ขณะที่เผยเซินเปิดโทรศัพท์มือถือเพื่อจัดการงาน ก็มีหัวข้อค้นหายอดนิยมหนึ่งดึงดูดความสนใจของเขา
ข้อความด้านบนเขียนว่า เผยเซินแย่งแฟนสาวของเพื่อน
ยังมีภาพประกอบด้วย ในภาพเป็นฉากที่เสิ่นเหมียนเหมียนอยู่กับหลินซั่ว
ความคิดเห็นใต้หัวข้อค้นหายอดนิยมต่างพากันด่าว่าเขาไร้ศีลธรรม ถึงขั้นมีคนคาดเดาว่า เขาแย่งแฟนสาวของคนอื่น วันหน้าแฟนสาวของเขาก็คงถูกผู้ชายคนอื่นแย่งไปเหมือนกัน
เผยเซินมองความคิดเห็นเหล่านั้น ความรู้สึกถึงวิกฤตผุดขึ้นมาในใจทันที สายตาของเขาจับจ้องริมฝีปากบวมระเรื่อของเสิ่นเหมียนเหมียน แววตาค่อย ๆ มืดลง
เขาก้มลง ได้กลิ่นหอมของลูกพีช จู่ ๆ ก็รู้สึกคอแห้งผาก ก่อนก้มหน้าจูบเธอ
เสิ่นเหมียนเหมียนหายใจไม่ทัน “อื้อ…” เธอผลักอกชายหนุ่ม
เมื่อเผยเซินรู้ว่าเธอตื่นแล้ว เขาก็ไม่จูบแค่พอเป็นพิธีอีกต่อไป แต่ช่วงชิงอย่างรุนแรงราวกับกำลังลงโทษเธอ
ไม่นาน เสียงชวนให้ใบหน้าร้อนผ่าวก็ดังขึ้นทั่วห้อง
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร
ในที่สุดเสิ่นเหมียนเหมียนก็ผลักเขาออกได้ คิดไม่ถึงว่าเขาจะกลับมาเกาะแกะอีกครั้ง
“ไหนบอกว่าเป็นครั้งสุดท้ายแล้วไง?”
“ดูรูปนี้สิ”
เมื่อเสิ่นเหมียนเหมียนเห็นภาพกับข้อความประกอบ ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเผยเซินถึงโกรธ โชคดีที่เมื่อครู่เธอไม่ได้ปฏิเสธเขา
“เรื่องมันผ่านไปแล้ว”
“เขาเป็นแฟนเก่าของคุณ แล้วผมเป็นอะไรของคุณ?”
เสิ่นเหมียนเหมียนสังหรณ์ใจว่า หากตอบคำถามนี้ไม่ดี เธอคงถูกผู้ชายคนนี้จับกดแล้วจัดหนักเป็นแน่
“แฟนคนปัจจุบัน?”
“หึ ผมปรนนิบัติคุณทุกวัน เป็นแค่แฟนคนปัจจุบันของคุณเท่านั้นหรือ?”
“ถ้าไม่ใช่แล้วจะเป็นอะไรล่ะ?”
เสิ่นเหมียนเหมียนก็เริ่มปล่อยเลยตามเลยแล้วเหมือนกัน
“ผมอยากเป็นสามีของคุณ”
เสิ่นเหมียนเหมียนคิดว่าทั้งสองอย่างก็ไม่ต่างกันเท่าไร “อืม ๆ ๆ คุณเป็นสามีฉัน”