นก็คือตัวช่วยวิเศษ
ฮวาหลิงเอ๋อร์อาศัยตัวช่วยวิเศษเติบโตอย่างก้าวกระโดด ฝ่าด่านไปตลอดทาง ก่อนจะช่วยตัวเอกชายรวบรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งในท้ายที่สุด
บัดซบเอ๊ย จี้หยกสีเขียวนั่นเป็นหยกใบไม้ และนางก็มีหยกใบไม้สีเขียวอยู่ชิ้นหนึ่ง
ควรพูดว่า มันทะลุมิติมาพร้อมกับนางต่างหาก
หลังนางเกิด ท่านย่าก็ใช้เชือกแดงร้อยหยกใบไม้มอบให้นาง
เชือกแดงสวมไปนานเข้าก็สีซีดง่าย ครั้นอายุสิบแปด นางจึงนำเงินก้อนแรกที่หามาได้ไปซื้อสร้อยทองคำขาวมาร้อยจี้ไว้
ก่อนหน้านี้นางค้นความทรงจำในหัวอยู่หลายครั้ง
เมื่อนึกถึงตอนห้าปีก่อน ยามตกน้ำแล้วฟื้นขึ้นมา ในมือของนางกำสร้อยจี้หยกใบไม้ไว้แน่น
แต่ตอนนั้นนางเพิ่งทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ความทรงจำถูกลบเลือนไป
หลังฟื้นขึ้นมา นางไม่ได้ใส่ใจหยกใบไม้นัก เพียงโยนมันไว้ในกล่องเครื่องประดับ ปล่อยให้ฝุ่นจับอยู่นานถึงห้าปี
เพราะอ่านนิยายไม่ค่อยเข้าใจ นางจึงอ่านข้าม ๆ จนลืมไปว่าฮวาหลิงเอ๋อร์ได้หยกใบไม้มาจากไหน
แต่นางมั่นใจได้ว่าหยกใบไม้อยู่ในมือฮวาหลิงเอ๋อร์
ฮวาเจานั่งตัวตรง
นางพยายามนึกถึงเนื้อหาช่วงต้นเรื่องอย่างสุดกำลัง
ตอนเปิดเรื่องน่าจะยังไม่ได้เขียนถึงตัวช่วยวิเศษในทันที
อาหลวี่กล่าวว่า “คุณหนู หรือจะไปถามฮูหยินดีเจ้าคะ?”
สิ้นเสียงนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นนอกลานเรือน
จากนั้นเสียงตำหนิของสตรีผู้หนึ่งก็ดังเข้ามาในห้อง