ทั้งสองคนวิ่งพรวดไปถึงโถงทางเดินชั้นสาม ทว่าเมื่อเห็นฝูงซอมบี้ตรงหน้า หนังศีรษะก็ชาวาบขึ้นมาทันที
ตลอดทั้งโถงทางเดินเต็มไปด้วยซอมบี้ กะคร่าว ๆ อย่างน้อยก็สามสิบถึงสี่สิบตัว แค่ทางเดินฝั่งซ้ายก็มีเกือบยี่สิบตัวแล้ว
“ห่าวจื่อ ต้องสู้สุดชีวิตแล้ว ฉันจัดการข้างหน้า นายดูข้างหลัง!” หยางปินพูดเสียงเคร่ง
“อืม” เฉินห่าวพยักหน้าอย่างจริงจัง
หยางปินกำท่อเหล็กในมือแน่นขึ้น ก่อนพุ่งตรงไปข้างหน้า
“โฮก...”
ซอมบี้ที่อยู่ข้างหน้าพุ่งเข้าใส่พวกเขาอย่างรวดเร็ว
หยางปินแทงท่อเหล็กในมือออกไปอย่างแรง แทงทะลุกะโหลกซอมบี้ตัวแรกในพริบตา
แต่สีหน้าของหยางปินกลับเคร่งขรึม เขารู้สึกว่าแรงต้านตอนแทงทะลุซอมบี้ตัวนี้ดูจะมากกว่าตัวก่อน ๆ
แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาคิดมาก เขาถีบซอมบี้ตัวนั้นกระเด็นออกไปทันที มันชนซอมบี้อีกหลายตัวด้านหลังจนล้มระเนระนาด ทั้งสองรีบวิ่งฝ่าต่อไป
ไม่นานพวกซอมบี้ก็คลานลุกขึ้นมา แล้วพุ่งเข้าใส่ทั้งคู่อีกครั้ง
ซอมบี้ที่ตามมาจากข้างหลังก็ไล่ทันอย่างรวดเร็วเช่นกัน
เฉินห่าวเลียนแบบหยางปิน เขาแทงท่อเหล็กออกไปอย่างรวดเร็ว แม้จะไม่คล่องแคล่วเท่าหยางปิน แต่หลังจากร่างกายแข็งแกร่งขึ้น พละกำลังก็มีมากพอ ซอมบี้ตัวที่พุ่งนำหน้าถูกแทงทะลุกะโหลกทันที
เฉินห่าวถีบมันกระเด็นออกไปเช่นกัน
ทั้งสองใช้มือเท้าต่อสู้ ท่อเหล็กแทงออกไปไม่หยุด ขาก็ถีบซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาให้กระเด็นออกไปเรื่อย ๆ
หลังสังหารซอมบี้ไปหลายตัว หยางปินก็มั่นใจได้แล้วว่าซอมบี้พวกนี้แข็งแกร่งกว่าพวกเมื่อวานแน่นอน
ไม่ว่าจะเป็นความแข็งแกร่งของร่างกาย พละกำลัง หรือความเร็ว ล้วนเหนือกว่าพวกเมื่อวาน
“หรือซอมบี้ชั้นล่างจะแข็งแกร่งกว่า? หรือซอมบี้พวกนี้เติบโตได้ด้วย!?” หยางปินครุ่นคิด
“พี่ปิน เร็วเข้า! ผมต้านไม่ไหวแล้ว!” เฉินห่าวร้องอย่างร้อนรน
หยางปินรีบหันกลับไปมอง สีหน้าพลันเคร่งขรึม
ซอมบี้ด้านหลังมีมากกว่าด้านหน้า ตอนนี้พวกมันพุ่งประชิดเฉินห่าวแล้ว ท่อเหล็กในมือเขาแทงออกไปไม่ได้อีก ได้แต่เปลี่ยนเป็นดันกวาด หวังผลักพวกมันให้ถอยกลับไป