เผยเซินลุกพรวดขึ้นแล้วเดินตรงออกไป
ตั้งแต่เผยเซินมาถึง สายตาของถังโหรวก็จับจ้องอยู่ที่เขาไม่วาง
หลินซั่วเองก็ยินดีเอ่ยประโยคเอาใจขึ้นมาว่า “พี่เผยไม่เคยฟังคำใครมาก่อนเลย เจ้าเป็นคนแรก”
รอยยิ้มบนใบหน้าถังโหรวสดใสยิ่งขึ้น นางยังไม่ลืมกำชับว่า
“อย่าลืมซื้อเสื้อผ้าตัวใหญ่ที่สุดให้เสิ่นเหมียนเหมียนล่ะ ไม่อย่างนั้นนางสวมไม่เข้าแน่!”
หลินซั่วขมวดคิ้วอย่างสงสัยเมื่อได้ยิน
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“โธ่เอ๊ย อย่าถามเลย เดี๋ยวพอคนมาถึงเจ้าก็รู้เอง!”
หลินซั่วรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
ถังโหรวจิบเหล้าขึ้นมาจิบ วันนี้นางอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ก่อนหน้านี้กำลังกลุ้มใจว่าจะจัดการเสิ่นอันอันอย่างไรดี ทั้งยังกังวลว่าหากเสิ่นอันอันจากไปแล้ว จะมีเสิ่นเหมยเหมยคนใหม่โผล่มาอีก ใครจะคิดว่าเสิ่นเหมียนเหมียนจะมอบเรื่องน่ายินดีให้เสียเอง
ในสายตาของถังโหรว เสิ่นเหมียนเหมียนในตอนนี้ไม่อาจเป็นภัยคุกคามได้อีกต่อไป
อีกด้านหนึ่ง
ตั้งแต่เสิ่นเหมียนเหมียนอ้วนขึ้น ไม่เพียงเสื้อผ้าข้างนอกจะคับจนสวมไม่ได้ แม้แต่ชุดชั้นในก็ไม่มีใส่แล้ว
หลังจากถ่ายรูปส่งให้ถังโหรว นางก็ไม่จำเป็นต้องคอยปกปิดอย่างจงใจอีก
นางจึงไปสระผมก่อน เส้นผมยาวเปียกชุ่มแนบลงบนร่าง หยดน้ำซึมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดียวที่ยังพอสวมได้จนเปียก เผยสีชมพูเรื่อจาง ๆ
ในจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังมาจากด้านนอก
เสิ่นเหมียนเหมียนมีเสื้อผ้าที่พอดีสำหรับท่อนบน แต่ไม่มีสำหรับท่อนล่าง นางคว้ากระโปรงสั้นขึ้นมาตัวหนึ่ง แล้วพยายามสวมไปพลางเดินไปทางประตู
แต่คิดดูก็รู้ว่ามันใส่ไม่เข้า!
“รอก่อน!”
เผยเซินไม่เต็มใจมาที่นี่อยู่แล้ว ทั้งยังไม่มีความอดทนคิดจะเคาะประตูเตือน ทว่าไม่คาดว่าประตูจะถูกผลักเปิดออกเสียก่อน
ภาพตรงหน้าทำให้เขาชะงักค้างอยู่กับที่ในทันที
เผยเซินไม่คิดว่าเสิ่นเหมียนเหมียนจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ มิน่าเล่าถึงไม่มีเสื้อผ้าใส่ ที่แท้ก็เพราะสวมไม่เข้าแล้ว
เสิ่นเหมียนเหมียนยังคงต่อสู้กับกระโปรงสั้นในมือ ไม่ทันสังเกตว่าประตูเปิดออกแล้ว
เผยเซินกะพริบตา หยดน้ำจากเส้นผมเปียกชื้นของหญิงสาวไหลลงมาไม่ขาดสาย ไม่นานเสื้อเชิ้ตสีขาวบนร่างก็เปียกชุ่มไปทั้งตัว ยิ่งชวนให้คนละสายตาไม่ได้มากกว่าตอนไม่สวมเสียอีก
เสิ่นเหมียนเหมียนนึกว่าเผยเซินจะจากไปทันที คิดไม่ถึงว่าเขาจะไม่เพียงไม่ไป แต่สายตายังไม่ละจากร่างนางแม้แต่น้อย
นางทำได้เพียงเปลี่ยนแผนกะทันหัน เงยหน้าขึ้นฉับพลัน พอดีสบเข้ากับดวงตาลึกล้ำของเขา
“เหตุใดถึงเป็นท่าน ถังโหรวเล่า?”
เมื่อพบว่าคนที่มาถึงไม่ใช่ถังโหรว เสิ่นเหมียนเหมียนก็คล้ายลูกกวางที่ตื่นตกใจ รีบกอดตัวเองไว้ทันที แต่กลับไม่รู้ว่าท่าทางนี้ยิ่งทำให้นางเย้ายวนกว่าเดิม
เมื่อขยับตัว ส่วนโค้งเว้าของท่อนบนก็เผยให้เผยเซินเห็นอย่างไร้สิ่งปิดบัง
เผยเซินถอยออกไปโดยสัญชาตญาณ เขาควรรู้สึกรังเกียจและรีบจากไปทันที แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ก้าวขาไม่ออก
เสิ่นเหมียนเหมียนมองประตูที่ปิดลงแล้วอดหัวเราะไม่ได้
ระบบถามว่า 【เจ้ารู้อยู่ก่อนแล้วใช่ไหมว่าเขาจะมา ถึงได้จงใจแต่งตัวแบบนี้?】
เสิ่นเหมียนเหมียนกะพริบตา ประกายเจ้าเล่ห์วูบผ่านดวงตา “ถึงข้าจะไม่เข้าใจเผยเซิน แต่ข้าเข้าใจถังโหรวนี่นา!”
พูดจบ นางก็หยิบเสื้อผ้าที่เผยเซินนำมาให้ขึ้นมา เป็นเสื้อผ้าผู้ชายไซซ์ใหญ่ที่สุด เมื่อนางสวมเสื้อแล้วก็ติดกระดุมจนถึงเม็ดบนสุด
ตอนผอมไม่มีหน้าอกใหญ่ขนาดนี้เสียหน่อย!
ตอนเปิดประตูออกมาอีกครั้ง เสิ่นเหมียนเหมียนก็กลับไปทำท่าทางขลาดกลัว พอเห็นเผยเซินก็แสร้งทำเป็นประหลาดใจ
“อ๊ะ ท่านยังอยู่ที่นี่หรือ”
เผยเซินนึกถึงภาพนางเปียกโชกเมื่อครู่ขึ้นมาอีกครั้ง ใจพลันหงุดหงิด เขาหันหลังแล้วเร่งฝีเท้าพุ่งเข้าไปในราตรี
เสิ่นเหมียนเหมียนรีบตามไป เสียงหอบหายใจของนางดังเข้าหูเผยเซินจนฟังผิดเพี้ยนไป
เผยเซินถลึงตามองหญิงสาวอย่างดุดัน “อย่าร้อง!”
พูดจบ เขาก็สัมผัสได้ถึงร่างนุ่มนิ่มหอมกรุ่นในอ้อมแขน เรือนกายของเผยเซินแข็งทื่อขึ้นมาทันที นี่เป็นประสบการณ์ที่เขาไม่เคยพบมาก่อน
เสิ่นเหมียนเหมียนสมกับชื่อของนาง ร่างกายนุ่มนิ่มไปทั้งตัว
เสิ่นเหมียนเหมียนรู้ว่าเรื่องแบบนี้หากทำเกินพอดีย่อมไม่ดี นางจึงรีบผละออกจากอ้อมแขนเขา แล้วเอ่ยขอโทษเสียงเบา
“ขออภัย”
เสียงหัวเราะเย็นชาดังขึ้นเหนือศีรษะ
“หึ ถ้าไม่รู้คงนึกว่าเจ้ากำลังขอโทษเทพเจ้าประจำผืนดินอยู่เสียอีก!”
เสิ่นเหมียนเหมียนยังคงจ้องปลายเท้าตนเอง ราวกับไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะเงยหน้ามองเขาสักครั้ง
เผยเซินรู้สึกเบื่อหน่ายจึงหันหลังจากไป เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็พบว่าหญิงสาวไม่ได้ตามมา เขาจึงเอ่ยเสียงเย็นว่า “ตามมา” จากนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังตามหลัง
เขากลับยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิม หันกลับไปมองหญิงสาวที่ยังคงก้มหน้า น้ำเสียงไม่สบอารมณ์
“ชนเข้าแค่ครั้งเดียวถึงกับเป็นใบ้ไปเลยหรือ?”
“ไม่ ข้าไม่ได้เป็นใบ้”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นข้างหูเสิ่นเหมียนเหมียน
พร้อมกันนั้นก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของระบบ 【เขาหัวเราะให้เจ้าจริง ๆ หรือ?】
เสิ่นเหมียนเหมียนตอบระบบอยู่ในใจเงียบ ๆ 【ผู้ชายเอ๋ย! เป็นสัตว์ที่ใช้ร่างกายท่อนล่างคิดจริง ๆ ด้วย】
เมื่อมาถึงบาร์
ภายในรถเงียบสนิท ไม่มีใครพูด และไม่มีใครลงจากรถ
เผยเซินได้กลิ่นหอม ไม่รู้ว่านางใช้น้ำหอมอะไร แต่หอมใช้ได้เลย ตอนนี้เขาควรเตือนเสิ่นเหมียนเหมียน ไม่ให้นางพูดจาเหลวไหล
“เจ้า...”
“ท่านช่วยอย่าบอกถังโหรวได้หรือไม่ ข้าไม่อยากให้นางเข้าใจผิด”
เสิ่นเหมียนเหมียนเข้าใจความรู้สึกระหว่างเผยเซินกับถังโหรวดี จึงต้องรีบแสดงให้ชัดว่าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน ไม่อย่างนั้นจะต่างอะไรกับคนที่พยายามทุกวิถีทางเพื่อเข้าใกล้เผยเซินกันเล่า?
เป็นไปตามคาด เผยเซินมีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย
เสิ่นเหมียนเหมียนลงจากรถก่อน เหลือบมองเผยเซินแวบหนึ่ง แล้วเดินเข้าไปในบาร์
เผยเซินเองก็อธิบายไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร เขาปลดกระดุมออกหนึ่งเม็ดถึงรู้สึกว่าหายใจสะดวกขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็หยิบบุหรี่มาจุด
“เหตุใดท่านถึงไม่เข้าไป!”
ถังโหรวเห็นรถของเผยเซินก็เดินฉับ ๆ มาหาเขา ตั้งใจจะคล้องแขน แต่กลับคว้าได้เพียงอากาศ
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นจนชินแล้ว นางไม่ได้โมโห เพียงคิดว่าสักวันคงได้ใกล้ชิดกับเขาอย่างแน่นอน