“นี่คือ...”
ฉู่หนิงพลันชะงักงัน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยินดีสุดขีด
สิบแปดปีแล้ว ในที่สุดนิ้วทองคำก็ปรากฏขึ้น สิ่งนี้ย่อมเป็นประกายความหวังให้แผนการของเขา
พลิกชะตาขึ้นเป็นนาย เริ่มต้นตั้งแต่วันนี้
ฉู่หนิงข่มความตื่นเต้นไว้ แล้วเริ่มตรวจสอบแผงข้อมูลอย่างละเอียด
เมื่อสังเกตดูเบื้องต้น แผงข้อมูลนี้เรียบง่ายมาก เพียงเปลี่ยนสิ่งที่เขาเรียนรู้ให้เป็นข้อมูล ขอเพียงพยายามต่อไปก็จะไม่มีคอขวด สักวันย่อมประสบความสำเร็จ
“เพียงแต่...”
“วิชายุทธ์สองอย่างนี้มาจากไหน?”
“หรือจะเป็นหกท่าผลิตเกลือ?”
ฉู่หนิงฉุกคิดขึ้นมา จึงเพ่งจิตไปที่กายาเสื้อเหล็กฝึกภายนอก แต่ระบบกลับไม่มีความเปลี่ยนแปลง
ครั้นลองเพ่งไปที่หมัดสี่ทิศ ในที่สุดกระบวนท่าหมัดชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสมอง
ทุกท่วงท่าคุ้นเคยเป็นพิเศษ ราวกับถูกสลักลงในความทรงจำอย่างแน่นหนา
หมัดสี่ทิศมีทั้งหมดหกกระบวนท่า พอดีกับหกท่าผลิตเกลือที่เขาฝึกฝนระหว่างทำงานเป็นประจำ
“เป็นเช่นนี้นี่เอง...”
แววเข้าใจกระจ่างปรากฏขึ้นในดวงตาฉู่หนิง
เขาฝึกฝนตามวิชาหมัดที่ถูกต้องในทันที พอร่ายกระบวนท่าจนครบ ร่างกายก็ร้อนผ่าวเล็กน้อย เมื่อมองแถบระบบอีกครั้ง ความชำนาญหมัดสี่ทิศเพิ่มขึ้นหนึ่งแต้ม กลายเป็น 58/100 (ยังไม่ถึงขั้นเริ่มต้น)
“หรือว่าฝึกหนึ่งครั้งจะเพิ่มความชำนาญได้หนึ่งแต้ม?”
เขาคาดเดาอยู่ในใจ
จากนั้นก็ฝึกอีกครั้ง
ทว่าพอร่ายกระบวนท่าจนครบ ความชำนาญกลับไม่เพิ่มขึ้น
“ดูท่าครั้งแรกคงเป็นเรื่องบังเอิญ ความชำนาญนี้น่าจะมีข้อจำกัดบางอย่าง”
ฉู่หนิงครุ่นคิดพลางทดลองต่อ
กระทั่งฟ้ามืดสนิท เขาฝึกหมัดไปทั้งหมด 24 รอบ ความชำนาญเพิ่มขึ้น 6 แต้ม
นอกจากนั้น ความชำนาญกายาเสื้อเหล็กฝึกภายนอกกลับไม่เพิ่มขึ้นแม้แต่น้อย
ฉู่หนิงคาดว่าเรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับวิธีฝึก
หลังเปิดแผงข้อมูล เขาไม่ได้ทำเกลือต่อ คาดว่าคงขาดขั้นตอนบางอย่างไป
แม้อยากลองทันที แต่ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว อีกทั้งท้องของเขาก็หิวจนแทบจะแนบติดแผ่นหลัง จึงได้แต่พักเรื่องนี้ไว้ก่อน รอทดลองใหม่วันพรุ่งนี้
