……
เจียงอี๋เหอถูกคำพูดนั้นทำเอาหน้าเขียวคล้ำ ส่วนเจียงมั่วมั่วกลับใจละลายไปกับความหล่อของเขา
เรื่องทะลุมิติเข้ามาในนิยายแบบนี้ เธอยอมรับได้
……ถึงไม่ยอมรับก็คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดี
เจียงมั่วมั่วอายุเพียง 23 ปี แต่เป็นหนอนหนังสือมานานแปดเก้าปี เธอเคยจินตนาการถึงการทะลุมิติมาเหมือนกัน
เพียงแต่สิ่งที่คิดไว้คือโลกบำเพ็ญเซียน มีทั้งการต่อสู้ บินเหาะเหินฟ้า เพิ่มระดับพลัง ตบหน้าคนที่ดูถูก สังหารสามีเพื่อบรรลุธรรม แล้วเหินสู่สวรรค์กลายเป็นเซียน
สำหรับคนที่ทั้งครอบครัวฝั่งพ่อและฝั่งแม่ต่างก็ไม่ใช่ครอบครัวของตัวเอง เรียนจบก็ว่างงาน กินแต่อาหารสั่งกลับบ้านทุกวัน แถมมีรายได้จากค่าเช่าบ้านทุกเดือนอย่างเธอ ไม่ว่าจะทะลุเข้าหนังสือหรือข้ามภพมาก็ได้ทั้งนั้น
แม่ชีเซียนกับสาวชาวบ้าน ต่างกันแค่คำเดียวเองนี่นา
เดิมทีก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรอยู่แล้ว พอมีพ่อแม่คู่นี้ เธอก็ยิ่งคิดว่าไม่มีปัญหาเลยสักนิด
น่าเสียดายอย่างเดียวคือชานมกับหมาล่าที่เพิ่งซื้อมา ยังวางอยู่ชั้นบน!
“เจียงซานไห่!” ทันใดนั้นเสียงตวาดดังสนั่นฟ้าก็ดึงสติเจียงมั่วมั่วกลับมา
ซู้ด!
เจียงมั่วมั่วกลืนน้ำลายดังซู้ด แล้วหันไปมองตามเสียง
เจียงหลิวซื่อหน้าดำคล้ำราวกับก้นหม้อในครัว หอบหายใจฟืดฟาด
“วันนี้เจ้าจะช่วยเมียเจ้าบีบให้ข้าตายใช่ไหม!” นางตวาด
“ท่านแม่พูดอะไรเช่นนั้น? ความผิดของเจียงอ้ายเหลียนร้ายแรงถึงเพียงนั้น นางมันตัวก่อหายนะชัด ๆ…” เจียงซานไห่โต้แย้ง
เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวซื่อที่โกรธจัดหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมออกมา
“เรื่องนี้ ต่อให้ทำตามที่พวกเจ้าต้องการ ให้เงิน 100 เหวินกับไข่ไก่ 10 ฟอง ก็คงยังไม่พอใช่ไหม?” นางเอ่ยเนิบ ๆ
ถึงจะไม่ได้รับความสำคัญนัก แต่เขาก็เป็นลูกชายของนาง อย่างที่ว่า มารดาย่อมรู้ใจบุตรดี
นางถามต่อว่า “รับเงิน 100 เหวินกับไข่ไก่ 10 ฟองไปแล้ว เรื่องนี้ก็จะไม่พูดถึงอีกใช่ไหม?”
เจียงซานไห่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ ขึ้นมา “ท่านแม่รักครอบครัวพี่ใหญ่จริง ๆ นะ”
“ข้าแค่อยากให้บ้านสงบสุข” หลิวซื่อพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ทว่านางเห็นโจวซื่อจากเรือนรองกับสวี่ซื่อจากเรือนสี่ต่างหน้าเปลี่ยนสีไป
“ชิ!”
เจียงซานไห่หัวเราะเยาะ “นิสัยอย่างเจียงอ้ายเหลียน บ้านนี้ไม่มีวันสงบสุขได้หรอก”
“……” หลิวซื่อคิดในใจว่าเจียงอ้ายเหลียนอายุ 13 ปีแล้ว หาแม่สื่อให้สักบ้าน พอถึงวัยปักปิ่นอีกสองปี ก็แต่งออกไปได้
“พ่อเฒ่า?” นางเรียกเจียงต้าหู่ที่นั่งอยู่ตรงประตูห้องโถง เงียบมาตลอด
แม้ปกติเรื่องใหญ่เรื่องเล็กในบ้านจะเป็นนางตัดสินใจ เจียงต้าหู่มีหน้าที่ก้มหน้าก้มตาทำงาน ดูแลไร่นาและที่ดิน
แต่เอาเข้าจริง เรื่องสำคัญสักหน่อยล้วนต้องถามเจียงต้าหู่ก่อน…หลิวซื่อเป็นคนฟังเขา
“ในเมื่อกลายเป็นศัตรูกันแล้ว จะยังกินข้าวหม้อเดียวกันได้อย่างไร?” เจียงต้าหู่เอ่ยเสียงอู้อี้
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าหลิวซื่อก็เปลี่ยนไป
หลังจากเงียบไปนาน นางจึงหันกลับไปมองเจียงซานไห่ “ถ้าข้าบอกให้แยกเรือนสามของพวกเจ้าออกไปอยู่ต่างหาก พวกเจ้าคงไม่โทษว่าข้าใจร้าย และไม่คัดค้านใช่ไหม?”
