อาศัยแสงจากกองไฟ เหยียนเฟิงมองเห็นคนที่เดินเข้ามาได้ชัดเจน
ร่างเล็กผอม แต่หน้าอกกลับใหญ่โตอย่างเห็นได้ชัด
คนคนนั้นย่องมาถึงข้างกองไฟ แล้วยื่นมือไปคว้าเนื้อหมาป่าที่แขวนรมควันอยู่บนตะแกรง
ที่แท้ก็เป็นโจวย่า
เหยียนเฟิงแค่นหัวเราะในใจ
“ให้ตายสิ ฉันยังไม่ได้ไปหาพวกเธอเลย พวกเธอกลับเดินมาส่งตัวเองถึงที่”
เหยียนเฟิงลุกพรวดขึ้นมา เตะกวาดขาโจวย่าจนล้มลงกับพื้น
เขาคุกเข่าทับตัวเธอไว้ แล้วใช้มือขวาถือมีดจ่อคอ
“อ๊ะ อย่าฆ่าฉันนะ”
เหยียนเฟิงหัวเราะเย็นชา
“สาวน้อย ดึกดื่นป่านนี้มุดเข้าถ้ำฉัน คิดจะปล้นเงินหรือปล้นตัวกันแน่?”
โจวย่าเจ็บจนมีน้ำตาคลออยู่ในดวงตา
“...แม่ฉันหมดแรงแล้ว ฉันเลยอยากหาอะไรกินให้แม่หน่อย”
“พูดซะดูดี แบบนี้เรียกว่าขโมยต่างหาก”
ริมฝีปากของโจวย่าสั่นระริก
“แม่ฉัน...ใกล้ไม่ไหวแล้วจริง ๆ”
เหยียนเฟิงแค่นเสียง
“ฮึ! แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?”
“แม่ลูกคู่อย่างพวกเธอยังติดหนี้ชีวิตฉันอยู่ พูดแต่เรื่องให้ฉันบอกราคา”
“ตอนนี้อยากได้เนื้อที่ฉันแลกมาด้วยชีวิตเนี่ยนะ คิดว่ามีสิทธิ์อะไร?”
เหยียนเฟิงลุกขึ้น ปล่อยโจวย่าเป็นอิสระ
“กลับไปบอกแม่เธอ ถ้าอยากได้เนื้อ ก็ให้มาหาเอง...แล้วเอาของมาแลก...”
เขาใช้มีดถูไถที่ลำคอของโจวย่าเบา ๆ
“คราวหน้าถ้ามุดเข้าถ้ำฉันอีก ฉันเฉือนตรงนี้แน่”
โจวย่าลุกขึ้น เช็ดหางตา แล้วมองเหยียนเฟิงแวบหนึ่ง
ในแววตานั้นมีทั้งความรู้สึกผิดและความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูก
เธอไม่พูดอะไรอีก ก่อนจะมุดออกไปตามซอกหิน
หลินหลิงหลิงตื่นอยู่ก่อนแล้ว
เธอมองเหยียนเฟิงเงียบ ๆ อยู่นานกว่าจะถามขึ้นมา
“ไม่ให้เลยจริง ๆ เหรอ?”
เหยียนเฟิงกำลังจะตอบ แต่กลับมีเสียงฝีเท้าอึกทึกดังมาจากนอกถ้ำ
โจวย่ายังไม่ได้ไปไหนไกล
เธอหลบอยู่หลังโขดหินก้อนหนึ่ง มองมาทางถ้ำ
เหยียนเฟิงกำมีดพกทหารไว้แน่น มองออกไปด้านนอกอย่างระแวดระวังผ่านร่องหิน
คนที่มามีถึงสามสิบกว่าคน คนที่นำหน้าคือชายร่างสูงผอม สวมสูทที่ขาดวิ่นจนแทบไม่เหลือสภาพ
พวกเขาตะโกนเข้ามาจากหลังกองหินตรงปากถ้ำ
“คุณเหยียน ผมจินลี่ เป็นผู้ช่วยของเถ้าแก่หวง”
“เถ้าแก่ให้พวกเรามาคุยเรื่องหนึ่ง”
เหยียนเฟิงหัวเราะเย็นชา
“ว่ามา”
จินลี่พูดอย่างไม่เกรงใจ
“แบ่งหมาป่าที่คุณล่ามาให้พวกเราครึ่งหนึ่ง ถือว่าพวกเราติดน้ำใจคุณครั้งหนึ่ง”
เหยียนเฟิงหัวเราะเยาะ
“น้ำใจงั้นเหรอ?”