เขาตักเกลือหยาบที่เคี่ยวเสร็จแล้วออกจากหม้อใบใหญ่ วางไว้ด้านข้าง จากนั้นก็เก็บกวาดโรงงานเล็ก ๆ อย่างลวก ๆ
สุดท้ายเช็ดเหงื่อส่ง ๆ แล้วฉู่หนิงก็เดินไปยังมุมห้อง ยกข้าวของที่วางทับอยู่ขึ้น ใต้ลงไปเป็นหลุมดินกว้างครึ่งเมตร
ในหลุมมีเพียงไหกระเบื้องใบใหญ่ ภายในบรรจุเกลือละเอียดที่ผ่านการกลั่นจนเต็ม
ฉู่หนิงหยิบถุงผ้าออกมา ตักเกลือละเอียดใส่ไปครึ่งหนึ่ง แล้วซ่อนไหกลับเข้าที่เดิม ก่อนจะนำข้าวของมาปิดทับ
จากนั้นจึงเติมเกลือละเอียดอีกครึ่งที่เหลือบนโต๊ะลงในถุง สะพายห่อผ้าขึ้นหลัง แล้วก้าวยาว ๆ ออกไป
ริมทะเลสาบเกลือมีโกดังขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ ที่นี่มีผู้ดูแลคอยเฝ้าประจำทุกวัน
ทาสเกลือไม่มีเบี้ยเลี้ยงรายเดือน ต้องส่งมอบเกลือละเอียดที่กลั่นได้เพื่อแลกค่าตอบแทน
ยามนี้ค่ำมืดแล้ว ทาสเกลือส่วนใหญ่เลิกงานและพักผ่อนกันไปหมด เหลือเพียงไม่กี่คนที่เลยเวลา ยังอยู่ส่งเกลือและให้ตรวจค้นร่างกาย
พรรคเกลือห้ามทาสเกลือทุกคนลักลอบนำเกลือละเอียดออกไป หากถูกจับได้ โทษเบาก็ถูกตีจนมือเท้าหัก โทษหนักก็ถูกฆ่าทันที
ดังนั้นแทบไม่มีทาสเกลือคนไหนกล้าเสี่ยง ทุกคนต่างเลิกงานอย่างว่าง่าย
ไม่นานก็ถึงคิวฉู่หนิง เขายื่นถุงผ้าที่ถืออยู่ให้วางบนโต๊ะ จากนั้นยกมือทั้งสองข้างขึ้น ปล่อยให้ทหารเกลือผู้เฝ้ายามเข้ามาค้นตัว
วันนี้ผู้ดูแลอู๋เป็นผู้เข้าเวร เขามองถุงผ้าแวบหนึ่ง แล้วเหลือบมองฉู่หนิง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“ไม่เลว”
เขาเอ่ยชมอย่างเรียบเฉย แล้วส่งถุงผ้าให้ผู้ติดตามด้านหลังนำไปชั่ง
“สิบเอ็ดชั่งหกเหลี่ยง ได้ห้าเหวินแปดเฉียน”
ผู้ติดตามชั่งเสร็จก็ขานเสียงดัง
เมื่อได้ยินตัวเลข ผู้ดูแลอู๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนหยิบเหรียญทองแดงหลายเหรียญจากลิ้นชัก โยนให้ฉู่หนิง แล้วกล่าวเสียงขรึมว่า “วันนี้ได้น้อยไปหน่อย”
“ได้ยินว่าเจ้ากำลังเตรียมตัวสอบคัดเลือกทหารเกลือ อย่ามัวแต่ทำเรื่องหนึ่งจนละเลยอีกเรื่อง ทำให้ผลผลิตเสียหาย หากมีใครมารบกวน เจ้าก็มาบอกข้าได้ทุกเมื่อ”
“ขอรับ ผู้น้อยเข้าใจแล้ว ขอบพระคุณผู้ดูแลอู๋ที่ชี้แนะ”