“ท่านแม่ แยกเรือนออกไปอยู่ต่างหาก…”
เจียงซานไห่ขมวดคิ้ว “คนอื่นจะคิดว่าข้าทำเรื่องชั่วร้ายใหญ่หลวงอะไรเข้าสิ”
“อะไรนะ? เจ้าก่อเรื่องถึงเพียงนี้แล้วยังจะบีบให้ข้าแยกทั้งบ้านอีกหรือ?” หลิวซื่อหรี่ตามองเขา
เจียงซานไห่พ่นลมหายใจแรง ๆ ยกมือเกาศีรษะ แล้วพูดว่า “ก็ได้ แต่ส่วนที่ต้องชดใช้ห้ามขาด ส่วนที่ต้องแบ่งก็ห้ามขาดเหมือนกัน”
“ฮึ!”
หลิวซื่อแค่นเสียงอย่างขุ่นเคือง “ใครจะกล้าลดส่วนของพวกเจ้ากัน?”
เจียงซานไห่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วเงียบไป
ผู้ใหญ่บ้าน คนอื่น ๆ ในตระกูลเจียง รวมถึงชาวบ้านที่มามุงดู ต่างอ้าปากค้างกันหมด
คุยกันไปคุยกันมา เหตุใดถึงกลายเป็นว่าเจียงซานไห่กับครอบครัวต้องแยกออกไปอยู่ต่างหากเสียได้?!
โจวซื่อกับสวี่ซื่อในใจปั่นป่วนราวกับคลื่นลม
หญิงชราถึงกับคิดจะแยกเรือนสามออกไปอยู่ต่างหาก!
ทั้งสองคนที่ปกติชอบปะทะคารมกันสบตา แล้วจู่ ๆ ก็เกิดความรู้สึกเหมือนใจตรงกันขึ้นมา
ทำไมไม่แยกบ้านกันไปเลยล่ะ?
พวกนางนึกเสียใจที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้ร่วมกล่าวโทษเจียงอ้ายเหลียนกับจางซื่อ แล้วช่วยกันก่อกวนให้เรื่องวุ่นวายขึ้น
น่าเสียดายที่ตอนนี้สายเกินไปแล้ว
“เอาตามนี้แหละ” เจียงต้าหู่เอ่ยขึ้นอีกครั้ง แล้วตัดสินใจทันที
จากนั้นจะแบ่งกันอย่างไรเป็นเรื่องของครอบครัวเจียงต้าหู่ที่ปิดประตูคุยกัน ผู้ใหญ่บ้านช่วยเขียนสัญญาแยกบ้านให้
พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ก็ให้เจียงซานไห่ไปหาเขาเพื่อทำเอกสารตั้งครัวเรือนแยก
หมู่บ้านอวิ๋นซานเป็นหมู่บ้านที่มีหลายแซ่ ไม่ใช่หมู่บ้านที่มีตระกูลใหญ่ตระกูลเดียว
หมู่บ้านแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นตอนผู้คนหนีภัยมาในอดีต จึงต่างจากหมู่บ้านตระกูลใหญ่ อย่างน้อยการย้ายทะเบียนเข้ามาอยู่ก็ไม่ยากนัก
ปู่ของเจียงต้าหู่พาลูกชายสองคนเร่ร่อนมาถึงที่นี่ แล้วลงหลักปักฐาน
ลูกชายทั้งสองต่างแยกเรือนสร้างครอบครัว บุตรชายคนโตมีลูกชายสี่คน ส่วนคนรองมีลูกชายสามคน
เจียงต้าหู่เป็นหนึ่งในสามคนนั้น
ปู่เสียไปนานแล้ว พ่อแม่ก็จากไปแล้ว แต่ลุงใหญ่ยังอยู่
ที่จริงหลังพ่อแม่เสีย เจียงต้าหู่ก็แยกครอบครัวตั้งตัวเอง อาศัยแรงของเขากับหลิวซื่อสร้างเรือนหลังนี้ขึ้นมา เลี้ยงดูลูกชายสี่คนกับลูกสาวสองคนจนเติบใหญ่ เจียงต้าหู่คิดว่าคงดีที่สุดหากให้ลูกชายสักคนแต่งภรรยา แล้วแยกเรือนออกไป
ปล่อยให้พวกเขาไปจัดการชีวิตของตัวเอง จะได้ตั้งตัวได้เร็วขึ้น
แต่หลิวซื่อไม่ยอม
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ใช่แค่ในหมู่บ้านอวิ๋นซาน ทั้งเมืองชิงสุ่ยก็ไม่มีใครทำแบบนี้
“ลุงใหญ่ ตอนนี้พวกเขากลายเป็นศัตรูกันแล้ว ถ้าไม่แยกใครออกไปอยู่ต่างหาก ก็ต้องทะเลาะกันทุกวัน ไม่แน่ว่าวันไหนอาจบีบให้ใครสักคนคลุ้มคลั่ง แล้วแอบใส่ยาเบื่อลงในหม้อข้าวก็ได้”
เมื่อปิดประตูคุยกัน เหลือเพียงคนในครอบครัว เจียงต้าหู่ที่ถูกลุงใหญ่บ่นใส่เสียยกใหญ่ก็พูดอย่างเรียบเฉย
ลุงใหญ่ตระกูลเจียง: ข้าเชื่อเจ้าก็บ้าแล้ว!
