กลับถึงหอพัก ทุกคนก็เอาอาหารในเป้สะพายหลังออกมา แล้วกินกันจนอิ่มหนำ
อาหารที่ขนมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตมีเต็มสามกระเป๋าใบใหญ่ มากพอให้พวกเขากินได้สองสามวัน
ตอนนี้ในหอพักมีข้าวของไม่น้อย ทั้งอาหารและของใช้กองพะเนิน ล้วนเป็นของที่เก็บกวาดมา ช่วงสั้น ๆ นี้พวกเขาจึงยังใช้ชีวิตได้อย่างสบายไม่น้อย
«พักกันสักหน่อย เดี๋ยวดึกกว่านี้ค่อยออกไปดูกัน» จู่ ๆ หยางปินก็เอ่ยขึ้น
«มืดแล้ว จะออกไปดูอะไร?» ทั้งสองคนหันมองหยางปินอย่างสงสัย
«ดูเหมือนกลางวันซอมบี้พวกนี้จะไม่แข็งแกร่งขึ้น แต่พอข้ามคืนไปถึงวันรุ่งขึ้น พวกมันก็เหมือนจะเก่งขึ้นมาก ต้องหาสาเหตุให้ได้ ถ้าหาวิธีได้ บางทีพวกเราอาจแข็งแกร่งขึ้นเหมือนกัน» หยางปินกล่าว
«ฟังดูมีเหตุผล น่าจะออกไปดูจริง ๆ»
«อืม»
ทุกคนนอนลงบนเตียง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถหน้าจอตามความเคยชิน ตอนนี้สัญญาณโทรศัพท์ยังใช้ได้ นับเป็นข่าวดีที่สุดสำหรับมนุษย์ อย่างน้อยก็ยังส่งกำลังใจให้กันได้
«เล่นสักสองตาไหม?» จู่ ๆ หูเหวินเลี่ยงก็ถาม
«เล่นอะไร?»
«เกมไง ตอนนี้กำลังเบื่อพอดี»
«.......»
«ถ้านายหาคู่เล่นกับคู่ต่อสู้ได้ ฉันจะนับถือนายเลย» หยางปินกลอกตา
«เอ่อ...ก็จริง งั้นฉันเล่นกับบอทก็ได้»
«เล่นไปคนเดียวเถอะ» หยางปินกับเฉินห่าวส่ายหน้าพร้อมกัน หมอนี่ติดเกมเกินไปแล้ว
แต่พอหูเหวินเลี่ยงเปิดเกม สีหน้าก็มืดครึ้มลงทันที