เริ่มต้นก็ถูกเนรเทศ: พกพาสิ่งของสมัยใหม่บุกหมู่บ้านประมง

ตอนที่ 3 ฮิฮิฮิ

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

คำแนะนำที่เจียงซูได้รับมาจากหญิงชราคนหนึ่งในหมู่บ้านชาวประมงแห่งนี้

นางหลังค่อม ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย จนดูไม่ออกว่าอายุเท่าไร

หลังให้คำแนะนำแล้ว นางก็หันหลังเดินจากไปทันที ไม่แม้แต่จะปรายตามอง

หากไม่ใช่เพราะทุกคนทยอยจากไป จนตรงนั้นเหลือเพียงเจียงซูที่อุ้มน้องสาวไว้กับหญิงชราคนนี้

นางคงไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าคำพูดเมื่อครู่มาจากหญิงชราคนนี้หรือไม่

“คืนนี้น้ำขึ้นใหญ่ หากอยากตายก็ยืนเหม่อต่อไปเถอะ”

เจียงซูที่กำลังฝันกลางวัน หัวเราะคิกคักอย่างโง่งมอยู่ในใจ พลันถูกอบรมจนยืนงงเป็นไก่ตาแตก

แต่เธอเป็นคนถิ่นใน

ไม่เคยออกไปหาของทะเลเลยสักครั้ง!

ต้องทำอย่างไรล่ะ?

ไม่รู้เลย!

เห็นหญิงชรากำลังจะเดินห่างออกไป เจียงซูก็รีบลุกขึ้น ลากเจียงเหยาไล่ตามไป

คืนนี้ออกไปหาของทะเลแล้ว พรุ่งนี้อาจยังตกไปอยู่ในมือใต้เท้าซ่งผู้ควบคุมค่าย และเธอกับน้องสาวก็อาจต้องตายเหมือนเดิม

แต่หากคืนนี้ไม่ออกไปหาของทะเล แค่จะมีชีวิตรอดถึงวันพรุ่งนี้หรือไม่ก็ยังพูดยาก

หญิงชราตรงหน้า สำหรับพวกนางพี่น้องแล้วก็คือผู้มีพระคุณช่วยชีวิต

ถึงจะเป็นเพียงฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิตได้ เจียงซูก็ต้องคว้าไว้ให้แน่น!

ตราบใดที่ยังไม่ถึงวินาทีสุดท้าย ก็ไม่มีวันยอมแพ้ง่าย ๆ

นี่คือหลักการใช้ชีวิตของเจียงซู

******

ค่ำคืนต้นฤดูร้อน จันทร์เสี้ยวดุจตะขอ

ลมทะเลทั้งคาวทั้งเย็น

บนหาดโคลนมืดมิด มีเงาคนขยับไหวอยู่มากมาย

สมกับเป็นช่วงน้ำขึ้นใหญ่ คนทั้งหมู่บ้านชาวประมง ไม่ว่าชายหญิง เด็กหรือผู้ใหญ่ ต่างออกมาจนหมด

ผู้คนที่ออกหาของทะเลปะปนอยู่ท่ามกลางกองโขดหินขรุขระ บรรยากาศชวนขนลุก

เจียงซูเม้มปาก ตัวสั่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เธอกำตะกร้าไม้ไผ่ในมือไว้แน่น เดินตามฝูงชนไปติด ๆ

โคลนเลนเย็นชื้นเหนียวหนืดเกาะพันขากางเกง เธอเดินลำบาก ย่ำลงไปบ้างจมลงไปบ้าง

อาศัยแสงริบหรี่จากคบเพลิงที่อยู่ไกลออกไป พยายามค้นหาอาหารประทังชีวิตบนหาดโคลนแห่งนี้

ใครจะไปคิดล่ะ!

ตอนยังมีชีวิตอยู่ เธอใฝ่ฝันถึงทะเลมาตลอด แต่ไม่มีเวลาไป

พอได้กลับมาเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ในช่วงสุดท้ายของชีวิตกลับได้ออกทะเลเสียอย่างนั้น

แบบนี้จะไม่นับว่าฝันเป็นจริงได้อย่างไร?

“ไปให้พ้น! ไม่มีตาดูหรืออย่างไร คบเพลิงของบ้านไหนกัน ถึงคิดจะเข้ามาใกล้?”