ฉู่หนิงค้อมกายขอบคุณ ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงเก็บเหรียญทองแดงไว้อย่างระมัดระวัง
“ไปเถอะ”
เมื่อเห็นเช่นนั้น ผู้ดูแลอู๋ก็ไม่พูดอะไรต่อ เพียงโบกมืออย่างไม่แสดงความเห็น
ฉู่หนิงยังคงวางท่าทีนอบน้อม ค่อย ๆ หมุนตัวถอยออกไป
ถ้อยคำของผู้ดูแลอู๋ฟังดูเหมือนไม่ใส่ใจและพูดไปตามสบาย แท้จริงแล้วแฝงคำเตือนอยู่
ดูท่าเรื่องที่พี่เจ็ดแอบก่อไว้คงถูกเขาล่วงรู้แล้ว แต่ฉู่หนิงไม่อยากเข้าไปพัวพันกับการต่อสู้ของผู้มีอำนาจ
ตอนนี้ร่างกายของเขาอ่อนแอเกินไป หากบุ่มบ่ามเข้าไปเกี่ยวข้อง อาจกลายเป็นวิญญาณอาฆาตที่ตายเปล่าจากคลื่นลมลูกใดลูกหนึ่งได้ง่าย ๆ
สิ่งที่เขาให้ความสำคัญที่สุดในตอนนี้ยังคงเป็นการฝึกฝน และการคัดเลือกทหารเกลือหลังจ่ายเบี้ยหวัดฤดูหนาว
ฉู่หนิงออกจากทะเลสาบเกลือ แล้วมุ่งหน้าไปยังตรอกผู้ลี้ภัย
ที่นั่นเป็นที่อยู่อาศัยของทาสเกลือทั้งหมด ไม่ได้อยู่ภายในเมือง
มันตั้งอยู่ติดนอกอำเภอเฟิ่งเหอ เป็นกลุ่มบ้านดินเตี้ย ๆ ที่ปลูกกันอย่างระเกะระกะ
ทาสเกลือไม่มีสิทธิ์อาศัยอยู่ในตัวอำเภอ หากเกิดเหตุสัตว์ปีศาจอาละวาดหรือภัยพิบัติโรคระบาด ทำให้ผู้ลี้ภัยมารวมตัวกัน ทางการก็จะจัดให้พวกเขามาอยู่ที่นี่เช่นกัน
เพราะเสียเวลาฝึกหมัดไปมาก ประตูเมืองจึงปิดแล้ว ฉู่หนิงเข้าเมืองไปซื้อผักไม่ได้อีก ได้แต่เก็บเหรียญทองแดงไว้ในอกเสื้อ แล้วคลำทางเดินฝ่าความมืดไปอย่างยากลำบาก
ไม่นานเขาก็มาถึงหน้าบ้านตนเอง ฉู่หนิงผลักประตูเดินเข้าไป
หลังลงกลอนประตูรั้วและเดินผ่านลานเล็ก ๆ เข้าสู่ห้องหลัก พอเปิดประตูห้อง ร่างเล็กบอบบางร่างหนึ่งก็โผเข้ามาในอ้อมแขน
“ท่านพี่กลับมาแล้วหรือ”
กลิ่นหอมคุ้นเคยลอยอวลแตะปลายจมูก ประสานกับน้ำเสียงอ่อนหวานเย้ายวน คลายความเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งวันของฉู่หนิงลงในพริบตา
“กลับมาแล้ว วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
ฉู่หนิงเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม
แสงตะเกียงน้ำมันที่ส่องริบหรี่ช่วยให้มองเห็นเงาคนตรงหน้าได้ราง ๆ
นางไม่ได้มีรูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์อย่างยิ่งดังคำเล่าลือ กลับมีผิวขาวดุจหิมะ ริมฝีปากแดงราวแต้มชาด แม้สวมเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบที่ปะชุนจนเต็มตัว ก็ยังปิดบังโฉมงามไร้ผู้ใดเปรียบไม่มิด งดงามสะดุดตาอย่างแท้จริง
