นางเอก ออกแรงหน่อยสิ ผมดังเกินไปแล้ว!

ตอนที่ 2 กางเขตแดนหรือไง??

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ลั่วเฉิน สู้เขานะ” ซูมู่เสวี่ยให้กำลังใจ

“พี่ลั่ว สู้ ๆ อย่าทำให้ห้องเราเสียหน้าล่ะ!” ซุนสิงอีส่งเสียงเชียร์อยู่ข้าง ๆ

ลั่วเฉินเกาหัว ก่อนเดินออกไปต่อหน้าคนทั้งห้อง

ทางการกำหนดคำเรียกผู้ปลุกพลังไว้อย่างเป็นทางการว่า “ผู้บัญชาชะตา”

บัญชาชะตาของผู้บัญชาชะตาแต่ละคนแตกต่างกันไป เหมือนกับคนตรงหน้าลั่วเฉินคนนี้...

ภายในห้องฝึกซ้อมที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายเทคโนโลยี โทนสีของห้องเป็นสีฟ้าขาวเย็นตา

ตรงหน้าลั่วเฉินมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งถือดาบยาวอยู่ การประลองครั้งนี้อนุญาตให้ใช้ทั้งบัญชาชะตาและอาวุธ

“ยินดีที่ได้รู้จัก ลั่วเฉิน ฉันชื่อโจวเผิง ทุกคนบอกว่านายเก่งมาก หวังว่านายจะสู้เต็มที่นะ” โจวเผิงในชุดนักเรียนสีน้ำเงินพูดอย่างจริงจัง

“โจวเผิง ฉันชื่นชมนายนะ ฉันจะสู้เต็มที่แน่นอน” ลั่วเฉินตอบด้วยสีหน้าจริงจัง ท่าทางเคร่งขรึมไม่มีที่ติ

“ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม บัตรประกันสุขภาพนายยังมีเงินเหลือหรือเปล่า?”

“หมายความว่ายังไง?”

“เดี๋ยวค่ารักษาพยาบาลฉันไม่จ่ายนะ”

หมอนี่เอาความมั่นใจมาจากไหนกัน?!

【แต้มอารมณ์ด้านลบจากโจวเผิง +67】

ดูออกเลยว่าอีกฝ่ายไม่พอใจกับคำพูดของลั่วเฉินอยู่บ้าง

ภายในห้องเรียน มิสจางปรับโปรเจ็กเตอร์เสร็จแล้ว ภาพในห้องฝึกซ้อมก็ปรากฏบนกระดานอัจฉริยะซีโวอย่างรวดเร็ว

“พวกเธอว่า ลั่วเฉินจะชนะไหม? บัญชาชะตาของโจวเผิงเป็นลำดับหนึ่ง หมายเลข 256 ‘ตัดเฉือน’”

“ลั่วเฉินมีโอกาสชนะไม่น้อย แต่โจวเผิงก็ไม่อ่อนแอ นับว่าเป็นสามอันดับแรกของห้องห้าเลย”

“ถ้าถามฉันนะ พี่ลั่วไม่มีปัญหาอยู่แล้ว พวกเธอลืมระดับประเมินของพี่ลั่วไปแล้วเหรอ?”

“ระดับหนึ่ง” ซูมู่เสวี่ยพูดเสียงเรียบ ดวงตาที่จับจ้องหน้าจอเป็นประกาย

หลังการปลุกพลังสิ้นสุดลง ทางการจะประเมินระดับของผู้บัญชาชะตาจากความแข็งแกร่งของบัญชาชะตาและคุณสมบัติเฉพาะตัว

เรียงจากต่ำไปสูง ได้แก่ ระดับสี่ ระดับสาม ระดับสอง ระดับหนึ่ง และระดับพิเศษ

ลั่วเฉินเป็นหนึ่งในห้าคนระดับหนึ่งของโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งเซินอี

