พ่อกับแม่ของเสิ่นพูดอะไรไม่ออกสักคำ
เสิ่นเหมียนเหมียนขมวดคิ้ว ตัดบทพวกเขาอย่างไม่ลังเล
“เรื่องของบ้านข้าเกี่ยวอะไรกับพวกเจ้า อีกอย่าง ของพวกนี้ก็ไม่ได้ให้พ่อแม่ข้า ต่อให้พวกเขามีจุดประสงค์อะไร ก็แค่อยากให้พวกเราได้ใช้ชีวิตดี ๆ เท่านั้น”
เสิ่นชิงฮวนรีบช่วยไกล่เกลี่ย “ทุกคนแค่ล้อเล่นกันทั้งนั้น พี่สาว อย่าเก็บมาใส่ใจเลย”
เสิ่นเหมียนเหมียนยกมือขึ้นคลึงหว่างคิ้ว
ซ่งฉีสังเกตเห็นทันที “พอเถอะ กลับบ้านกัน” พูดจบก็หิ้วของที่ซื้อให้นางเดินนำกลับไปยังบ้านตระกูลเสิ่น
เสิ่นชิงฮวนเหลือเพียงกระโปรงอยู่ตัวเดียว จึงแก้เก้อว่า “พอถึงวันแต่งงาน ข้าจะใส่กระโปรงตัวนี้!” พลางทาบกระโปรงลงบนตัว
เสียงชื่นชมดังขึ้นรอบด้านอีกครั้ง
……
“โธ่ พวกเขาอยากพูดก็ปล่อยให้พูดไปเถอะ ขอแค่พวกเจ้าอยู่กันอย่างมีความสุขก็พอแล้ว”
แม่เสิ่นเหลือบมองซ่งฉี ก่อนหมุนตัวเดินจากไป
“เจ้าคิดว่าพี่ใหญ่ตระกูลซ่งดีกว่า หรือน้องชายดีกว่า?”
“แน่นอนว่าต้องเป็นน้องชาย แต่พอแต่งงานแล้วเขาก็ต้องไปประจำการที่กองทัพ ปล่อยให้ลูกสาวเราอยู่ในหมู่บ้านโดยไม่มีใครดูแลได้อย่างไร!”
……
ในห้องเหลือเพียงคนสองคน ซ่งฉีนึกถึงวันที่ก่อนหน้านี้นางใช้เขาเป็นที่นอนขึ้นมา จึงกำชับไว้ประโยคหนึ่ง
“ตอนแต่งงาน อย่าลืมใส่กระโปรงตัวนั้น”
พูดจบก็เดินออกไป
เสิ่นเหมียนเหมียนอ้าปาก แต่ไม่ได้พูดสักคำ “ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ? ทำไมเขาต้องให้ฉันใส่กระโปรงตัวนั้นด้วย หรือว่าเขาจะสลับเจ้าสาวกัน?”