ไม่กี่นาทีต่อมา จิ่งเยว่ปีนจากกระบะรถเข้าไปนั่งตรงตำแหน่งคนขับ แล้วสตาร์ตรถสามล้อ
เขาเหยียบคันเร่งเต็มแรง พุ่งชนสัตว์ประหลาดที่กระแทกตัวรถไม่หยุดจนกระเด็นออกไป ก่อนมุ่งหน้าฝ่าหมอกหนาทึบไปตามทิศทางที่ลูกศรบนบัตรติดตามชี้นำ
ตลอดทางมีเสียงทึบหนักของตัวรถกระแทกเข้ากับสิ่งกีดขวางและสัตว์ประหลาดดังขึ้นไม่ขาดสาย
ตัดกลับมาที่ห้องแชตใหญ่
เมิ่งจินดมกลิ่นแล้วตามมาถึงสนามรบอย่างรวดเร็ว
เขากวาดตามองข้อความที่【สมองแกเป็นผีเสื้อ】กับ【สาวงาม】ผลัดกันร้องรับส่งกันคร่าว ๆ ก่อนเปิดไมค์โต้กลับเต็มกำลังทันที
『เสี่ยวเมิ่งซิน: @สมองแกเป็นผีเสื้อ ฉันถามหน่อย แกป่วยหรือไง วัน ๆ ไม่ทำห่าอะไร เอาแต่จ้องจับผิดคนอื่น? ถ้าไม่ได้หาเรื่องใครสักวันแล้วมันคันก้นนักหรือไง?
พี่ใหญ่ไปทำอะไรให้แกเดือดร้อนหรือไง? เมื่อก่อนทำไมไม่เห็นโผล่หัวมา? อะไรล่ะ? ตอนนี้มีเจ้านายแล้ว เลยคิดว่าตัวเองเป็นหมาจริง ๆ งั้นเหรอ?…… (ข้อความเสียง 44 วินาที)』
เจ้านายที่พูดถึงย่อมหมายถึง【ผู้ป่วยหนักโรงพยาบาลจิตเวช】 หลังจากถูกซิงซิงข่มขู่คราวก่อน เขาก็ฉลาดขึ้น ไม่กล้ายุยงให้คนอื่นเดือดดาลซึ่ง ๆ หน้าอีก
『เสี่ยวเมิ่งซิน: @สาวงาม แล้วก็แกด้วย ไอ้ผู้ชายมือซุกเป้า ทำเป็นแอ๊บอะไรนักหนา เรียกคนนั้น “เกอเกอ” คนนี้ “เกอเกอ” ทั้งวัน นี่แกจะวางไข่หรือไง? แม่แกรู้ไหมว่าคลอดลูกชายให้แกตั้งหลายคน? (ข้อความเสียง 31 วินาที)』
『ยิมหนุ่มหล่อติดแอร์: แม่งเอ๊ย! พูดได้ดี! สองตัวนี้ร้องรับส่งกันอยู่ตรงนี้ คิดว่าคนอื่นไม่รู้หรือไงวะ ถ้ากูไม่แพ้เรื่องฝีปาก ป่านนี้ด่าไปสักยกแล้ว!』
『เตะขาข้างดีของคนพิการ: ใช่สิ กิลด์ช่วยเหลือเกื้อกูลนี่ถ้าวันไหนไม่ก่อเรื่อง คงนอนไม่หลับสินะ?』
『หนึ่งสองสามสี่ห้า: ใช่เลย……หน้าด้านจริง ๆ』
สมาชิกกิลด์ซิงเยว่ลงสนามกันหมดแล้ว ยกเว้นจิ่งเยว่กับซิงซิงที่หลับอยู่
ห้องแชตใหญ่เงียบกริบไปชั่วขณะ
ผ่านไปไม่กี่นาที เมิ่งจินก็เริ่มโจมตีด้วยวาจาอีกครั้ง
『เสี่ยวเมิ่งซิน: @ผู้เล่น 0244…56、@ผู้เล่น 0244…78、@ผู้เล่น…… เกือบลืมพวกแกไปแล้ว คนโน้นเป็นหมา แล้วพวกแกเป็นตัวอะไร? เขาสั่งให้เห่าก็เห่า? ถ้าสั่งให้กินขี้ พวกแกจะกินไหม?』