“เฮ้อ…” เขาถอนหายใจออกมาแรง ๆ “ข้าจัดการเจ้าไม่ได้ ข้าก็ไม่ใช่พ่อเจ้า พวกเจ้าอยากทำอะไรก็ทำไป!”
ถึงไม่ยอมแล้วจะทำอย่างไรได้?
ยิ่งได้ฟังสิ่งที่เจียงต้าหู่พูด เขาก็ไม่กล้าฟันธงว่าเรื่องแบบนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นจริง
เขาแค่นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ สะบัดมือแล้วเดินจากไป
ลูกชายทั้งสี่คนกับหลาน ๆ อีกกลุ่มหนึ่งรีบตามไปติด ๆ
เมื่อเห็นเช่นนั้น พี่น้องสองคนของเจียงต้าหู่ รวมถึงลูกหลานของพวกเขาก็พากันกลับไปก่อนเช่นกัน
……
ใกล้เที่ยงแล้ว แต่ไม่มีใครพูดถึงเรื่องทำอาหาร เจียงต้าหู่จึงเริ่มแบ่งทรัพย์สินทันที
อ้อ ก่อนอื่นให้หลิวซื่อเอาเงิน 100 เหวินกับไข่ไก่ 10 ฟองออกมาให้ก่อน
คะแนนความรู้สึกดีที่เจียงมั่วมั่วมีต่อคุณปู่คนนี้พุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ
หลิวซื่อไม่เต็มใจนัก แต่ก็ยังไปยกหีบเงินออกมา
หลังให้เงิน 100 เหวินแล้ว นางก็นับเงินทั้งหมดต่อหน้าคนในบ้าน มีเงิน 3 ตำลึงกับอีก 170 เหวิน
คิดตามส่วนแบ่งห้าส่วน เรือนสามจะได้เงิน 634 เหวิน
ส่วนไร่นา มีนาสามชั้นดีสามหมู่กับนาชั้นรองอีกห้าหมู่ เรือนสามได้ส่วนแบ่งห้าส่วน เป็นนาชั้นดีหนึ่งหมู่กับนาชั้นรองหนึ่งหมู่
เมื่อคุยกันเรียบร้อยว่าจะเอาที่ดินสองแปลงไหน เจียงซานไห่ก็พูดว่า “ที่ดินผืนด้านหลังตรงภูเขาอวิ๋นซาน มีต้นปาล์มอยู่ผืนนั้น พวกเราเอาผืนนั้นก็แล้วกัน ที่มากกว่านี้คงปลูกไม่ไหวในตอนนี้ ถ้าอนาคตมีแรงเหลือ ค่อยไปถางที่รกร้างทำกินเอง”
“ได้!” เจียงต้าหู่ตอบรับโดยไม่อิดออด
ต่อไปก็เป็นเรื่องบ้าน
เขาถามเจียงซานไห่ “เอาห้องสองห้องทางปีกตะวันตกที่พวกเจ้าอยู่ตอนนี้ไปก่อน แล้วพรุ่งนี้เราค่อยไปตัดไผ่มาทำครัว ทำเตาหนึ่งใหญ่หนึ่งเล็กดีไหม?”
เจียงซานไห่ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ข้าไม่เอาห้องสองห้องนี้ คิดเป็นเงิน 200 เหวินให้พวกเราก็แล้วกัน”
“……”
“ในเมื่อแยกออกไปใช้ชีวิตต่างหาก ก็แยกกันให้เด็ดขาดไปเลย”
พอเจียงซานไห่พูดจบ หลิวซื่อก็ร้องไห้โฮออกมา
นางร้องไห้พลางทุบเจียงซานไห่ “เจ้าจะควักหัวใจแม่ออกมาเชียวหรือ แยกไปอยู่ต่างหากแล้วจะตัดขาดกันไปจนตายเลยหรือไร?”
“ท่านแม่ ไม่ได้บอกว่าจะตัดขาดกันไปจนตาย แค่แยกกันอยู่ให้ไกลหน่อย จะได้ไม่ต้องเจอกันทุกครั้งที่ก้มหน้าหรือเงยหน้า เดี๋ยวท่านมองข้าเขม็ง ข้าก็มองท่านเขม็ง”
“……”