เจียงซูกำลังปลอบใจตัวเองท่ามกลางความลำบาก พอคิดจะลองทำตามที่เพิ่งเห็นมา ลงมือกับรูหอยหลอดที่กำลังพ่นฟอง ก็ถูกใครบางคนผลักออกอย่างไม่ทันตั้งตัว

ร่างผอมบางอ่อนแอเซถอยหลังติดกันหลายก้าว เกือบล้มลงไปนั่งกับพื้น

เสียงแหลมเสียดแทงและคำพูดร้ายกาจดังมาพร้อมแรงผลักอย่างหนัก

เจียงซูไม่ต้องเงยหน้าก็รู้ว่าเป็นใครที่หาเรื่องนางอีกแล้ว

เป็นดังว่า พอเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับดวงตาสามเหลี่ยมลึกล้ำและชั่วร้ายคู่หนึ่ง

เจียงหวัง

เจียงซูถอนใจอย่างจนปัญญา: เกิดจากรากเดียวกัน ไยต้องเข่นฆ่ากันเองถึงเพียงนี้!

อย่างไรก็เป็นลูกหลานบรรพบุรุษเดียวกัน อีกทั้งต่างก็เป็นคนที่กำลังจะตาย ไยต้องบีบคั้นกันไม่เลิกรา?

ไม่รู้ว่าเจียงหวังโง่หรือไม่!

คืนนี้ปล่อยให้พวกนางพี่น้องอดตาย พรุ่งนี้พวกเขาจะไปอธิบายกับใต้เท้าซ่งผู้ควบคุมค่ายอย่างไร?

ส่วนเจียงซูจะทนไปถึงพรุ่งนี้ได้หรือไม่ เธอไม่ได้ใส่ใจแล้ว

เพียงแต่พอนึกถึงเด็กหญิงตัวน้อยที่หิวจนแทบไม่มีแรงหายใจ แต่เมื่อครู่กลับใช้มือแคะขนมแป้งแข็งครึ่งชิ้นออกจากปากตัวเอง แล้วยื่นให้เธอกิน

ยังพูดซ้ำ ๆ ว่า ‘ข้าไม่หิว ให้พี่สาวกิน’

ขอบตาของเจียงซูก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเอง

ทะลุมิติบ้าบอนี่!

ให้ฉันทะลุมิติมาเป็นนักโทษที่ถูกเนรเทศก็พอทน

ยังไม่ให้พรพิเศษติดตัวมาอีก!

ตอนนี้แค่จะเก็บของทะเลสักหน่อยยังถูกคนรังแก ฉันจะทำยังไงดี?

เจียงซูฝืนประคองร่างอ่อนแรงให้ยืนอยู่ พลางสบกับรอยยิ้มเย็นชาอวดดีบนใบหน้าของเจียงหวัง

“ฮึ หากเชื่อฟังแต่แรก ก็ไม่ต้องมาทนทุกข์เช่นนี้!”

เจียงหวังแค่นเสียงเย็นชา หิ้วถังน้ำแล้วจงใจหมุนตัวอย่างแรง ถังน้ำกระแทกเข้ากับหน้าแข้งของเจียงซูอย่างหนัก

นี่คือบทเรียนที่นางมอบให้เจียงซู ผู้ไม่ยอมรับชะตากรรมและยังคิดต่อต้าน

“ซี๊ด...” เจียงซูเจ็บจนเอนหงาย ร่างกายที่แบกรับไม่ไหวอีกต่อไปล้มลง ในที่สุดก็ชนเข้ากับโขดหินข้าง ๆ อย่างแรง

“ฮ่า ๆ ๆ!”

เมื่อเห็นสภาพน่าเวทนาของเจียงซู คนที่ยังคิดพึ่งพาตระกูลเดียวกันต่างพากันหัวเราะร่าแล้วเดินจากไป

ทิ้งเจียงซูไว้เพียงลำพังในความมืด

เจียงซูหิวจนขาทั้งสองข้างอ่อนยวบเหมือนเส้นก๋วยเตี๋ยวอยู่แล้ว

ยามนี้ยิ่งเจ็บจนไม่มีแรงลุกขึ้นยืน

นางจึงได้แต่ปล่อยให้ร่างไถลลงไป ขดตัวอยู่บนพื้นโคลน

สวรรค์เฮงซวย!

