ท่าทางเช่นนั้นตกอยู่ในสายตาซ่งฉี พอเห็นมือน้อยขาวผ่องของนาง ลูกกระเดือกก็ขยับขึ้นลง เขารีบเบือนหน้าหนี ไม่กล้ามองต่อ
เสิ่นเหมียนเหมียนไม่ได้ตอบเขาตรง ๆ «ทำพังได้ยังไง?» พูดพลางแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไร แล้วก้มลงดมดูด้วย หางตาเห็นร่างซ่งฉีเกร็งขึ้นมาทันที ก็อดขำไม่ได้
«ซัก...ซักจนพังน่ะ»
«ทำไมมีกลิ่นแปลก ๆ ล่ะ?»
เสิ่นเหมียนเหมียนเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ «ล้อเล่นน่า ยังจำได้ไหมว่าเมื่อวานรับปากฉันไว้ ว่าฉันอยากทำอะไรกับนายก็ได้?»
ร่างที่เกร็งอยู่ของซ่งฉีพลันผ่อนคลายลง เขาเกือบคิดไปแล้วว่านางได้กลิ่นอะไรจริง ๆ «อืม» จากนั้นก็หยิบดาบเล่มที่มีอยู่มาตั้งแต่เมื่อวาน พร้อมเงินที่เก็บสะสมมาหลายปีออกมา
«ถ้าฉันรับเงินไปแล้ว ก็ทำอะไรนายไม่ได้แล้วเหรอ?»
«นี่เป็นเงินชดใช้ค่าผ้าคาดอกของเจ้า»
เสิ่นเหมียนเหมียนเอ่ยขึ้นกะทันหัน «ทองคำ»
«อะไรนะ?»
ซ่งฉีตกใจอีกครั้ง
เสิ่นเหมียนเหมียนเลิกคิ้ว «นายให้เงินฉันตั้งเยอะ ถ้าใครไม่รู้คงคิดว่าผ้าคาดอกของฉันทำจากทองคำแน่»
ซ่งฉีพยายามมองหาความผิดปกติบนใบหน้าเสิ่นเหมียนเหมียน แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย หรือจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญจริง ๆ? เขาไม่ค่อยเชื่อนัก
เสิ่นเหมียนเหมียนไม่ได้เอาเงินมานับ เก็บเข้าที่ไปเลย ส่วนดาบที่เหลือ นางก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร
«เอาละ คำขอของฉันคือให้นายนอนเป็นเพื่อน»
เส้นเลือดตรงขมับซ่งฉีกระตุกตุบ ๆ