ส่วนโจวเผิงอยู่ระดับสอง

ภายในห้องสีฟ้าขาวเย็นตา บนเวทีประลอง ลั่วเฉินยังคงมีสีหน้าเหมือนเดิม “เพื่อน เดี๋ยวฉันจะสู้เต็มที่แล้วนะ”

“เข้ามาเลย” แววตาโจวเผิงคมกริบ

เด็กหนุ่มเร่งเร้าพลังวิญญาณทั่วร่างเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกาย ประสาทสัมผัสถูกยกระดับจนถึงขีดสุด เขาตั้งท่าเตรียมชักดาบฟัน ตั้งใจรับการโจมตีนี้แล้วสวนกลับ

วินาทีถัดมา เขาราวกับเห็นบางสิ่งน่าสะพรึงกลัว จึงได้แต่พึมพำในใจ

“ไม่จริงมั้ง...”

ตอนนี้ลั่วเฉินประสานมือไว้ตรงหน้า ยกนิ้วกลางทั้งสองขึ้นชี้เข้าหากัน ปากขยับพึมพำว่า “กางเขตแดน...”

ในห้องเรียนพลันฮือฮาขึ้นมา

“ตกใจหมด นึกว่าลั่วเฉินมีของจริง ที่แท้ก็แค่เล่นมุกแป้ก”

“พี่ใหญ่ ประลองกันระหว่างสองห้อง นายเป็นคนแรกของห้องเรา เป็นหน้าเป็นตาของห้องเลยนะ อย่าทำเท่เกินไปได้ไหม?”

โจวเผิงที่ยืนอยู่ตรงข้ามลั่วเฉินถอนหายใจโล่งอก ยังดีที่ไม่ใช่ของจริง

เขารีบพุ่งเข้าไปทันที แสงดาบสีขาวซีดฟันออกไปเป็นเสี้ยวโค้งดุจจันทร์เสี้ยว

“โทษที ฉันพูดผิด”

“เขตแดนบัญชาปกคลุม”

เขาพูดถูกแล้ว!

รูม่านตาของโจวเผิงหดแคบลงเท่าเข็ม ร่างของเขาถอยกรูดห่างจากลั่วเฉินอย่างรวดเร็ว ทิวทัศน์รอบตัวกลายเป็นห้วงมืดมิด ทว่าเขายังมองเห็นลั่วเฉินได้โดยไม่มีสิ่งใดบดบังสายตา

วินาทีถัดมา ทั้งสองก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกันในห้วงมิติประหลาด บนพื้นมีเสาหินคล้ายเสากระโดงเรือปักอยู่เต็มไปหมด สูงเด่นโดดเดี่ยว บนเสาหินมีฐานสี่เหลี่ยม ตะไคร่น้ำขึ้นเป็นด่าง เผยให้เห็นร่องรอยแห่งกาลเวลา ราวกับกระบี่ยักษ์เก่าแก่ผุพังเล่มหนึ่ง

รอบกระบี่ยักษ์มีกองกระดูกขาวและกระบี่หักกองพะเนินสูง ลมหนาวเยียบเย็นแฝงไอสังหาร ห้วงมิติทั้งแห่งดูราวกับสุสานกระบี่รกร้าง

เขตแดนบัญชา—เสากระโดงหินฝูเสิน

“บ้าเอ๊ย...”

โจวเผิงหมดใจจะสู้แล้ว...

นี่ไม่ใช่เรื่องจริง!

ถ้านายทำได้จริง แล้วฉันจะสู้ไปทำไมวะ!

【แต้มอารมณ์ด้านลบจากโจวเผิง +300】

“เขตแดนบัญชาปกคลุม” เป็นหนึ่งในท่าไม้ตายที่ผู้บัญชาชะตายอมรับกันโดยทั่วไป คนที่ใช้ “เขตแดนบัญชา” เป็น กับคนที่ใช้ไม่เป็นนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

“นายเป็นผู้บัญชาชะตาระดับนี้เลยเหรอ...”