อยากให้นางตายอยู่บนหาดโคลนแห่งนี้ไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด

น่าเสียดายที่แม้แต่แรงจะชูนิ้วกลางให้สวรรค์เฮงซวย นางก็ไม่มีแล้ว...

“ซี๊ด...”

เคราะห์ร้ายซ้ำเติมยามค่ำคืน!

นางยังนอนไม่ทันได้เต็มที่ด้วยซ้ำ

จู่ ๆ ปลายนิ้วที่ห้อยลงมาก็เจ็บแปลบถึงหัวใจ เจียงซูก้มลงมอง ก็เห็นปูตัวเล็กหนีบนิ้วกลางของเธอไว้

แม้แต่ปูตัวเล็ก ๆ ก็ยังรังแกฉันด้วยเหรอ?

เจียงซูพลันโกรธขึ้นมา ร่างกายอ่อนปวกเปียกกลับมีแรงเพิ่มขึ้นมาอีกนิด เธอใช้มืออีกข้างบีบกระดองปูตัวนั้นไว้แน่น

ถึงจะมีเนื้อน้อยจนไม่พอติดฟัน แต่วันนี้ปูตัวนี้ก็ต้องเข้าปากฉัน!

“เอ๊ะ?”

ร่างของเจียงซูกระแทกหินด้านหลัง ข้างกายพลันมีเสียงสวบสาบดังขึ้นมา

อาศัยแสงจันทร์อันริบหรี่ เธอมองเห็น...

กุ้งตั๊กแตน!

กุ้งตั๊กแตนฝูงหนึ่งกำลังกระโดดโลดเต้นอยู่!

เจียงซูดีใจจนแทบกระโดด

เธอรีบปล่อยปู ยกตะกร้าไม้ไผ่ขึ้นแล้วคว่ำลงไป

กุ้งตั๊กแตนที่กำลังกระโดดโลดเต้นพากันกระโดดลงไปในตะกร้าเอง!

เมื่อเห็นของที่เก็บเกี่ยวอยู่ตรงหน้า พละกำลังเฮือกสุดท้ายที่ซ่อนอยู่ทั่วร่างก็ถูกปลุกขึ้นมาจนหมด

เจียงซูมือไม้พันกัน จับตัวที่เหลือใส่ตะกร้าจนหมด ได้มาเกือบครึ่งตะกร้า!

กลัวว่ากุ้งที่คึกคะนองเกินไปเหล่านี้จะกระโดดออกมาอีก เธอจึงรีบถอดเสื้อตัวนอกคลุมตะกร้าไว้

ตอนนี้เองเธอถึงเพิ่งเห็นว่า กุ้งตั๊กแตนที่ซ่อนอยู่ตามซอกหินเหล่านี้แต่ละตัวอ้วนพีอย่างยิ่ง!

ทุกตัวล้วนยาวกว่าฝ่ามือของเธอเสียอีก!

“ท่านสวรรค์ ขอโทษด้วย เมื่อครู่ฉันเสียงดังไปหน่อย!”

“ถือว่าไม่ได้ยินได้ไหม?”

“ขอร้องล่ะ เรื่องดี ๆ แบบนี้ ขอให้มีมาอีกเยอะ ๆ!”

“ของดี ๆ ราคาแพง ๆ ขอหมดเลย ไม่ว่าจะเป็นปลิงทะเล หอยเป๋าฮื้อ หรือไข่มุกก็ได้!”

เจียงซูเงยหน้ามองฟ้า ความขุ่นเคืองที่มีต่อสวรรค์เมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงคำอธิษฐานเต็มหัวใจ

เธอคุกเข่าพึมพำถึงสิ่งที่พอจะรู้เกี่ยวกับทรัพยากรในทะเล

ล้วนเป็นของที่แทบไม่มีทางโผล่มาเองบนหาดโคลน เธอก็ไม่สนว่าสวรรค์จะทำได้ยากหรือไม่

หลักการสำคัญคือออกแรงให้น้อยที่สุด แต่ขอพรให้ใหญ่ที่สุด

ถ้าไม่เป็นจริงก็แปลว่าสวรรค์ไร้ความสามารถ ไม่เกี่ยวกับฉัน

เจียงซูสาบานว่า นับจากวันนี้ไป เธอจะเป็นผู้ศรัทธาที่ภักดีต่อสวรรค์

ขอเพียงคืนนี้ช่วยให้เธอหาเงินค่าขึ้นทะเบียนของสองพี่น้องได้ครบ ต่อให้ต้องตั้งป้ายบูชาสวรรค์ไปชั่วชีวิตก็ยอม!

