เย่หานค่อย ๆ หันกลับไปมองคุณชายจ้าว
แววตาเรียบเฉย ราวกับกำลังมองก้อนหินข้างทาง
“มาก่อนได้ก่อน” เย่หานพูด น้ำเสียงไม่มีความแปรเปลี่ยน เขายื่นบัตรไปทางพนักงานขายอีกครั้ง
“รูดบัตร”
สีหน้าของคุณชายจ้าวพลันเคร่งขรึม
ในเมืองเจียงเฉิง โดยเฉพาะละแวกที่เป็นถิ่นของตระกูลเขา ยังไม่ค่อยมีใครกล้าไม่ไว้หน้าเขา จ้าวซินเฉิง ถึงเพียงนี้
“ไอ้หนู มาจากไหน?”
จ้าวซินเฉิงก้าวมาข้างหน้าครึ่งก้าว เข้าใกล้เย่หานแล้วกดเสียงต่ำ
“ให้หน้าแล้วยังไม่เอาใช่ไหม? รู้หรือเปล่าว่าฉันเป็นใคร? เชื่อไหมว่าวันนี้ฉันจะทำให้นายขับรถออกไปไม่ได้แม้แต่คันเดียว?”
น้ำเสียงของเขาแฝงการข่มขู่
หญิงสาวเน็ตไอดอลที่อยู่ข้าง ๆ ก็ช่วยพูดเสริม “ใช่แล้ว ของที่พี่เฉิงถูกใจ ยังไม่มีใครกล้าแย่งหรอก ถ้ารู้จักดูสถานการณ์ก็รีบไปซะ อย่าหาเรื่องใส่ตัว”
พนักงานขายหน้าซีด มองคนนี้ทีคนนั้นที ไม่กล้าพูดอะไร
ในที่สุดเย่หานก็แสดงท่าทีอย่างอื่นออกมาบ้าง
เขาถอนหายใจเบา ๆ
“คุณเสียงดังมาก” เย่หานพูด พลางมองจ้าวซินเฉิง “ฉันบอกว่าฉันจะเอารถคันนี้ เข้าใจหรือยัง?”
จ้าวซินเฉิงสบตาเขาแล้วใจสะดุดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ แววตาคู่นั้นสงบนิ่งเกินไป จนชวนให้หวาดหวั่น
แต่ต่อหน้าสายตาผู้คนมากมาย เขาก็รักษาหน้าไว้ไม่ได้
“ได้! แกมันแน่จริง!” จ้าวซินเฉิงกัดฟัน ชี้หน้าเย่หาน “ซื้อไปเลย! มาดูกันว่าวันนี้แกจะขับออกไปได้ไหม!”
พูดจบ เขาก็ทำหน้าบึ้ง กอดเอวหญิงสาวเน็ตไอดอลแล้วหันหลังเดินจากไป พอถึงหน้าร้านก็เตะประตูกระจกอย่างแรง เสียงเขาโทรศัพท์อย่างฉุนเฉียวแว่วดังมาจากด้านนอก
เรื่องวุ่นวายเล็ก ๆ จบลง
พนักงานขายรูดบัตรด้วยท่าทีหวาด ๆ และจัดการเอกสารทั้งหมดให้เสร็จอย่างรวดเร็วที่สุด เมื่อทำป้ายทะเบียนชั่วคราวเสร็จและยื่นกุญแจให้เย่หาน หน้าผากของพนักงานก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อ
“คะ...คุณเย่ รถเรียบร้อยแล้วครับ...ขับขี่ระวังนะครับ”
พนักงานขายลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังเตือนเสียงเบา
“คนเมื่อกี้...เป็นคนของตระกูลจ้าว...จ้าวซินเฉิง แถวนี้เขาค่อนข้างมีชื่อ คุณ...ระวังตัวระหว่างทางนะครับ”
เย่หานขานรับ “อืม” แล้วเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง
รถใหม่มีกลิ่นหนังอยู่จาง ๆ เขากดปุ่มสตาร์ต เครื่องยนต์ส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ
ก็ใช้ได้
……
