『คนบ้า: พี่มั่วคะ พี่ไปไหนแล้ว? เจียวเจียวกะพริบตาแป๊บเดียวพี่ก็หายไปแล้ว ฮือ ๆ... เจียวเจียวกลัวอยู่คนเดียว... (เสียง 30 วินาที)』
หน้าข้อความเด้งแจ้งเตือนขึ้นมา: ส่งข้อความไม่สำเร็จ!
อีกฝ่ายปฏิเสธการรับข้อความของคุณ!
เฟิงเจียวเจียวอ้าปากน้อย ๆ ด้วยสีหน้าสับสน พี่มั่วเผลอกดบล็อกเธออีกแล้วหรือเปล่านะ?
เธอจึงรีบย้ายไปที่ห้องแชทสาธารณะ แล้วเริ่มส่งเสียงร้องไห้โหยหวนจนก้องห้อง
『คนบ้า: @ขาวดำชัดเจน พี่มั่วคะ พี่เผลอทิ้งเจียวเจียวไว้หรือเปล่า? เผลอกดปุ่มบล็อกเข้าแล้ว... (เสียง 12 วินาที)』
ต้องบอกเลยว่าแนวคิดของเธอช่างไม่เหมือนใครจริง ๆ
เหล่าผู้เล่นในห้องแชทฟังจบก็พร้อมใจกันเงียบ ทำได้เพียงส่งจุดไข่ปลาเป็นการปลอบใจ
『หนุ่มบริสุทธิ์วัย 42: เอ่อ... นี่มัน...』
『ข้าน้อยหวังขาพิการ: ...』
『ผู้เล่น 0244...9527: ...』
『ผู้เล่น 024...: ...』
『...』
เซินมั่วเห็นข้อความนั้นเช่นกัน หัวใจที่แขวนค้างอยู่พลันสงบลงอย่างสิ้นเชิง ความเร็วรถก็ค่อย ๆ ลดลง
ดูท่าจะเดาไม่ผิด แม้เฟิงเจียวเจียวจะแข็งแกร่งมาก แต่เธอไม่ได้ใช้ความสามารถได้ตามใจชอบ
พอสลัดตัวหายนะคนนั้นหลุดไปได้ เซินมั่วก็อารมณ์ดีขึ้นมาก เขาก้มลงตรวจนับเสบียงที่เพิ่งฉกมา
ส่วนใหญ่เป็นวัสดุอัปเกรดพาหนะกับอาหารพื้นฐาน ของพวกนี้เขารู้อยู่แล้วตั้งแต่ตอนเฟิงเจียวเจียวเปิดกล่องสมบัติ
สิ่งที่ทำให้เขาสนใจจริง ๆ คือการ์ดสีม่วงกับลูกแสงสีเหลืองที่ฉกมาได้เป็นอย่างสุดท้าย