“น้ำใจของพวกคุณไม่มีค่าถึงหนึ่งเหมาเลยด้วยซ้ำ”
“ไม่ต้องเอาชื่อหวงจินติ่งมาข่มฉัน ในสายตาฉัน พวกคุณมันไม่มีค่าอะไรเลย”
หน้าจินลี่แดงก่ำ ลมหายใจหนักขึ้นหลายส่วน
“ไอ้แก่ อย่าทำเป็นไม่เห็นหัวกันนัก”
“การได้คบค้ากับเถ้าแก่หวงเป็นโอกาสที่แกหวังมาหลายชาติก็ยังไม่ได้ ตอนนี้แค่เอาหมาป่ามาให้ฉัน ฉันก็จะแนะนำแกให้รู้จักเขา”
“พอกลับถึงจีน แค่เศษเงินที่เถ้าแก่ทำหล่นจากซอกนิ้วก็พอให้ลูกหลานแกกินไปได้หลายรุ่นแล้ว”
เหยียนเฟิงหัวเราะลั่น
“คนที่ทำตัวไม่รู้จักเห็นหัวคนอื่นคือแกต่างหาก กลับไปบอกหวงจินติ่ง ถ้าเก่งจริงก็ให้มาเอง ส่งหมามาเห่าแทนแบบนี้ ต่อให้เห่าก็ยังเห่าไม่ดัง”
“อีกอย่าง จำไว้ให้ดี ต่อให้แกคุกเข่าขอฉัน ฉันก็ไม่ให้แม้แต่น้ำแกงสักคำ”
จินลี่ชี้หน้าเหยียนเฟิง นิ้วสั่นระริก
“แก...”
มีคนด้านหลังเขาตะโกนด่า
“พวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมชาติ นายจะเห็นคนกำลังลำบากแล้วไม่ช่วยได้ยังไง?”
“ใช่ นายกินคนเดียวก็ไม่หมด แบ่งให้พวกเราหน่อยแล้วจะเป็นไรไป?”
เหยียนเฟิงหัวเราะเย็นชา โต้กลับอย่างไม่ลังเล
“อ้าว? คิดจะใช้ศีลธรรมมาบีบฉันเหรอ”
“ตอนพวกคุณแย่งน้ำกับขนมปังบนชายหาด เคยแบ่งให้ฉันบ้างไหม?”
“ตอนนี้นึกถึงฉันขึ้นมาแล้ว? อ้าปากก็เรียกร้อง ใครให้หน้าพวกคุณขนาดนั้น?”
“อยากกินเนื้อก็ไปล่าเอง ฉันไม่เล่นด้วยหรอก”
จินลี่ด่าลั่น
“ไอ้แก่ไร้หัวใจ ทำไมถึงเลือดเย็นขนาดนี้!”
“พอกลับถึงจีน ฉันจะทำให้แกรู้เองว่าวันนี้แกไปล่วงเกินใครเข้า!”
เหยียนเฟิงสวนกลับทันที
“เลือดเย็นเหรอ? ใช่ ฉันจะเลือดเย็นให้ถึงที่สุด”
“ตั้งแต่ตอนนี้ ฉันจะตั้งกฎไว้ตรงนี้!”
“อยากได้เนื้อ ก็เอาของที่ฉันเห็นว่ามีค่ามาแลก”
“น้ำ ไม้ หรือเหยื่ออะไรก็ได้ แต่คิดจะกินฟรี ฝันไปเถอะ!”
จินลี่โมโหจนพูดไม่ออกอยู่นาน กว่าจะเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง
“ไอ้แก่ ได้ พวกเราคอยดูกัน!”
“ใช่แล้ว พวกเรามีกันตั้งสองร้อยกว่าคน ยังจะโดนนายรังแกได้อีกเหรอ?”
“คราวหน้าถ้าขาดอะไร ต่อให้คุกเข่าขอพวกเรา พวกเราก็ไม่ให้หรอก”
จินลี่กำลังจะหันหลังเดินไป จู่ ๆ ก็มีคนข้างหลังตะโกนขึ้นมา
“พี่จิน พวกเราไปล่าหมาป่ากันบ้างเถอะ จะปล่อยให้ไอ้แก่นั่นดูถูกไม่ได้!”
“ใช่ พวกเราจะสู้ไอ้แก่ใกล้ลงโลงไม่ได้เลยหรือไง?”
จินลี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะฝืนใจโบกมือ
“ไป! เข้าป่า!”
