จี้ชิงเหยาฝันยาวมาก
จะเรียกว่าฝันก็ไม่เชิง น่าจะเป็นความทรงจำเสียมากกว่า
ไอร้อนแทบจะแผ่คลุมไปทั่วร่าง ชายหนุ่มรุกเร้ารุนแรงและเอาแต่ใจ
“แยกขาออกอีกหน่อย”
เสียงทุ้มต่ำชวนหลงใหลดังขึ้นในความมืด ติ่งหูของเธอถูกเลียอย่างไม่ทันตั้งตัว
ร่างของจี้ชิงเหยาสั่นสะท้าน สัมผัสจากร่างกายที่แปลกใหม่ ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย
เธอต้านทานไม่ไหว สะอื้นวิงวอน “อย่า...”
อิ่นอี้จูบคลอเคลียริมฝีปากเธอ “ช่วยคนก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด เลิกกลางคันไม่ใช่นิสัยที่ดีหรอกนะ”
กล้ามท้อง เอวแน่นเป็นรูปตัววี เส้นกล้ามเนื้อเหนือสะโพก
ที่แท้ผู้ชายที่มีสิ่งเหล่านี้...ก็เป็นแบบนี้เอง
ร่างกายร้อนขึ้นเรื่อย ๆ สติเริ่มพร่าเลือน ใบหน้าคมลึกของชายหนุ่มพลันเลือนหายไปราวกับฟองสบู่
จี้ชิงเหยาตื่นจากฝัน ถึงได้รู้ว่าตัวเองเหงื่อท่วมตัวไปหมดแล้ว
เธอยกมือแตะหน้าผาก ร้อนมาก
“แค่ก ๆ...”
ลำคอทั้งแห้งทั้งเจ็บ ศีรษะก็หนักอึ้ง
ไม่รู้ว่าฟ้ามืดลงตั้งแต่เมื่อไร จี้ชิงเหยาเปิดโทรศัพท์ดูเวลา เป็นหนึ่งทุ่ม เธอนอนไปเต็ม ๆ สิบชั่วโมง
มีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านในวีแชต ก่อนกดเข้าไป จี้ชิงเหยาก็พอเดาได้แล้วว่าเป็นใคร
เขาส่งมาตอนเช้า หลังจากเธอหลับไปได้ไม่นาน พอเห็นว่าเธอไม่ตอบ อิ่นอี้ก็ไม่ได้ถามต่อ
ไม่รู้ทำไม จี้ชิงเหยาถึงรู้สึกหดหู่ขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
หรือเป็นเพราะตั้งแต่บ่ายจนถึงค่ำ อิ่นอี้ไม่ได้ส่งข้อความหาเธอเลย?
จี้ชิงเหยาไม่เข้าใจ และไม่อยากยอมรับด้วย
เพราะมันจะทำให้เธอดูงี่เง่า ทั้งที่เมื่อเช้ายังไม่อยากพัวพันกับผู้ชายมากเกินไปอยู่เลย
จี้ชิงเหยาลุกจากเตียงไปเปิดไฟ แล้วตอบกลับไปสั้น ๆ สองคำ【ตื่นแล้ว】
เพิ่งส่งไปไม่ถึงครึ่งนาที วิดีโอคอลก็โทรเข้ามา
จี้ชิงเหยากดปฏิเสธแทบจะตามสัญชาตญาณ
อิ่นอี้มองสายที่ถูกตัด แล้วส่งเครื่องหมายคำถามมา
จี้ชิงเหยา【ไม่สะดวกรับ】
อิ่นอี้ไม่เซ้าซี้ ส่งข้อความมาบอก【ผมกำลังไปบ้านคุณ เย็นนี้กินข้าวด้วยกันนะ ผมจองร้านอาหารไว้แล้ว】
จี้ชิงเหยาพิมพ์ตอบช้า ๆ【ฉันกินแล้ว】
อิ่นอี้จับได้ทันควัน【อย่าคิดจะหลอกผม คุณเพิ่งตื่นเมื่อกี้เอง】
จี้ชิงเหยาหาข้ออ้างอื่นไม่ออก จึงได้แต่กำชับอย่างเก้อเขิน【ระหว่างทางระวังด้วยนะ】
ส่งข้อความเสร็จ เธอก็ไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ
ใบหน้าในกระจกซีดขาว ทว่าแก้มกลับแดงระเรื่ออย่างผิดปกติ
เธอเป็นไข้แล้ว
เหตุผลบอกว่าควรออกไปซื้อยา แล้วพักผ่อนอยู่บ้าน
แต่อิ่นอี้กำลังจะมาถึง แถมนี่เหมือนจะเป็นครั้งแรกที่พวกเขาออกไปกินข้าวด้วยกัน
คล้ายกับกำลังออกเดตเลย
จี้ชิงเหยาล้างหน้า หยิบเครื่องสำอางออกมา ใช้รองพื้นสีขาวปกปิดแผลเป็นบนแก้มซ้าย
เพราะริมฝีปากซีดไร้สี เธอจึงทาลิปสติกบาง ๆ อีกชั้น
เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ จี้ชิงเหยาก็ได้ยินเสียงรถจากชั้นล่าง
แรกทีเดียวเธอไม่ได้ใส่ใจ แต่พอมองออกไปทางระเบียงอย่างไม่ตั้งใจ ก็เห็นอิ่นอี้ลงจากรถ
ชายหนุ่มสวมสูทเรียบร้อย ดูสุขุมเป็นผู้ใหญ่กว่าตอนเช้า
มาถึงเร็วขนาดนี้ ที่แท้ก็มีรถนี่เอง
จี้ชิงเหยารีบสวมรองเท้า ออกไปแล้วเดินลงบันได
อิ่นอี้กำลังจะขึ้นไปรับเธอพอดี ก็เห็นจี้ชิงเหยาเดินลงมาแล้ว
เขาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารด้านหน้าให้อย่างเอาใจใส่ ส่งสัญญาณให้เธอเข้าไปนั่ง
จี้ชิงเหยามองช่อดอกไม้สีชมพูบนเบาะอย่างงุนงง ก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วพูดว่า “มี...มีของวางอยู่ค่ะ”
อิ่นอี้ขมวดคิ้ว ไม่ตอบคำถาม แต่ถามกลับ “ทำไมเสียงแหบล่ะ?”
จี้ชิงเหยาตอบอย่างรู้สึกผิด “นอน...นอนนานไปหน่อย คอแห้งนิดหน่อยค่ะ”
ได้ยินดังนั้น อิ่นอี้ก็หยิบน้ำแร่ขวดหนึ่งจากในรถ เปิดฝาแล้วยื่นให้
“ดื่มนิดหน่อยให้ชุ่มคอก่อน พอถึงร้านแล้วค่อยดื่มน้ำอุ่นเพิ่มนะ”
“ได้ค่ะ...”
จี้ชิงเหยาทำตาม น้ำเย็นไหลลงคอ กลับช่วยบรรเทาความร้อนในร่างกายลงชั่วคราว
เห็นว่ามีของวางบนเบาะผู้โดยสารด้านหน้า เธอจึงเสนอขึ้นมา “ฉัน...ฉันไปนั่งข้างหลังดีกว่าค่ะ”
อิ่นอี้ยิ้มอย่างจนใจ “ดูไม่ออกหรือไงว่าดอกไม้นั่นให้คุณ?”
จี้ชิงเหยาถึงได้เข้าใจ ใบหน้าแดงขึ้นมา “อ้อ...ขอบ...ขอบคุณค่ะ”
เธอขึ้นรถอย่างกระอักกระอ่วน ดอกไม้มีกลิ่นหอมจาง ๆ ถือไว้ในมือแล้วรู้สึกถึงน้ำหนักพอดี
อิ่นอี้ปิดประตูรถให้เรียบร้อย เดินอ้อมหน้ารถไปอีกฝั่ง แล้วนั่งลงที่นั่งคนขับ
จี้ชิงเหยาก้มมองดอกไม้ ใช้ปลายนิ้วแตะกลีบดอกอย่างทะนุถนอม
แม้อิ่นอี้จะมองสีหน้าเธอไม่ชัด แต่ก็สัมผัสได้ว่าเธอกำลังมีความสุข
ลู่ซวี่สมกับเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องความรัก เขาบอกว่าความสัมพันธ์ควรเริ่มต้นด้วยดอกไม้สักช่อ
เงินหนึ่งหมื่นที่จ่ายไปเพื่อขอคำแนะนำเรื่องดอกไม้นับว่าคุ้มแล้ว
อิ่นอี้โน้มตัวเข้ามาใกล้ ดวงตาเรียวยาวสบเข้ากับดวงตาของจี้ชิงเหยา
ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ใกล้แค่เอื้อม ทำให้จี้ชิงเหยากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
อิ่นอี้เหลือบมองริมฝีปากของหญิงสาวอย่างแนบเนียน สัมผัสอุ่นนุ่มตรงนั้นยังติดตรึงอยู่ในใจเขา
เขานึกถึงคำเตือนของลู่ซวี่ ว่าช่วงแรกอย่าแสดงออกเหลาะแหละเกินไป จึงข่มใจไม่ให้จูบเธอ แล้วเตือนเสียงทุ้มว่า “คาดเข็มขัดนิรภัยด้วย”
เสียงคลิกดังขึ้น อิ่นอี้ช่วยคาดเข็มขัดให้เธอ ก่อนกลับไปนั่งตัวตรงอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ส่วนจี้ชิงเหยาก็ก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิมอย่างแนบเนียน
ไม่ใช่เพราะอายที่ลืมคาดเข็มขัด แต่เพราะเมื่อครู่...
จู่ ๆ เธอก็อยากจูบอิ่นอี้ขึ้นมา
ต้องเป็นเพราะไข้ขึ้นจนเพี้ยนแน่ ๆ
จี้ชิงเหยาสูดหายใจลึก แล้วดื่มน้ำเย็นเพิ่มอีกสองสามอึก
เห็นดังนั้น อิ่นอี้ก็แย่งขวดน้ำแร่จากมือเธอไป
ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังอบรม “ดื่มของเย็นให้น้อยหน่อย”
จี้ชิงเหยากะพริบตา “อ้อ...”
