บทที่ 36 ผู้หญิงใจอำมหิต
ท่อน้ำประปาถูกน้ำแข็งจับจนแข็ง การใช้น้ำในหมู่บ้านจึงกลายเป็นปัญหาใหญ่
หากอยากได้น้ำดื่ม ก็ต้องฝ่าความหนาวเย็นต่ำกว่า -70 องศาออกไปตักน้ำหิมะที่ชั้นหนึ่ง
แต่หลังจากตักน้ำหิมะกลับมาแล้ว จะละลายมันอย่างไรก็เป็นปัญหาใหญ่เช่นกัน
อุณหภูมิในบ้านยังต่ำถึง -50 หรือ -60 องศา ภายใต้อุณหภูมิเช่นนี้ น้ำแข็งแข็งราวกับปูนซีเมนต์
ชาวบ้านบางคนกระหายน้ำจนทนไม่ไหว จึงใช้ลิ้นเลียน้ำแข็ง สุดท้ายลิ้นก็ถูกแช่แข็งติดอยู่กับน้ำแข็ง เจ็บจนแทบขาดใจ
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา จางอี้พบจากกล้องวงจรปิดว่า พวกลูกน้องของเฉินเจิ้งหาวแอบมาสอดส่องทุกวัน
เห็นได้ชัดว่าพวกนั้นคิดว่าจางอี้ต้องออกมาตักน้ำเหมือนกัน จึงกะฉวยโอกาสนี้จัดการเขา
แต่ผ่านไปหลายวัน พวกนั้นก็ยังไม่เห็นจางอี้ออกจากบ้าน
พวกนั้นคงนึกไม่ถึงว่าในบ้านของจางอี้มีเสบียงมากมายแค่ไหน
ถ้าเขาต้องการ จะใช้ชีวิตอย่างสุขสบายโดยไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารการกินอยู่ในห้องนี้ไปจนตายก็ยังได้!
“เฉินเจิ้งหาวยังไม่ตายอีกเหรอ? อึดเหมือนกันนะ”
จางอี้พึมพำกับตัวเอง
เฉินเจิ้งหาวถูกลูกธนูยิงเข้าที่น่อง หากไม่ได้รับการรักษาอย่างเหมาะสม ขาของเขาต้องพิการแน่
แถมยังอาจติดเชื้อจนรักษาชีวิตไว้ไม่ได้ด้วยซ้ำ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าในอากาศหนาวจัดขนาดนี้ แผลเพียงนิดเดียวก็ทำให้ไข้ขึ้นสูงได้
ยังมีชีวิตอยู่ได้ก็นับว่าปาฏิหาริย์แล้ว!
“หรือเพราะอุณหภูมิต่ำเกินไป ไวรัสเลยอยู่ไม่ได้ เขาถึงยังไม่ตาย?”