เขาเดินนำอยู่หน้าสุด แต่ขากลับสั่นไม่หยุด
เหยียนเฟิงหัวเราะเย็นชา
ตอนกลางวันเขาเห็นกับตาว่าต้นไม้ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเท่าปากชามสามต้นถูกชนล้ม
ในป่านั่นมีอยู่...ไม่ใช่แค่หมาป่าเท่านั้น
แต่ถึงอย่างนั้น
ชีวิตหรือความตายก็เป็นสิ่งที่พวกเขาเลือกเอง
“เฮ้ย จะไปจริงเหรอ? ไม่ส่งนะ เดินทางดี ๆ ล่ะ อย่าลืมพกกางเกงในไปหลายตัว เดี๋ยวกลัวจนฉี่ราดกางเกงกันพอดี”
หลังเงาของพวกเขาหายลับไปหมดแล้ว เหยียนเฟิงก็หันไปมองหลินหลิงหลิง
หลินหลิงหลิงก้มหน้า เอ่ยเสียงเบา
“เจ้านาย ไม่ให้จริง ๆ เหรอ? ถ้ากลับประเทศไปแล้ว คนพวกนั้นเอาเรื่องคุณไปโพสต์ลงอินเทอร์เน็ต...”
หลินหลิงหลิงพูดต่อไม่ออก
คราวนี้เหยียนเฟิงมองเธอด้วยแววตาเย็นเยียบ
“เธอคิดว่าฉันใจร้ายเหรอ?”
หลินหลิงหลิงไม่ตอบ แต่ความเงียบก็อธิบายทุกอย่างแล้ว
เหยียนเฟิงเท้าเอว พูดรัวเป็นชุด
“เธอเห็นกับตาว่าฉันสู้กับหมาป่าตัวนั้น ฉันฆ่ามันแทบเอาชีวิตไม่รอด”
“เนื้อนี่พอให้พวกเรากินได้หลายวัน แล้วหลังจากนั้นล่ะ?”
“ถ้าเธอหิวแล้วไปขอน้ำกับขนมปังจากพวกเขา พวกเขาจะให้ไหม? ไม่ให้หรอก!”
“วันนี้ฉันให้ใครไปชิ้นหนึ่ง พรุ่งนี้ก็จะมีสิบคนมาหา มะรืนอาจมากันเป็นร้อย เธอเลี้ยงไหวเหรอ?”
“วันนี้พวกเขาใช้ศีลธรรมมาบีบเรา พรุ่งนี้ก็จะลงมือแย่ง มะรืนก็จะฆ่าคน”
“เนื้อในมือเธอก็คือชีวิตของเธอ ตอนนี้บอกฉันมา เธอจะยกชีวิตให้คนอื่น หรือจะเก็บไว้ในมือของตัวเอง?”
หลินหลิงหลิงใช้นิ้วบิดชายเสื้อ เงียบไปนาน
เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แววตาสั่นไหว
“จะมีคนมาช่วย...ไหม?”
เหยียนเฟิงถอนหายใจ
“เธอก็รู้แล้วนี่ว่าสนามแม่เหล็กแถวนี้ปั่นป่วน โอกาสที่พวกเราจะได้รับการช่วยเหลือน้อยมาก”
“ฉันไม่รู้จักสิ่งมีชีวิตสักชนิดบนเกาะนี้เลย ฉันถึงกับสงสัยว่าที่ที่เราอยู่ไม่ใช่โลก”
“จำไว้ บนเกาะร้างนี่ คนดีเกินไปอยู่ไม่รอดถึงตอนที่สามหรอก เนื้อในมือเธอก็คือชีวิตของเธอ”
หลินหลิงหลิงตัวสั่นขึ้นมา เธอนึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้
หลังขึ้นเกาะ กระแสน้ำที่พัดพาเธอมาหายไป ลมมรสุมก็หายไปด้วย
รวมถึงเข็มทิศของเหยียนเฟิงที่หมุนคว้างอย่างบ้าคลั่ง
และพืชบนเกาะที่เธอไม่รู้จักเลยสักอย่าง
เธอยื่นมือออกไป แตะแขนเหยียนเฟิงเบา ๆ แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ฉันจะฟังนาย แต่ช่วย...เลิกทำหน้าเหมือนคนตายได้ไหม?”
เหยียนเฟิงผ่อนลมหายใจยาว ก่อนจะพูดเสริม
“ระวังตัวให้มากหน่อย เธอบริสุทธิ์ใจและจิตใจดี แต่ที่นี่เป็นป่า พวกนั้นทำร้ายเธอได้โดยไม่ต้องจ่ายอะไรเลย”
หลินหลิงหลิงตัวสั่น รีบก้าวเข้ามากอดแขนเหยียนเฟิงไว้แน่น
เธอมองเขาอย่างจริงจัง
“นายจะคอยปกป้องฉันใช่ไหม?”
