เผยเซินถูกคนจำได้ในพริบตา เสิ่นเหมียนเหมียนที่ยืนอยู่ข้างกายเขาจึงพลอยได้รับสายตามากมายไปด้วย
“คุณเผย ท่านนี้คือ?”
ชายคนหนึ่งพุงพลุ้ยถือเบียร์เดินมาหาทั้งคู่ สายตาหื่นกามจับจ้องเสิ่นเหมียนเหมียน โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าไอเย็นรอบตัวกำลังแผ่กระจายมากขึ้นเรื่อย ๆ
เสิ่นเหมียนเหมียนรู้ดีอยู่แก่ใจว่าวันนี้ผู้ชายคนนี้ต้องซวยแน่ ไม่ต้องให้เธอลงมือเองก็ดีเหมือนกัน ผู้ชายที่ควบคุมสายตาตัวเองไม่ได้ก็สมควรแล้ว
เสียงเย็นชาดังขึ้น “มองพอหรือยัง?”
ชายคนนั้นดูเหมือนยังผิดหวังอยู่เล็กน้อย ก่อนจะสบเข้ากับดวงตาอันตรายของเผยเซิน หัวใจพลันกระตุกวูบ
วินาทีถัดมา บอดี้การ์ดสองคนก็หิ้วชายคนนั้นโยนออกไปทันที
หลินซั่วได้ยินเสียงจึงรีบร้อนเข้ามา พอเห็นภาพตรงหน้าก็ถามบอดี้การ์ดว่า “อยู่ดี ๆ โยนคนออกมาทำไม?”
บอดี้การ์ดย่อมไม่ตอบ
หลินซั่วเองก็ไม่กล้าหาเรื่องชายที่ถูกจำได้คนนั้น มองอีกฝ่ายด่าพึมพำพลางเดินจากไปแล้วทำได้เพียงย้อนกลับไปถามเผยเซิน
“เกิดอะไรขึ้น?”
เผยเซินเยาะเย้ย “นายเชิญใครมาก็ได้จริง ๆ สินะ”
หลินซั่วโกรธจนแทบขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน งานเลี้ยงวันเกิดของตัวเองถูกเขาป่วนจนเละเทะ แต่ก็ไม่กล้าระบายอารมณ์ใส่เขา ทำได้เพียงยิ้มประจบ
“ขอโทษด้วย ฉันจัดการไม่ดีเอง”
เผยเซินไม่สนว่าเขาจะจริงใจหรือเสแสร้ง แล้วสั่งให้ผู้ช่วยไปจัดการชายคนนั้น
ผู้ช่วยสืบได้อย่างรวดเร็วว่าชายคนนั้นมีประวัติก่อคดี ไม่เพียงส่งเขาเข้าคุก แต่ยังหาคนจับเขาขังไว้ในห้องขังที่มีแต่ชายรักชายอีกด้วย