ซ่งฉีแทบไม่อาจมองข้ามสายตาที่เสิ่นเหมียนเหมียนจ้องมองเขาตรง ๆ ได้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอสตรีใจกล้าถึงเพียงนี้
วินาทีถัดมา เสิ่นเหมียนเหมียนก็เรียกชื่อเขาได้อย่างแม่นยำ «ซ่งฉี»
ซ่งฉีหันกลับไปตามสัญชาตญาณ «เจ้ารู้จักข้าด้วยหรือ?»
«รู้จักสิ ท่านอาจไม่รู้จักข้า ข้าเป็นพี่สาวของเสิ่นชิงฮวน นางพูดถึงท่านให้ข้าฟังอยู่บ่อย ๆ»
เสิ่นชิงฮวนเคยพูดถึงซ่งเยี่ยนต่อหน้าเสิ่นเหมียนเหมียนเท่านั้น
ที่เสิ่นเหมียนเหมียนพูดเช่นนี้ก็เพราะคิดว่าพวกเขาสองคนคงไม่คุยเรื่องนี้กันตามลำพัง นางมองชายหนุ่มที่ยังยืนเหม่ออยู่ ก่อนขมวดคิ้วเร่ง
«เข้ามาสิ!»
ซ่งฉีเคยได้ยินเสิ่นชิงฮวนพูดถึงเสิ่นเหมียนเหมียน ตอนที่นางมาขอให้เขาแต่งงานหลอก ๆ กับตน
นางบอกว่า «ข้าอยู่บ้านต่อไปไม่ไหวแล้ว ในสายตาพ่อแม่มีแต่เสิ่นเหมียนเหมียน หากข้ายังไม่แต่งงาน พวกท่านต้องขายข้าเอาเงินไปให้เสิ่นเหมียนเหมียนใช้แน่ ทั้งที่นางแกล้งป่วยชัด ๆ...»
แกล้งป่วยหรือ?
แต่เวลานี้ เมื่อซ่งฉีมองหญิงสาวร่างผอมบางตรงหน้า ความสงสัยก็ผุดขึ้นในใจเขาเล็กน้อย
เห็นเขายืนนิ่งไม่ไหวติง เสิ่นเหมียนเหมียนจึงเดินเข้าไปหาเอง พอเดินถึงตรงหน้าเขา นางก็โซเซสองสามครั้ง แล้วเอนตัวล้มใส่อ้อมแขนเขาอย่างแนบเนียน
ซ่งฉีเป็นทหาร ย่อมไม่ปล่อยให้ใครเป็นอะไรไปต่อหน้าต่อตา เขายื่นมือออกไปรับนางไว้ตามสัญชาตญาณ ก่อนชั่งน้ำหนักนางเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว ตัวเบาขนาดนี้เชียวหรือ?
เสิ่นเหมียนเหมียนซุกอยู่ในอ้อมแขนเขา แก้มแนบอกชายหนุ่ม รู้สึกนุ่มสบายเหลือเกิน นอนสบายยิ่งกว่าเตียงเตาในบ้านเสียอีก
ซ่งฉีพลันตัวแข็งทื่อ ไม่คิดว่านางจะกล้าถึงเพียงนี้
«ข้าไม่ค่อยสบาย ท่านอย่าเกร็ง ให้ข้าพิงสักพัก»
พูดจบเสิ่นเหมียนเหมียนก็หยิกเขาไปทีหนึ่ง
ชายหนุ่มคลายตัวลงโดยไม่รู้ตัว