จ้าวคุนกับพวกพากันลงบันได ระหว่างทางเจอซอมบี้อยู่สองสามตัว แต่ก็จัดการได้อย่างง่ายดาย
พอมาถึงชั้นหนึ่ง จ้าวคุนเหลือบมองคนกลุ่มใหญ่ที่ตามหลังมาแล้วขมวดคิ้ว ท้ายที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไร ก่อนเดินหน้าต่อ
พวกเขาผ่านอาคารหอพักไปหลายหลัง ไม่นานก็เข้ามาถึงแนวต้นไม้ที่จัดภูมิทัศน์ไว้ ไม่ไกลนัก ซอมบี้กลุ่มหนึ่งกำลังเดินวนเวียนรอบลำโพงซ่อนรูปด้วยสีหน้าฉงน คงสงสัยว่าทั้งที่ได้ยินเสียงคน แต่กลับมองไม่เห็นใคร
จ้าวคุนส่งสัญญาณมือ ก่อนจะอ้อมไปอีกทาง
คนที่ตามหลังรีบเดินตามไป พวกเขารู้ว่าสถานการณ์อันตราย จึงกลั้นหายใจ ไม่กล้าส่งเสียง
แต่คนยิ่งมากก็ยิ่งเกิดเหตุไม่คาดฝันได้ง่าย เพราะเดินเบียดกันเกินไป มีคนเผลอเหยียบส้นเท้าคนข้างหน้า อีกฝ่ายจึงหกล้มทันที แล้วหลายคนก็ล้มตามกันเป็นทอด ๆ
“บ้าเอ๊ย!”
พอเห็นสถานการณ์แบบนี้ จ้าวคุนก็สบถออกมา
เป็นไปตามคาด ดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่หันมามองพร้อมกัน จากนั้นซอมบี้แต่ละตัวก็พุ่งมาทางนี้อย่างตื่นเต้น
พอเห็นซอมบี้พุ่งเข้ามา คนกลุ่มใหญ่ก็แตกตื่น บางคนถึงกับวิ่งสะเปะสะปะอย่างไร้ทิศทาง
“หยุดให้หมด! ใครวิ่งพล่าน ฉันจะฆ่ามันเป็นคนแรก!” จ้าวคุนตวาดอย่างเดือดดาล
“เอาอาวุธออกมา เตรียมสู้!”
ผ่านการต่อสู้มาไม่น้อย จ้าวคุนกับอีกสองคนจึงไม่แตกตื่น รีบคว้าท่อเหล็กออกมาทันที
คนอื่น ๆ สะดุ้งกับคำพูดของเขา แต่เมื่อเห็นว่าเตรียมพร้อมสู้แล้ว ต่างก็ข่มความกลัวในใจเอาไว้