เช้าวันถัดมา
ซิงซิงลืมตาตื่นตรงเวลาหกโมงเช้า จ้องเพดานรถเงียบ ๆ พลางค่อย ๆ เรียกสติกลับมา
จากนั้นเธอก็สัมผัสได้ถึงความอุ่นที่ส่งผ่านมาจากมือ จึงหันไปมองข้างกาย
เห็นหนุ่มหน้าสวยนอนหันหน้าเข้าหาเธอ มือกุมมือเธอแนบแก้ม หลับสนิทอยู่
ความหม่นหมองที่เคยขมวดอยู่ระหว่างคิ้วและดวงตาเลือนหายไปจนหมด ใบหน้าทั้งใบดูสงบและว่าง่ายเป็นพิเศษ
ซิงซิงมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ละสายตาและดึงมือออกเบา ๆ
จิ่งเยว่เหมือนจะรู้สึกตัว คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยอมปล่อยมือ
ซิงซิงนวดข้อมือที่ชาจากการอยู่ท่าเดิมนาน ๆ แล้วลงจากเตียง เดินย่องเข้าไปในห้องน้ำ
หลังจัดการธุระส่วนตัวและล้างหน้าแปรงฟันเรียบร้อย เธอก็เดินมาที่โต๊ะผลิต
เครื่องผลิตน้ำจำนวน 480 เครื่องเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เธอเปิดแผงระบบ แล้วลงขายทีละมาก ๆ ในเขตแลกเปลี่ยน
ครู่ต่อมา เหรียญเอาชีวิตรอด 1,440 เหรียญก็เข้าบัญชี
จากนั้นเธอก็กดดูยอดขายชุดเสื้อผ้ากับเครื่องปรับอากาศ
เอาเถอะ! ยังคงไม่มีใครซื้อเหมือนเดิม
ซิงซิงไม่รีบร้อน เธอส่งเครื่องผลิตน้ำที่ผลิตเสร็จแล้วให้สมาชิกกิลด์ของเมิ่งจินสองสามคน ก่อนเตรียมตัวเดินทางเก็บระยะทางต่อ
แต่จะเอาพาหนะของหนุ่มหน้าสวยไปไว้ที่ไหนนี่สิ เป็นปัญหา
ซิงซิงหันไปมองหนุ่มหน้าสวยที่ยังหลับสนิท ไม่อยากปลุกเขา
ระหว่างก้มหน้าครุ่นคิด สายตาเธอก็เหลือบไปเห็นแหวนเก็บพาหนะสีเทาหม่นที่นิ้วชี้
ทำไมถึงลืมของชิ้นนี้ไปได้นะ?
แค่ไม่รู้ว่าแหวนเก็บพาหนะจะเก็บพาหนะของคนอื่นได้หรือเปล่า
คิดแล้วเธอก็ลงจากรถ เดินไปหารภสามล้อ
ตอนนี้เพิ่งหกโมงกว่า ๆ ขอบฟ้าไกลสุดลูกหูลูกตาเพิ่งเริ่มสว่างเป็นสีขาวนวล หมอกหนาทึบถอยออกไปนอกถนนหมดแล้ว รอบด้านเงียบสงัดจนน่าขนลุก
ซิงซิงวางมือลงบนรถสามล้อ แล้วท่องในใจว่า “เก็บ”
วินาทีต่อมา รถสามล้อคันเล็กสีแดงสดมีหลังคาก็หายวับไปจากที่เดิม
เมื่อเห็นเช่นนั้น เธอลูบแหวนพลางเลิกคิ้ว ดูท่าเหรียญเอาชีวิตรอดที่จ่ายไปจะไม่เสียเปล่า
แต่ยังไม่ถึงสองวินาที รถสามล้อคันเล็กก็ถูกแหวนคายออกมา ตกกลับลงที่เดิม
【ตรวจพบว่าผู้เล่นไม่ใช่เจ้าของพาหนะ จึงไม่สามารถเก็บได้!】
ซิงซิงนิ่งงัน: โธ่เอ๊ย พูดเร็วไปหน่อย
ดูท่าจะมีทางเดียวแล้ว
……