โจวเผิงสิ้นหวังอยู่บ้าง เขาเคยประลองกับอีกสี่คนระดับหนึ่งมาก่อน แต่ยังพอสู้ได้

มีเพียงเมื่อต้องเผชิญหน้ากับลั่วเฉินผู้ไม่แยแสโลกคนนี้ ที่เขารู้สึกหมดหนทางเป็นครั้งแรก

หยิ่งทะนง แข็งแกร่ง และเย่อหยิ่ง—คำเหล่านี้เหมาะจะใช้อธิบายลั่วเฉินที่สุด

“การกางเขตแดนบัญชาสูบพลังวิญญาณของฉันไปหมดแล้ว” ลั่วเฉินหลับตาลง สีหน้าเสียดาย

“จริงเหรอ?!” โจวเผิงตาเป็นประกาย ฉันชนะได้แล้ว!

วินาทีต่อมา แสงสีทองรูปกากบาทสายหนึ่งพุ่งแหวกอากาศเข้ามา เฉียดผ่านตัวโจวเผิงไปก่อนที่เขาจะทันตั้งตัว

“โกหก”

เขายังมีระบบช่วยเติมพลังอีกต่างหาก

【แต้มอารมณ์ด้านลบจากโจวเผิง +200】

“ไม่ใช่แค่มีตัวช่วย ยังใช้กระบี่อีก...” โจวเผิงคิดในใจ

“ฝึกให้เก่งกว่านี้แล้วค่อยมาใหม่นะ”

‘มาใหม่ทำไม? มาให้แกซ้อมกระสอบทรายหรือไง?’ โจวเผิงเบ้ปาก ไม่พูดอะไร

“เฮ้ รอก่อนสิ”

“นายจะทำอะไร ฉันยอม...”

ยังพูดไม่ทันจบ เสียง “ปัง ๆ” ต่อเนื่องก็ดังก้องขึ้น

ม่านพลังกั้นของห้วงมิติที่ปิดตายค่อย ๆ แตกสลาย โจวเผิงก้มหน้าเดินออกจากห้องฝึกซ้อม ราวกับมีเงามืดปกคลุมร่าง

เขาถูกซ้อมจนหน้าบวมช้ำ...

ภายในห้องเรียน

ทุกคนมองสองคนที่ออกมาจากลูกบอลสีดำบนกระดานอัจฉริยะซีโวด้วยความตะลึงอ้าปากค้าง

“ลั่วเฉินใช้ได้จริงด้วย!”

“ตอนแรกฉันนึกว่าเขาดูละครสั้นมากไป...”

“ลั่วเฉิน นายไม่ต้องแกล้งทำก็ได้นะ ถ้าฉันมีเขตแดนบัญชา ฉันจะทำเท่กว่านายอีก”

“ฉันบอกแล้วไงว่าพี่ลั่วชนะชัวร์!”

ซูมู่เสวี่ยมองเด็กหนุ่มบนหน้าจอ พลันรู้สึกว่าตัวเองห่างไกลจากเขาขึ้นทุกที

‘ถ้าฉันเป็นผู้บัญชาชะตาไม่ได้ ก็แปลว่าลั่วเฉินจะจากฉันไปหรือเปล่า?’

ลั่วเฉินกลับเข้าห้องเรียนอย่างสง่าผ่าเผย

จางชิงอวี่ส่ายหน้าอย่างจนใจ

“นายไม่แกล้งทำสักวันจะตายไหม?”

“ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง ก่อนเริ่มชกกันทุกคนก็ชอบพูดจายั่วโมโหกันไม่ใช่เหรอ? มิสจาง เมื่อก่อนครูไม่เคยพูดแบบนั้นหรือไง?” ลั่วเฉินทำหน้าเหมือนถูกใส่ร้าย

【แต้มอารมณ์ด้านลบจากจางชิงอวี่ +67】

เธอกลับรู้สึกว่าคำพูดของลั่วเฉินก็มีเหตุผลอยู่บ้าง ดูท่าความคิดถดถอยจะติดต่อกันได้จริง ๆ

“มิสจาง ผลออกมาตามที่ครูหวังแล้วนะ ฉันไม่ทำให้ห้องเสียหน้า”

มุมปากจางชิงอวี่กระตุก เธอคิดไว้แล้วว่าลั่วเฉินจะชนะ แต่ไม่คิดว่าจะชนะขาดลอยขนาดนี้

“ด้วยพรสวรรค์ของนาย เข้าเรียนมหาวิทยาลัยจิงอู่หรือมหาวิทยาลัยโม่อู่โดยไม่ต้องสอบก็ได้ ทำไมถึงไม่ยอมล่ะ?” จางชิงอวี่ปวดหัวมาก ทางโรงเรียนคุยกับเธอหลายครั้ง ขอให้ช่วยโน้มน้าวลั่วเฉิน

เหตุผลของลั่วเฉินนั้นง่ายมาก เขาต้องเก็บเลเวลไง

ทั้งจิตใจ เทคนิคการต่อสู้ และสภาพจิตใจ ล้วนต้องผ่านการขัดเกลา สภาพแวดล้อมในการฝึกฝนของเขาเทียบกับพวกอัจฉริยะตัวจริงไม่ได้ การสอบยุทธ์ย่อยสัปดาห์หน้าจึงเป็นบททดสอบชั้นดีที่จะช่วยให้ลั่วเฉินปรับตัวกับสนามใหญ่!

“ฉันเข้าสอบยุทธ์ตามปกติก็ไม่มีปัญหาอะไรนะ ครูประจำชั้นคิดมากไปแล้ว”

“ตอนนี้นายอยู่ขั้นไหนแล้ว?”

ลั่วเฉินชูสองนิ้ว “ขั้นสอง”

ลั่วเฉินเพิ่งปลุกพลังในปีนี้ แต่กลับทะลวงสองขั้นได้ภายในเวลาไม่กี่เดือน...

“เรื่องผิดกฎหมาย อย่าทำให้มากนัก” จางชิงอวี่ดันแว่น พูดเตือนอย่างหนักแน่น

“เดี๋ยวก่อน ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ฉันเป็นเยาวชนตัวอย่างของยุคใหม่นะ”

กริ๊ง ๆ—

เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น

ลั่วเฉินเข้าห้องมาแล้วกวาดตามองซ้ายขวา เขาขมวดคิ้ว

‘ซูมู่เสวี่ยไปไหน?’

“เจ้าสาม นายเห็นซูมู่เสวี่ยไหม?” เขาหันไปถามซุนสิงอี เพื่อนร่วมโต๊ะคนสนิท

“เมื่อกี้เธอออกไปแล้ว”

“โอเค” พูดจบลั่วเฉินก็รีบพุ่งออกจากห้อง

“เมื่อวานตกลงกันแล้วว่าจะดวลกันที่ ‘รังมันเทศ’ ห้ามเบี้ยวนะ!”

“รู้แล้วน่า!”

……

ซูมู่เสวี่ยยืนกระสับกระส่ายอยู่หน้าโรงเรียน กดโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่ง

ใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น เหล่าครูทยอยออกจากโรงเรียน เด็กสาวยืนรอคำตอบอยู่ตามลำพังตรงหัวมุมถนนไม่ไกลจากโรงเรียน

ปลายสายรับโทรศัพท์แล้ว

“ฮัลโหล พ่อเหรอ?” เธอพูดพลางภาวนาเงียบ ๆ

“พ่อเธอออกไปรับพัสดุแล้ว” เสียงแหลมของหญิงวัยกลางคนดังมาจากปลายสาย

“แม่...” สีหน้าของซูมู่เสวี่ยหม่นลง ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังปรับน้ำเสียงให้นุ่มนวลขึ้น เพื่อให้แม่ฟังแล้วสบายใจ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป