“นักศึกษา พวกคุณแย่งคริสตัลพลังแบบนี้ไม่ดีมั้ง”
ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลามองหยางปินทั้งสามคนแล้วเอ่ยขึ้น
“แย่งงั้นเหรอ? ซอมบี้ที่ฉันฆ่า คริสตัลพลังที่ฉันเก็บมา จะเรียกว่าแย่งได้ยังไง?” หยางปินตอบเสียงเรียบ
“นี่...”
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว ก่อนหันไปถามหญิงร่างใหญ่ที่ดูคล้ายบาร์บี้เหล็กว่า “ซอมบี้ตัวนี้เขาฆ่าเหรอ?”
“อืม”
“ถ้าเขาฆ่า แล้วเอาคริสตัลพลังไป ก็เหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรนี่”
“นี่เป็นซอมบี้ขั้นสาม!” บาร์บี้เหล็กกระซิบเสียงเบา
“เชี่ย แบบนี้เรื่องใหญ่แล้ว!”
ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือก ก่อนหันไปทางหยางปินอีกครั้ง “ยังไงก็ตาม ถ้าไม่มีพวกเราช่วยถ่วงซอมบี้ตัวอื่นไว้ นายก็คงฆ่าตัวนี้ไม่ได้หรอก อีกอย่าง เวยเวยก็มีส่วนช่วยไม่น้อย เพราะงั้นไม่ว่ายังไง นายจะฮุบคริสตัลพลังไปคนเดียวไม่ได้”
หยางปินส่ายหน้า “พูดกันตามตรง ถ้าไม่มีพวกคุณ พวกเราคงฆ่าได้เร็วกว่านี้ด้วยซ้ำ”
“......”
“โม้อะไรนักหนา พี่เวยเวย จะเกรงใจพวกมันทำไม แย่งกลับมาเลยก็สิ้นเรื่อง” ชายอีกคนในกลุ่มพูดอย่างไม่พอใจ
ถังเวยเวย เจ้าของฉายาบาร์บี้เหล็ก ขมวดคิ้วแล้วมองหยางปิน “คริสตัลพลังเม็ดนั้นสำคัญกับพวกเรามาก เอาอย่างนี้ ของทั้งหมดที่อยู่บนพื้นยกให้นาย ฉันขอแค่เม็ดนั้น นายว่าไง?”
“ไม่เอา ฉันเป็นคนมีหลักการ จะเอาแค่ของที่ตัวเองฆ่าได้ ส่วนพวกนี้พวกคุณฆ่าเอง ก็เก็บไว้เถอะ” หยางปินตอบเสียงเรียบ