แววตาของซ่งฉีกลับยิ่งมืดหม่นลงทีละน้อย เขาเริ่มไม่พอใจกับสภาพที่เป็นอยู่
……
เสิ่นเหมียนเหมียนปรายตามองเขาจากด้านบน เห็นความพึงพอใจวูบผ่านดวงตาเขา จึงกลอกตาแล้วเริ่มยื่นข้อเรียกร้อง ก่อนกระซิบด้วยเสียงที่มีเพียงทั้งสองคนได้ยิน
【เสียงกระซิบ……】
“ข้าขอร้องล่ะ ท่านพี่”
เสิ่นเหมียนเหมียนไม่คิดเลยว่าเขาจะพูดออกมาจริง ๆ ร่างกายพลันอ่อนระทวย ขณะที่เอนตัวลง ปลายจมูกก็แตะกับของเขา นางสะดุ้งแล้วเผลอหดตัวถอยหลัง
แต่ซ่งฉีไม่เปิดโอกาสให้นางหลบ ฝ่ามือใหญ่คว้าท้ายทอยนางไว้ฉับพลัน ออกแรงเพียงเล็กน้อย ก่อนจะงับริมฝีปากนางได้อย่างแม่นยำ แฝงความเอาแต่ใจที่ไม่เปิดทางให้ปฏิเสธ
“อืม……”
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร
เสิ่นเหมียนเหมียนเหนื่อยจนยกมือแทบไม่ขึ้น
หลังจากถูกเขาเคี่ยวกรำอยู่ครู่ใหญ่ เตียงเตาก็ไม่เย็นอีกแล้ว เสิ่นเหมียนเหมียนนอนแผ่อยู่ข้าง ๆ คิดว่าทุกอย่างจบลงแล้ว แต่ซ่งฉีกลับค่อย ๆ โน้มเข้ามา ลมหายใจอุ่นรินรดผิวกายของนาง
แผ่นหลังของเสิ่นเหมียนเหมียนซ่านวาบไปทั้งแถบ ความร้อนเริ่มแผ่ไปทั่วร่าง
ซ่งฉีมองรอยเด่นชัดบนตัวนาง แววตาพลันมืดลง ก่อนจะก้มลงจุมพิตแผ่วเบาอย่างทะนุถนอม
“ข้าจะนอนแล้ว”
เสียงซ่งฉีแหบพร่า
“เจ้าขอร้องข้าสิ!”
เห็นได้ชัดว่าเขาจงใจเอาคืน
เสิ่นเหมียนเหมียนอดกลั้นแล้วอดกลั้นอีก สุดท้ายก็ยอมแพ้ “ข้าขอร้องล่ะ พี่ชาย” น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวลลอยเข้าไปในหูของซ่งฉี ทว่าเขาไม่เพียงไม่หยุด……