อิ่นอี้ใช้หางตามองปฏิกิริยาของจี้ชิงเหยา กลัวว่าคำพูดเมื่อครู่จะทำให้หญิงสาวไม่พอใจ จึงเสริมว่า “ผมเป็นแฟนคุณ มีหน้าที่ต้องเป็นห่วงสุขภาพของคุณ”
จี้ชิงเหยาไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ เขาถึงพูดแบบนั้น แต่ก็พยักหน้าตอบอย่างว่าง่าย “รู้แล้วค่ะ...”
อิ่นอี้ขับรถไปพลาง ชวนเธอคุยไปพลาง “มีอะไรที่ไม่กินหรือของที่ชอบกินเป็นพิเศษไหม?”
จี้ชิงเหยาคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่มีค่ะ...”
อิ่นอี้ถามต่อ “ของที่ชอบกินก็ไม่มีเหรอ?”
จี้ชิงเหยาครุ่นคิดอย่างจริงจังอีกครู่ “ข้าวผัดไข่ค่ะ”
มือที่จับพวงมาลัยของอิ่นอี้ชะงักเล็กน้อย “ได้ งั้นกินข้าวผัดไข่กัน”
เขาไม่ได้บอกจี้ชิงเหยาว่าที่จริงแล้วเขาจองร้านอาหารตะวันตกไว้สำหรับมื้อค่ำใต้แสงเทียน
นาน ๆ ทีหญิงสาวจะยอมบอกความต้องการของตัวเอง อิ่นอี้จึงทำได้แค่พาเธอไปกินร้านนั้นคราวหน้า
อิ่นอี้ถาม “มีร้านที่ชอบไปกินไหม?”
จี้ชิงเหยา “ร้านไหน...ก็ได้ค่ะ”
อิ่นอี้ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “งั้นไปบ้านผมไหม อยากลองชิมฝีมือทำอาหารของผมหรือเปล่า?”
จี้ชิงเหยาส่ายหน้าทันที “ไม่...ไม่เอาค่ะ”
อิ่นอี้ส่งเสียงจึ๊ขึ้นมา “ทำไม แฟนคุณจะกินคุณหรือไง?”
“มะ...ไม่ใช่ค่ะ...” พอประหม่า จี้ชิงเหยาก็เริ่มพูดติดอ่าง “ฉัน...ฉันกลัวจะ...ทำให้คุณลำบาก แล้ว...แล้วคุณก็...”
“โอเค ๆ ไม่ไปก็ไม่ไป ดูสิ ตกใจหมดแล้ว”
อิ่นอี้ยิ้มมุมปาก พอเห็นจี้ชิงเหยาพูดอย่างระมัดระวังขนาดนั้น ในใจก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจขึ้นมา
“จี้ชิงเหยา คุณปฏิเสธได้นะ นั่นเป็นสิทธิ์ของคุณ ไม่ต้องอธิบายทุกเรื่องหรอก”
“ไม่อยากก็คือไม่อยาก ผมเป็นแฟนคุณ ไม่ต้องเกรงใจหรือทำตัวห่างเหินกับผมขนาดนั้น”
พูดจบ อิ่นอี้ก็ยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบา ๆ ระหว่างที่ยังขับรถ
หญิงสาวเงียบไป ครู่ใหญ่จู่ ๆ ก็ยื่นมือมาดึงชายเสื้อของอิ่นอี้เบา ๆ
“ฉัน...ที่จริงฉันอยาก...อยากไปกินข้าวผัดไข่หน้าประตูโรงเรียนค่ะ”
“โรงเรียนไหน?”
“โรง...โรงเรียนมัธยมอวิ๋นถีค่ะ”
“อืม งั้นเราไปกันเลย”
อิ่นอี้ตั้งระบบนำทางให้รถกลับรถ เสียงในรถแจ้งว่าระยะทางถึงจุดหมายคือ 20 กิโลเมตร ใช้เวลาประมาณ 30 นาที
ระยะทางไม่ได้ใกล้ แต่ก็ไม่ได้ไกลนัก
จี้ชิงเหยารู้สึกอบอุ่นในใจ ตอนแรกเธอกลัวว่าอิ่นอี้จะคิดว่าลำบากเลยไม่ได้บอกออกไป
แต่พอชายหนุ่มย้ำว่าตัวเองเป็นแฟนของเธอ จี้ชิงเหยาก็พลันคิดว่า บางทีอิ่นอี้อาจอยากให้เธอพูดสิ่งที่ต้องการออกมา
ตอนนี้ดูแล้ว เธอเดาถูกจริง ๆ
แม้อิ่นอี้จะมองตรงไปข้างหน้า สีหน้ากลับอ่อนโยน น้ำเสียงทุ้มมีเสน่ห์และไพเราะ “ชิงเหยา ต่อไปก็บอกความคิดในใจของคุณให้ผมฟังมากกว่านี้นะ ผมอยากรู้จักคุณให้มากขึ้น”
จี้ชิงเหยาเงยหน้ามองเขา ดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยวขณะตอบรับ “ได้ค่ะ”
……