เสิ่นเหมียนเหมียนเดือดขึ้นมาทันที นางอ้าปากกัดคางเขาอย่างแรงหนึ่งที «ท่านรังเกียจข้า!»
«ซี๊ด...»
ซ่งฉีรีบอธิบาย «ข้าไม่ได้รังเกียจเจ้า»
«ถ้าอย่างนั้นท่านก็ชอบข้าน่ะสิ»
แววภาคภูมิใจวาบผ่านดวงตาคู่งามของเสิ่นเหมียนเหมียน
ซ่งฉีชะงักไป เขารู้สึกว่าคำพูดสองประโยคนี้ไม่เกี่ยวข้องกัน จึงเอ่ยอย่างจริงจัง «เป็นข้าต่างหากที่ไม่คู่ควรกับเจ้า หากเจ้าอยากหาบุรุษที่พึ่งพาได้ พอไปถึงกองทัพ ข้าจะรับเจ้าเป็นน้องสาว แล้วแนะนำบุรุษที่ดีกว่าข้าให้»
เสิ่นเหมียนเหมียนยิ่งเดือดเข้าไปใหญ่ เขาป่วยหรืออย่างไรกัน?
นางทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงตวัดมือตบหน้าเขา «เพี๊ยะ!» เสียงตบดังใสกังวานไปทั่วห้อง
ซ่งฉีชะงักงัน
เสิ่นเหมียนเหมียนได้สติ รีบทำท่าทางน้อยใจ «ฮือ ๆ เราสนิทสนมกันถึงเพียงนี้แล้ว ท่านยังผลักไสข้าให้บุรุษอื่นอีก ท่านเห็นข้าเป็นอะไรกัน?»
ในใจซ่งฉีอึดอัดเหลือเกิน
«ข้าไม่เป็นไร เจ้าอย่าร้องเลย จะตบข้าอีกสักสองสามทีก็ได้ ข้าแค่กลัวว่ามือเจ้าจะเจ็บ!»
เสิ่นเหมียนเหมียนหยุดร้องไห้ เดิมทีนางคิดว่าจะไปต่อได้แล้ว
ใครจะรู้ว่าซ่งฉีจะพูดขึ้นมาอีก «ข้าแค่กลัวว่าหากข้าตายไป จะไม่มีใครดูแลเจ้า!»
เสิ่นเหมียนเหมียนกลอกตา คำพูดเอาใจบุรุษไหลออกจากปากทันที «ถ้าท่านตาย ข้าก็จะตายตามท่าน» อย่างไรเสียระบบก็ส่งนางไปโลกอื่นได้
นางยื่นมือข้างหนึ่งออกไป ผลักซ่งฉีล้มลงบนเตียงเตาอย่างง่ายดาย คราวนี้คงไปต่อได้แล้วกระมัง?
ซ่งฉีไม่คิดว่านางจะยอมตายตามตน นางคงรักเขามากจริง ๆ
เมื่อเสิ่นเหมียนเหมียนขยับ ซ่งฉีก็เผยสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติ ถึงทั้งสองจะสนิทสนมกันเพียงใด แต่ก็ไม่เคยใกล้ชิดกันถึงขั้นนี้
พอนึกถึงร่างกายอ่อนแอของนาง ซ่งฉีก็พลันได้สติ ตอนนี้ไม่ควรทำให้นางเหนื่อย เขาจึงยื่นมือผลักนางออก