กุ้งพวกนี้ดูน่ากินเสียจริง!

ชาติที่แล้วเธอทำงานอยู่ในเมืองชายฝั่ง ก่อนจะป่วยก็เข้าช่วงห้ามจับสัตว์น้ำแล้ว กุ้งตั๊กแตนในตลาดสดที่สภาพดีหน่อยขายกันถึงชั่งละ 70-80 หยวน!

“ถ้าเอาพวกนี้ไปขายในโลกปัจจุบันได้จะดีแค่ไหนนะ! แค่ตะกร้านี้ก็ทำให้ร่ำรวยได้แล้ว!”

“ยังจะต้องกังวลกับเงินเศษสองตำลึงอีกหรือ?”

เจียงซูอดทอดถอนใจไม่ได้

เธอไม่รู้ว่ากุ้งตั๊กแตนพวกนี้จะแลกเป็นเงินที่นี่ได้หรือไม่

แต่มีของที่เก็บเกี่ยวมาได้เช่นนี้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องกลายเป็นผีหิวโหยแล้ว!

เจียงซูปัดคราบโคลนที่กระเซ็นเปื้อนหน้าผาก มองซ้ายมองขวา เมื่อไม่เห็นใครจึงหิ้วตะกร้าขึ้นเตรียมเดินจากไป

นี่คือเสบียงต่อชีวิตของเธอกับน้องสาว จะให้คนอื่นเห็นไม่ได้

ยิ่งห้ามให้ตกไปอยู่ในสายตาของเจียงหวังกับพวกนั้น

ไม่เช่นนั้น แค่ของกินนิดหน่อยก็รักษาไว้ไม่ได้แน่!

แต่แล้ว

เจียงซูเพิ่งลุกขึ้น ตรงหน้าก็มืดสนิท ราวกับเหยียบพลาดจนตัวลอยคว้างขึ้นมา!

เกิดอะไรขึ้น?

เธอใช้สัญชาตญาณปกป้องตะกร้า ปกป้องกุ้งตั๊กแตนในตะกร้า!

โชคดีที่เหตุการณ์นี้กินเวลาไม่นาน ชั่วพริบตาต่อมา เบื้องหน้าก็สว่างจ้า

“ปี๊น—ปี๊นปี๊น—”

เสียงแตรรถใสกังวานดังขึ้น ทำให้เจียงซูได้สติกลับมาทันที

เธอ—

นี่เธอ...

กลับมาสู่ยุคปัจจุบันแล้วหรือ?!

เจียงซูกระโดดด้วยความดีใจ เท้าสัมผัสพื้นอย่างมั่นคง เป็นพื้นถนนคอนกรีตจริง ๆ!

และเธอกำลังยืนอยู่กลางถนน!

“ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ!”

พอรู้ว่าตัวเองขวางทางอยู่ เธอก็รีบหลบไปข้างทาง หันไปขอโทษคนขับรถซ้ำ ๆ

ดีเหลือเกิน!

เธอกลับมาแล้ว!

สิ่งที่กลับมาพร้อมเธอด้วยก็คือกุ้งตั๊กแตนครึ่งตะกร้าที่หิ้วอยู่ในมือ!

แต่ที่นี่คือที่ไหนกัน?

เจียงซูพยายามมองให้ชัด จึงค่อย ๆ นึกออกว่าที่นี่คือตลาดสดใกล้ห้องเช่าของเธอ

เดินทะลุไป แล้วผ่านสัญญาณไฟจราจรอีกแยกเดียวก็ถึงบ้านแล้ว!

เจียงซูคว้าตะกร้ากุ้งครึ่งหนึ่งแล้ววิ่งเข้าไปในตลาด

หิวแล้ว! ข้าวจ๋า! ฉันมาแล้ว!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป