……
30 นาทีต่อมา
ในห้องน้ำห้องหนึ่งของอพาร์ตเมนต์ 602
เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ สวมเสื้อแขนสั้นสีชมพู มัดผมเปียเล็ก ๆ กอดตุ๊กตาหมีเท็ดดี้ไว้แนบอก พลางภาวนาเงียบ ๆ อยู่ในห้องน้ำ
“รีบมีใครมาช่วยหนูที ช่วยพ่อกับแม่ด้วย……”
“ใครก็ได้ทั้งนั้น ขอแค่มีคนมาก็พอ……”
เธอสะอื้นพลางพยายามควบคุมเสียงของตัวเอง
สำหรับเด็กวัยเจ็ดแปดขวบ โอกาสรอดชีวิตเมื่อต้องเผชิญเหตุผิดปกตินั้นต่ำจนน่าตกใจ
หลังจากพ่อแม่กับผู้ใหญ่แปลกหน้ากลุ่มหนึ่งออกไป พวกเขาก็ไม่กลับมาอีกเลย
‘พ่อจ๋า แม่จ๋า หนูคิดถึงพวกพ่อแม่มาก รีบกลับมานะ……’
ปัง!
ประตูห้องน้ำถูกเปิดออก เด็กหญิงขว้างตุ๊กตาผ้าในมือออกไป ความกลัวทำให้เธอหลับตาแน่น พยายามปกป้องตัวเอง
“น้องสาว ไม่เป็นไรแล้วนะ ครอบครัวของหนูรออยู่ข้างล่างแล้ว” เสียงของเด็กหนุ่มไพเราะและอ่อนโยน
ภายใต้น้ำเสียงอ่อนโยนเช่นนั้น เด็กหญิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือพี่ชายหนุ่มรูปหล่อ ไม่ใช่ปีศาจน่าเกลียด
“พี่ชายเป็นใครเหรอ?”
“พี่เหรอ?” ลั่วเฉินชี้ตัวเอง “เป็นผู้เชี่ยวชาญน่ะ”
“เอาแตงกวาสักชิ้นไหม?” ลั่วเฉินหักแตงกวาแบ่งให้เด็กหญิงชิ้นหนึ่ง
ไม่นานหลังจากนั้น ลั่วเฉินก็พาผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายออกจากอพาร์ตเมนต์ เด็กหญิงพุ่งเข้าไปซุกอกพ่อแม่ รับสัมผัสอันอบอุ่นที่ได้กลับคืนมาอย่างยากลำบาก
พื้นเปียกชื้น ดูเหมือนเพิ่งมีฝนตกหนักไป
หน้ารถเก๋งสีดำ ผู้บัญชาชะตาสองคนที่มีผ้าพันแผลพันรอบตัวกล่าวขอบคุณลั่วเฉินซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ขอบใจนะพี่ชาย ถ้าไม่ได้คุณช่วยไว้ เหตุผิดปกติครั้งนี้คงจัดการไม่ได้”
“ลำบากคุณแล้ว ถ้าไม่ได้ข้อมูลผิด ๆ ทำให้เข้าใจคลาดเคลื่อน ก็คงไม่ต้องรบกวนให้คุณวิ่งมาถึงนี่”
“เรื่องเล็กน้อย”
ลั่วเฉินอารมณ์ดีมาก คะแนนที่ได้จากการสังหารวิญญาณเคราะห์ร้ายเมื่อครู่รวมกันแล้วมากพอ ๆ กับที่เขาหามาได้ในสองเดือน
วิญญาณเคราะห์ร้ายเป็นสิ่งรวมตัวของพลังงานด้านลบ ดังนั้นคะแนนที่พวกมันให้จึงมากกว่าและได้เร็วกว่า
โดยทั่วไปแล้ว ทันทีที่ข่าวการปรากฏตัวของวิญญาณเคราะห์ร้ายมาถึงหูลั่วเฉิน เจ้าตัวนั้นก็เตรียมซวยได้เลย
เฉินเต้าหลิงยิ้มเดินมาหาลั่วเฉิน เขาชื่นชมผู้บัญชาชะตาหนุ่มคนนี้มาก “ผู้บัญชาชะตาลั่วมีฝีมือแข็งแกร่งจริง ๆ เชื่อว่าอีกไม่นานคุณต้องมีฉายาของตัวเองแน่”
“ก็พอไหวครับ” เขายังคงเคี้ยวแตงกวาในมือดังกรอบ ๆ
“จริงสิ คนของเราถูกลอบโจมตีจนตั้งตัวไม่ทัน คุณรับมือได้ยังไง?”
“อ้อ พอเข้าไปก็ได้ยินเพลงพื้นหลังดังมาก เลยเตรียมตัวป้องกันไว้ก่อนแล้ว”
ลั่วเฉินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ผู้บาดเจ็บทั้งสองฟังแล้วรู้สึกสมองชะงักไปชั่วขณะ
บ้าจริง ฟังเพลงพื้นหลังเนี่ยนะ
【คะแนนอารมณ์ด้านลบ+200+132+35+45】
“พี่ชายเป็นผู้บัญชาชะตาใช่ไหม?” เด็กหญิงที่ลั่วเฉินช่วยไว้ถือแตงกวาครึ่งท่อน ดึงชายกางเกงของเขา
“ใช่ มีอะไรเหรอ?”
“เสี่ยวหน่วนก็อยากเป็นผู้บัญชาชะตาเหมือนพี่ชาย จะได้ช่วยคนอื่น” เด็กหญิงเสี่ยวหน่วนหัวเราะคิกคัก
“มันลำบากมากนะ”
“หนูไม่กลัวลำบาก หนูอยากมีพลังปกป้องพ่อกับแม่ แล้วจะเป็นผู้บัญชาชะตาที่เก่งที่สุดให้ได้!”
“ไม่ได้หรอก คนที่เก่งที่สุดคือพี่ต่างหาก”
“งั้นหนูเป็นที่สองก็ได้”
“ที่สองก็มีคนจองแล้ว”
“งั้นเป็นที่สาม หนูก็ดีใจแล้ว”
ลั่วเฉินเกี่ยวก้อยกับเด็กหญิง พ่อแม่ของเธอมองลูกสาวพูดคุยกับผู้มีพระคุณอยู่ข้าง ๆ
หลังเกี่ยวก้อยกันเสร็จ แม่ของเสี่ยวหน่วนตั้งใจจะเข้าไปขอบคุณ แต่ลั่วเฉินกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว
ถนนเงียบสงัด หลังทุกอย่างจบลง ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
ม่านสีเทาหม่นสลายไปบนท้องฟ้า
อันหมิงมองสถานที่ที่ลั่วเฉินหายไป “หัวหน้า เขามีโอกาสเป็นผู้บัญชาชะตาระดับฉายาจริง ๆ เหรอครับ?”
เฉินเต้าหลิงถอนหายใจยาว “เมื่อไม่กี่เดือนก่อน มีชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่งถูกฆ่าตายในบ้าน องค์กรส่งผู้บัญชาชะตาขั้นสองไปสืบสวนสองคน แต่ก็กลับมามือเปล่า”
“ผ่านไปอีกครึ่งเดือน วิญญาณเคราะห์ร้ายแห่งภูเขาหวงปรากฏตัว หากมันออกมาสู่โลกอย่างสมบูรณ์ พลังของมันจะไปถึงระดับสูงสุดของขั้นสาม แต่ตอนองค์กรไปถึง ก็พบว่าวิญญาณเคราะห์ร้ายนั่นตายตั้งแต่ยังอยู่ในครรภ์”
“หลังจากนั้น เหตุผิดปกติหลายครั้งในช่วงหลายเดือนก็ถูกจัดการทั้งหมด แม้จะอยู่แค่ระดับขั้นสองกับขั้นสาม แต่ความเร็วในการจัดการนั้นน่าตกใจมาก”
“นอกจากนี้ ในทุกที่เกิดเหตุยังมีร่องรอยการถูกอาวุธคมตัดเฉือน เพื่อสืบหาความจริง องค์กรจึงส่งผู้บัญชาชะตาระดับเกราะเสวียนชั้นหนึ่งไป”
“เกราะเสวียน?! นั่นไม่ใช่ยอดฝีมือขั้นห้าเหรอครับ!”
“ใช่ หลังยอดฝีมือคนนั้นกลับมา ก็เหมือนถูกกระทบกระเทือนทางจิตใจจนคิดว่าตัวเองไม่เหมาะจะเป็นผู้บัญชาชะตา วันเดียวกันนั้นเอง ลั่วเฉินก็เข้าร่วมองค์กรเก้าดินแดน และบัญชาชะตาของเขาก็เป็นประเภทโจมตีด้วยการตัดเฉือนพอดี”
“แล้วทำไมเขาถึงฆ่าชาวบ้านธรรมดาคนนั้นล่ะครับ?”