เหยียนเฟิงเห็นความกลัวในดวงตาเธอ จึงพยักหน้าอย่างจริงจัง
“พูดอะไรของเธอ คนของฉัน ฉันไม่ปกป้องแล้วจะให้ใครปกป้อง? ใครคิดจะทำอะไรเธอ ก็ถามมีดในมือฉันก่อนว่ามันยอมหรือเปล่า”
หลินหลิงหลิงไม่พูดอะไร เพียงเอนกายพิงไหล่เหยียนเฟิงเบา ๆ
โจวย่ากลับถึงค่าย เซียวเม่ยยังไม่ได้นอน
พอเห็นมือลูกสาวว่างเปล่า แถมบนหน้ายังมีคราบน้ำตา เธอก็รีบฝืนตัวลุกขึ้นนั่ง
“ใครใช้ให้แกไป? แกโดนเอาเปรียบมาอีกแล้วใช่ไหม? ฉันจะไปสู้กับมันเดี๋ยวนี้!”
“เปล่า”
เสียงโจวย่าสะอื้น
“เขาบอกว่า...พวกเรายังติดหนี้ชีวิตเขาอยู่”
“ถ้าอยากได้เนื้อ พรุ่งนี้แม่ต้องไปเอง เอาของที่เขาต้องการไปแลก”
เซียวเม่ยนิ่งอึ้ง
ผู้หญิงที่อยู่ข้างเธอก็นิ่งอึ้งไปด้วย
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงแหลมของเซียวเม่ยก็ดังขึ้น
“ก็แค่เนื้อชิ้นเดียวไม่ใช่เหรอ? ยังจะให้ฉันเอาของไปแลกอีก?”
“ไอ้แก่ รอฉันก่อนเถอะ ฉันจะดูซิว่าแกอยากได้อะไร!”
ทางด้านหวงจินติ่ง มีคนหนึ่งที่ไม่ได้ตามคนอื่นเข้าป่าเดินมาหาเขา
หวงจินติ่งลืมตาขึ้นอย่างรู้ตัวไว
ชายคนนั้นกระซิบข้างหูเขาอย่างกระอักกระอ่วน
“เถ้าแก่หวง จินลี่พาพวกเราไปหาไอ้แก่นั่น อยากขอเนื้อสักชิ้น คุณรู้ไหมว่ามันพูดยังไง?”
“มันบอกว่าที่พวกคุณไม่ได้กินเนื้อก็เพราะหวงจินติ่งมันห่วยแตก”
พูดจบ ชายคนนั้นก็แสร้งทำเป็นหลุดปาก แล้วทำหน้าเจื่อนเต็มที่
หวงจินติ่งเหลือบมองเขาอย่างเรียบเฉย
เขารู้ว่านี่เป็นกลยุทธ์ยุแยงให้แตกกัน
ในฐานะนักธุรกิจที่มีทรัพย์สินนับหมื่นล้าน เขาไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไรออกมา
แต่คำว่า “หวงจินติ่งมันห่วยแตก” กลับเหมือนหนามที่ทิ่มลึกลงกลางใจ
กะลามะพร้าวที่เขาใช้ใส่น้ำถูกบีบจนแตก
อีกด้านหนึ่ง
คนกว่ายี่สิบคนที่บุกลึกเข้าไปในป่า มือถือก้อนหินกับกิ่งไม้ อาศัยแสงจันทร์คลำทางไปตามแนวป่า
ไม่นาน ป่าก็กลืนพวกเขาจนหายไปทั้งกลุ่ม...
“อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังมาจากในป่า
แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น
ต้นไม้ใหญ่กว่าสิบต้นถูกชนล้มต่อเนื่องกัน
เสียงร้องโหยหวนดังระงมขึ้นเป็นระยะ
เสียงเหล่านั้นลอยไปตามลมทะเล แผ่ไปทั่วเกาะ
หลินหลิงหลิงกอดแขนเหยียนเฟิงไว้แน่นด้วยความหวาดกลัว แล้วมองไปทางต้นเสียงร้อง
เซียวเม่ย ซูเนี่ยนชิง และสมาชิกทีมผู้หญิงทุกคนต่างลุกขึ้นพร้อมกัน
พวกเธอมองไปทางนั้นอย่างตื่นตระหนก
หวงจินติ่งกับคนที่อยู่ใต้เพิงพักต่างก็ลุกขึ้น มองไปทางต้นเสียงร้องเช่นกัน
“ในป่านั่นมันมีอะไรกันแน่?”
เหยียนเฟิงวางมือทับมือหลินหลิงหลิงเบา ๆ
“ต่อไปอย่าอยู่ห่างจากฉัน”