“อ๋อ เข้าใจแล้ว”
เสี่ยวเฉวี่ยนไม่ได้พูดอะไรต่อ สีหน้าเรียบเฉยพลางกินกับข้าวอีกสองคำ
เห็นท่าทางไม่ได้เรื่องของเสี่ยวเฉวี่ยนแล้ว มิยาอุจิก็อดด่าพ่อตัวเองไม่ได้อยู่สองประโยค
“ทำให้คุณชุยเห็นเรื่องน่าขันแล้ว น้องเมียคนนี้ของผมไม่ได้เรื่องจริง ๆ
ไอ้บ้า คราวหน้าออกมาข้างนอกก็อย่าเอาความคิดลามกของแกมาแสดงออกทางสีหน้าแบบนั้นสิ
ในหัวมีแต่เรื่องผู้หญิง คิดเรื่องอื่นบ้างไม่ได้หรือไง?”
หลังคุยเรื่องลับเสร็จ พวกเขาก็ให้คุณหนูถานเก็บอาหาร แล้วนำชามาเสิร์ฟสองสามถ้วย
อาหารหลายอย่างที่แทบไม่ได้แตะถูกยกไปไว้ในครัวด้านหลัง
เหอ ต้าเฉิงเลือกกับข้าวที่ยังเก็บได้ดีมาสองอย่าง แล้วห่อกลับไป
“เฮ้อ อยู่ใต้ชายคาคนอื่นก็ต้องก้มหัวสินะ ไม่คิดเลยว่าเหอ ต้าเฉิงจะตกต่ำถึงขั้นต้องกินเศษอาหารเหลือของคนญี่ปุ่น”
ระบบของเหอ ต้าเฉิงไม่มีเสบียงให้ เขาก็ทำอะไรไม่ได้
พอนึกถึงเรื่องเสบียง เขาก็ไปหาคุณหนูถาน
“คุณหนู ที่บ้านไม่มีข้าวจะกรอกหม้อแล้วครับ เรื่องเสบียงที่ผมฝากคุณหนูซื้อไว้ พอจะมีข่าวบ้างไหมครับ?”
คุณหนูถานพูดว่า “เสบียงในครัวหลังบ้าน คุณแบกแป้งข้าวโพดกลับไปสัก 50 กิโลก่อนก็แล้วกัน ส่วนแป้งสาลีกับข้าวสาร
ฉันจะลองช่วยถามให้อีกที
ตอนนี้ข้าวสารกับแป้งสาลีหายากจริง ๆ
ที่บ้านเหลืออยู่แค่นิดเดียว ยังต้องเก็บไว้รับรองแขก”
“ขอบคุณครับคุณหนู”
“อาจารย์เหอ ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว คุณกลับไปก่อนเถอะค่ะ”
คุณหนูถานเห็นว่าแขกกลุ่มนี้ไม่มีทีท่าจะเรียกพ่อครัว จึงให้เหอ ต้าเฉิงกลับไป
เหอ ต้าเฉิงแบกแป้งข้าวโพด หิ้วกับข้าวเหลือสองจาน แล้วเดินกลับบ้าน
พอมองกับข้าวเหลือสองจานนี้ เหอ ต้าเฉิงก็ยิ่งโมโห