ชั้นบน หญิงสาวผมสั้นที่เพิ่งถูกดึงตัวไว้เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจว่า “พี่ชิงชิง อาหารพวกนี้พวกเราอุตส่าห์หาแทบตาย ถ้าเอาให้พวกเขากิน แล้วพวกเราจะกินอะไรล่ะ”
“ใช่ค่ะพี่ชิงชิง พวกเขาคงไม่เห็นอาหารของเราหรอก ต่อให้เราไม่บอก พวกเขาก็ไม่รู้อยู่ดี” หญิงสาวเรียบร้อยสวมแว่นอีกคนพูดขึ้น
“พวกเธอนี่คิดง่ายเกินไป ถ้าเราบอกว่าไม่มี แต่พวกเขาขึ้นมาค้นแล้วเจอเข้าจะเป็นยังไง”
“เอ่อ...”
“ฉันกล้ารับรองเลยว่าพวกเขาต้องค้นห้องอื่นมาแล้วแน่ ๆ งั้นก็ต้องเห็นว่าห้องพวกนี้มีคนค้นไปแล้ว พวกเธอคิดว่าพวกเขาจะนึกไม่ออกหรือว่าเป็นฝีมือเรา”
“นึกออกค่ะ”
“นั่นแหละ ถึงเราจะซ่อนอาหารไว้ แต่พวกเขาก็ต้องเดาได้ว่าหอพักเรามีอาหาร ไม่อย่างนั้นคงไม่ถามเราหรอก”
“พวกเขาค้นเจอเองกับเราเป็นฝ่ายเอาให้ มันคนละเรื่องกัน เข้าใจไหม”
“เข้าใจแล้วค่ะ” หญิงสาวอีกสามคนพยักหน้า
“ไม่ต้องห่วง ต่อให้แบ่งอาหารให้พวกเขา พวกเราก็ไม่อดตายหรอก พอพวกเขาจัดการซอมบี้ข้างล่างเสร็จ เราก็ออกไปหาอาหารได้ อย่าลืมว่าตอนนี้พวกเราเป็นผู้วิวัฒนาการขั้นหนึ่งแล้วเหมือนกัน”
“อีกอย่าง พวกเธอไม่สังเกตหรือไง พวกเขาดูไม่เห็นสนใจคริสตัลพลังธรรมดาด้วยซ้ำ”
“ถ้าพวกเราทำงานดี ๆ แสดงฝีมือให้เห็น ไม่แน่พวกเขาอาจให้คริสตัลพลังเพิ่มอีกสักสองสามก้อนก็ได้ ถึงตอนนั้นพลังของเราก็จะแข็งแกร่งขึ้นอีก ยังต้องกลัวว่าจะหาอาหารไม่ได้หรือ” หลิวชิงชิงพูดพร้อมรอยยิ้ม