พูดถึงภรรยาคนนี้ ก็นับเป็นเรื่องบังเอิญ ฉู่หนิงเก็บนางกลับมาเมื่อครึ่งปีก่อน
ตอนนั้นนางบาดเจ็บสาหัส บนร่างมีบาดแผลจากดาบถึงเจ็ดแห่ง แผลที่ลึกที่สุดอยู่ชิดหัวใจ ต่อให้หมอทั่วไปเห็นเข้าก็ยังได้แต่ส่ายหน้าบอกว่ารักษาไม่ได้
ฉู่หนิงมีจิตใจเมตตา ทนเห็นนางถูกทิ้งให้ตายกลางป่าไม่ได้ จึงพากลับมา
เดิมทีเขาไม่ได้คิดจะรักษา เพียงคิดว่าหากนางสิ้นใจแล้ว ค่อยหาที่รกร้างสักแห่งฝังกลบ
ใครจะคิดว่าหญิงผู้นี้กลับมีดวงแข็ง แม้บาดเจ็บหนักก็ยังฝืนประคองลมหายใจต่อเนื่องหลายวัน ท้ายที่สุดฉู่หนิงก็ทนไม่ไหว จึงไปซื้อยาสมุนไพรจากโรงหมอ แล้วลองรักษาดูทั้งที่แทบไม่มีหวัง
นับแต่นั้น ร่างกายของนางก็ค่อย ๆ ดีขึ้น จนกระทั่งฟื้นตัวเต็มที่เมื่อหลายเดือนก่อน
แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะบาดแผลหรือเหตุอื่น หลังฟื้นตัวนางก็มักเลอะเลือนอยู่บ่อยครั้ง ท่าทางดูคล้ายคนสติไม่สมประกอบ
นางรู้เพียงว่าตนชื่อเย่เมิ่ง ส่วนเรื่องราวในอดีตอื่น ๆ รวมถึงสาเหตุที่ได้รับบาดเจ็บ ล้วนจำไม่ได้เลย
ฉู่หนิงทำใจไล่นางออกจากบ้านไม่ลง จึงเลี้ยงดูนางไว้เช่นนี้เรื่อยมา
ต่อมาเย่เมิ่งไม่รู้ไปได้ยินมาจากไหนว่า บุญคุณช่วยชีวิตต้องตอบแทนด้วยการมอบกายให้ นางจึงตามตื๊อฉู่หนิงไม่เลิก ขอแต่งงานกับเขา
ฉู่หนิงคิดว่าตนเป็นชายโสดตัวคนเดียว มีคนยอมแต่งด้วยก็นับว่าบรรพบุรุษคุ้มครองแล้ว จึงตอบตกลงไปตามน้ำ
เรื่องทาสเกลือแต่งภรรยาอัปลักษณ์จึงแพร่สะพัดไปทั่วตรอกผู้ลี้ภัย
ช่วงหนึ่ง ทุกคนต่างนำเรื่องนี้ไปพูดคุยเป็นหัวข้อสนทนาหลังมื้ออาหาร พากันประหลาดใจและแทรกคำเยาะเย้ยเป็นครั้งคราว
ฉู่หนิงไม่ได้ใส่ใจ จนกระทั่งเมื่อสองเดือนก่อน เขาก็ปลุกความทรงจำจากชาติก่อนขึ้นมา
ครั้งหนึ่งขณะช่วยเย่เมิ่งล้างหน้า เขาบังเอิญพบรอยแยกเล็ก ๆ บริเวณโคนคอของนาง ดูคล้ายผิวแห้งลอก
เขาใช้มือถูอยู่สองสามครั้ง ผลคือถอดหน้ากากหนังมนุษย์บางราวปีกจักจั่นออกมาได้
โฉมหน้าที่แท้จริงของเย่เมิ่งจึงปรากฏ เผยให้เห็นความงามจนฉู่หนิงในตอนนั้นถึงกับตะลึงงัน