เส้นทางไปคฤหาสน์เขาเทียนเยว่ต้องผ่านถนนคดเคี้ยวขึ้นเขาช่วงหนึ่ง
ถนนไม่กว้างนัก เป็นถนนสองเลนสวนกัน ด้านหนึ่งเป็นผาหิน อีกด้านเป็นทางลาดชันกับป่าไม้
ช่วงบ่าย รถมีไม่มาก
เย่หานขับไม่เร็ว พลางสัมผัสการควบคุมเจ้ากล่องเหล็กคันนี้ แม้จะช้ากว่าการเหินกระบี่มาก ทั้งยังเทอะทะกว่ามาก แต่ก็ให้ความรู้สึกแปลกใหม่ดี
ใครจะคิดว่าเมื่อห้าเดือนก่อนเขายังเป็นหนุ่มยากจนที่เพิ่งเรียนจบ แต่ห้าเดือนต่อมากลับได้ขับรถจีแอลเอส ทั้งยังได้อยู่บ้านพักหรู
ขณะที่กำลังคิดเช่นนั้น จู่ ๆ แสงไฟสูงสองดวงก็สว่างวาบขึ้นในกระจกมองหลัง
รถซูเปอร์คาร์แมคลาเรนสีส้มที่ผ่านการดัดแปลงมาแล้วพุ่งตามมาจากด้านหลังด้วยความเร็วสูง เครื่องยนต์ส่งเสียงคำรามอย่างโอหัง
รถคันนั้นแล่นมาเร็วมาก ทั้งยังไม่มีทีท่าจะชะลอ ตรงเข้าชนท้ายรถของเย่หานอย่างจัง!
บนที่นั่งคนขับเห็นใบหน้าของจ้าวซินเฉิงที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธได้อย่างชัดเจน ข้างกายเขามีหญิงสาวเน็ตไอดอลคนนั้นนั่งอยู่ กำลังถือโทรศัพท์ราวกับถ่ายคลิปไว้ ใบหน้าประดับรอยยิ้มตื่นเต้นและโหดเหี้ยม
รถกำลังจะชนท้ายอยู่แล้ว
เย่หานจับพวงมาลัย สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
ในชั่วพริบตาก่อนที่หน้ารถแมคลาเรนจะชนกันชนหลังของจีแอลเอส
แสงวงหนึ่งที่บางเบาจนแทบมองไม่เห็น ราวกับระลอกน้ำ พลันวาบขึ้นที่ท้ายรถจีแอลเอสแล้วหายไป
โครม!!!
เสียงกระแทกทึบดังขึ้น ราวกับชนเข้ากับกำแพงยางหนา
หน้ารถแมคลาเรนสีส้มยุบลงไปเป็นแถบ ฝากระโปรงบิดงอและกระดกขึ้น กันชนหน้าแตกกระจาย ส่วนจีแอลเอสสีดำของเย่หานแค่ไหวเล็กน้อย แม้แต่สีรถก็ไม่ถลอก
ภายในรถ จ้าวซินเฉิงถูกเข็มขัดนิรภัยรัดจนแน่นหน้าอก ส่วนโทรศัพท์ของหญิงสาวเน็ตไอดอลกระเด็นหลุดมือ เธอกรีดร้องออกมา
“บ้าเอ๊ย! นี่มันอะไรกันวะ!”
จ้าวซินเฉิงทั้งตกใจทั้งโกรธ มองรถเอสยูวีตรงหน้าที่ไม่เสียหายเลยแม้แต่น้อย ดวงตาแดงก่ำ
เขาไม่เพียงไม่ชะลอรถ กลับยิ่งเหยียบคันเร่งอย่างบ้าคลั่ง หักพวงมาลัยหมายจะปาดเข้าด้านข้าง ผลักรถของเย่หานให้ตกลงไปจากทางลาด
เย่หานมองใบหน้าบ้าคลั่งในกระจกมองหลัง แววตาเย็นชาลงในที่สุด
“รนหาที่ตาย”
มือซ้ายของเขายังคงวางอยู่บนพวงมาลัย ส่วนมือขวายกขึ้น ยื่นออกไปทางแมคลาเรนที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างดุร้าย แล้วกำมือเบา ๆ กลางอากาศ
ไร้เสียง
ไร้แสง
แต่รถสปอร์ตสีส้มที่กำลังเร่งความเร็วอยู่ด้านหลังกลับชะงักกึก!
