ความเงียบแผ่ปกคลุมไปทั่วรถ
……
เสิ่นเหมียนเหมียนหรี่ตา มือหนึ่งตบอก สีหน้าราวกับกำลังจะอาเจียน
“เจ้าเป็นอะไรไป? ข้าบอกให้ลดน้ำหนักบ้างแล้ว ยังจะกินเข้าไปตั้งมากมายอีก หรือว่าเจ้าจะอาเจียนแล้ว?”
ถังโหรวหลุดพ้นจากความกระอักกระอ่วนเมื่อครู่
เผยเซินเห็นจากกระจกมองหลังว่าอกของเสิ่นเหมียนเหมียนขยับไหว เขาเห็นภาพนั้นอยู่หลายครั้ง ทั้งยังเคยสัมผัสความรู้สึกนั้นในฝัน ใจจึงพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ เขาเหยียบเบรกกะทันหัน
ร่างของเสิ่นเหมียนเหมียนพุ่งไปข้างหน้าตามแรงเฉื่อย เธอยกมือปกป้องอกตัวเองโดยสัญชาตญาณ แรงกระแทกเมื่อครู่ทำให้เจ็บอยู่ไม่น้อย
……
เสื้อผ้ารัดรูปก็มีข้อดี ส่วนเสื้อผ้าหลวมสบายก็มีข้อดีเช่นกัน
เผยเซินได้สติอย่างรวดเร็ว ก่อนเอ่ยเสียงเย็นชา
“อย่าอาเจียนใส่รถข้า มานั่งข้างหน้า”
ถังโหรวไม่คิดเลยว่าที่นั่งข้างคนขับซึ่งเธอใฝ่ฝันถึงจะไม่ได้เป็นคนได้นั่ง กลับต้องยกให้ยัยอ้วนไปเสียแล้ว
เธอรับไม่ได้
“ข้านั่งแท็กซี่ก็ได้”
“ได้”
เสิ่นเหมียนเหมียนเปิดประตูลงจากรถในรวดเดียว
“เช่นนั้นพวกเราไปกันเถอะ”
“ลงรถ”
เมื่อได้ยินเสียงเย็นชาของเผยเซิน ถังโหรวก็ไม่กล้าชักช้า ทันทีที่เธอลงจากรถ รถก็พุ่งผ่านไปข้างกายอย่างรวดเร็ว
“เป็นเพราะเจ้าทั้งนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าคงไม่ต้องนั่งแท็กซี่”
แม้ขึ้นแท็กซี่มาแล้ว ถังโหรวก็ยังบ่นไม่หยุด
เสิ่นเหมียนเหมียนก้มหน้าไม่พูดอะไร จู่ ๆ ประตูข้างตัวก็เปิดออก เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มที่ฟังดูไม่สบอารมณ์ดังข้างหู
“ขยับไป”