“หลังสืบสวน องค์กรสรุปว่าในร่างของชายแซ่หวังมีบางอย่างอยู่ ในสมองของเขามีหนอนชนิดหนึ่ง เขาสูญเสียสติสัมปชัญญะไปนานแล้ว เหลือเพียงสัญชาตญาณพื้นฐานของสัตว์ หนอนตัวนั้นเป็นวิญญาณเคราะห์ร้ายประเภทปรสิต พลังอ่อนด้อย แต่ซ่อนตัวเก่งมาก”
อันหมิงรู้สึกเย็นวาบไปตามแผ่นหลัง บันทึกการตื่นรู้ของลั่วเฉินมีเพียงไม่กี่เดือน แต่กลับเติบโตมาถึงระดับนี้ได้ในเวลาอันสั้น คนแบบนี้แหละคือกำลังคนรุ่นใหม่ที่มหาเซี่ยขาดแคลนในยามนี้
แต่ถ้าเขาหลงผิด กลายเป็นผู้บัญชาชะตานอกรีต……
……
“อาลีเพย์ได้รับเงิน 10,000 หยวน”
ลั่วเฉินเดินมาถึงชั้นล่างของหมู่บ้านจัดสรร ได้ยินเสียงไพเราะแล้วก็อารมณ์ดีขึ้น
แสงจันทร์กระจ่างดุจน้ำค้างแข็ง เงาร่างทอดยาวออกไปอย่างไร้ขอบเขต
เด็กหนุ่มหันกลับไปมองดาดฟ้าของอาคารหมายเลข 12 ในหมู่บ้านจัดสรรโดยไม่ตั้งใจ จันทร์เสี้ยวลอยสูง เมฆบางเบา
หญิงสาวที่ยืนอยู่บนดาดฟ้าชะงัก สีหน้าเคร่งเครียดขึ้น
‘เขารู้ตัวแล้วเหรอ? ฉันซ่อนตัวได้ดีมากแท้ ๆ เขารู้ได้ยังไง?’
‘สมแล้วที่เป็นคนซึ่งอีกาเลือก……’
หญิงสาวในชุดดำสำหรับพรางตัวกระโดดลงมาจากชั้นสิบสอง ร่างค่อย ๆ หลอมรวมเข้ากับเงามืด
เงาของลั่วเฉินบนพื้นค่อย ๆ ลุกขึ้น กลายเป็นคนคนหนึ่ง
หญิงสาวร่างสูงเพรียว พกมีดสั้นสองเล่มไว้ที่เอว มัดผมหางม้าสูงอย่างคล่องแคล่ว ผิวขาว ดวงตาหงส์เย้ายวน
“สวัสดี ฉันชื่อเงาปีศาจ”
“คุณทำผมตกใจหมด!” ลั่วเฉินแกล้งทำเป็นตกใจ ฝีมือการแสดงช่างห่วยแตก
เงาปีศาจหรี่ตาลงอย่างเอือมระอา “คุณไม่ได้รู้ตัวตั้งนานแล้วเหรอ?”
“เปล่านี่ ผมกำลังชมจันทร์อยู่ คืนนี้พระจันทร์สวยจริง ๆ” ลั่วเฉินเงยหน้ามองจันทร์
พี่สาวคนสวยตรงหน้ามึนงงไปหมด สมองเขาไม่มีปัญหาใช่ไหม?
【คะแนนอารมณ์ด้านลบจากเปียนซือเยว่+200】
“ฉันเป็นตัวแทนองค์กรอาณาจักร มาชวนคุณเข้าร่วม พวกเราสามารถมอบ……”
“ผมขออาวุธวิญญาณระดับหนึ่งสองชิ้น”
【คะแนนอารมณ์ด้านลบจากเปียนซือเยว่+400】
เส้นเลือดบนหน้าผากของเปียนซือเยว่ปูดขึ้น “คุณรู้ไหมว่าอาวุธวิญญาณระดับหนึ่งหายากแค่ไหน?!”
(ระดับของอาวุธวิญญาณเรียงตามความแข็งแกร่งของระดับพรสวรรค์ผู้บัญชาชะตา)
องค์กรอาณาจักรเป็นองค์กรที่ทรงพลังมากในช่วงกลางเรื่องของอนิเมะ พวกเขาไม่ได้ขาดแคลนอาวุธวิญญาณ แต่มีอาวุธที่เข้ากับผู้บัญชาชะตาได้น้อยมาก
อาวุธวิญญาณที่ซูมู่เสวี่ยใช้บ่อยที่สุด ได้มาจากบัลลังก์ที่สี่แห่งองค์กรอาณาจักร
“แค่นี้ก็หาให้ไม่ได้ ยังกล้ามาแย่งคนจากสังกัดอีกเหรอ? เป็นองค์กรชั้นสามจากรูหนูที่ไหนกัน?”
【คะแนนอารมณ์ด้านลบจากเปียนซือเยว่+500】
เปียนซือเยว่เริ่มสงสัยแล้วว่าตัวเองมาผิดคนหรือเปล่า คำทำนายของอีกาต้องมีปัญหาแน่ ๆ