จากนั้นราวกับถูกมือโลหะขนาดมหึมาที่มองไม่เห็นคู่หนึ่งจับไว้ เริ่มบีบอัด บิดงอ และพับเข้าหากันจากส่วนหน้ารถ ด้วยรูปแบบที่ฝืนกฎฟิสิกส์!
เสียงโลหะบิดเบี้ยวดังแสบแก้วหู ปะปนกับเสียงกรีดร้องของจ้าวซินเฉิงและหญิงสาวเน็ตไอดอลที่แหลมสูงจนเสียงเพี้ยน
“อ๊าก——!! อะไร——! ปล่อยฉัน!! ช่วยด้วย——!!!”
“พี่เฉิง! รถ! รถเป็นอะไรไปแล้ว! อ๊า——!”
เสียงเหล่านั้นถูกกลบหายไปอย่างรวดเร็วด้วยเสียงโลหะคร่ำครวญ
ไม่ถึงสามวินาที
ซูเปอร์คาร์ที่มีมูลค่าหลายล้านก็กลายเป็นกองเศษเหล็กบิดเบี้ยวที่แยกไม่ออกว่าเดิมเป็นอะไร ราวกับก้อนกระดาษที่ถูกขยำ นอนกองอยู่กลางถนนขึ้นเขา น้ำมันเบนซินรั่วไหลเต็มพื้น กลิ่นฉุนคลุ้งไปทั่วอากาศ
ในกองเศษเหล็กยังพอมองเห็นเค้าโครงที่ขยับดิ้นรนอยู่ราง ๆ แต่ไม่นานก็แน่นิ่งไป
เย่หานละสายตา แล้วยื่นนิ้วชี้ขวาออกไปข้างหน้าอย่างสบาย ๆ
สะเก็ดไฟสีขาวซีดสายหนึ่งดีดออกจากปลายนิ้ว ลอยละลิ่วไปตกลงบนกองเศษเหล็กด้านหลัง
ฟู่
ไม่มีเปลวไฟลุกโหม ไม่มีระเบิด
เศษโลหะบิดเบี้ยวกองนั้น รวมถึงทุกสิ่งที่อยู่ข้างใน พลันหายไปราวกับถูกลบออกจากอากาศ ก่อนเหลือเพียงเถ้าสีเทาขาวกองเล็ก ๆ ที่ถูกลมภูเขาพัดกระจายเข้าไปในป่าข้างทาง ไร้ร่องรอย
ถนนคดเคี้ยวขึ้นเขากลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
เย่หานถอนม่านแสง เหยียบคันเร่ง รถเอสยูวีสีดำแล่นไปข้างหน้าอย่างราบรื่น เลี้ยวผ่านโค้งแล้วหายลับไปตรงปลายถนนขึ้นเขา
……
คฤหาสน์เขาเทียนเยว่ เรือนหมายเลขหนึ่งบนยอดเขา
เย่หานจอดรถไว้ในโรงรถ แล้วเดินเข้าไปในบ้านพักหรูอันกว้างขวาง
เฟอร์นิเจอร์ครบครัน แม้แต่ตู้เย็นก็ยังอัดแน่นไปด้วยอาหารและเครื่องดื่มที่ฝ่ายดูแลสถานที่เตรียมไว้ล่วงหน้า
เขาเดินไปหยุดหน้ากระจกบานใหญ่ มองท้องฟ้าด้านนอกที่ค่อย ๆ มืดลง และแสงไฟนับหมื่นจากบ้านเรือนเบื้องล่าง
โทรศัพท์สั่นขึ้น
เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความสั้น ๆ
“คุณเย่ ฉันเสิ่นเฟิ่งอี๋ ว่างไปดื่มชาด้วยกันไหม?”
เย่หานมองข้อความ นิ้วเคาะขอบหน้าจอเบา ๆ สองครั้ง
จากนั้นก็กดปิดหน้าจอ