พลังชีวิต: 150/150
พละกำลัง: 15 ความว่องไว: 15
สติปัญญา: 14 ความแข็งแกร่ง: 15
ระดับ: 3
แต้มคุณสมบัติ: 0
ค่าประสบการณ์: 100
ทักษะ: เชี่ยวชาญอาหารตระกูลถาน, เชี่ยวชาญอาหารเสฉวน, การยิง (ระดับกลาง)
หลังจากจัดการจนหนำใจแล้ว เหอต้าเฉิงก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ค่อย ๆ เดินกลับไปอย่างสบายอารมณ์
แต่ถึงจะออกไปเดินเล่นมาครึ่งค่อนวัน เรื่องอาหารการกินก็ยังไม่ลงตัว
ถ้าต้องให้กินแป้งผสมแบบนั้น เขากินไม่ลงจริง ๆ
“พี่เหอ กลับมาแล้วเหรอ รีบกลับบ้านเถอะ ที่บ้านมีแขกมาหา”
พอเหอต้าเฉิงมาถึงลานบ้าน ภรรยาของเหยียนปู้กุ้ยซึ่งอาศัยอยู่เรือนด้านหน้าก็รีบเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าประจบประแจง
“หืม? ใครมาเหรอ?”
“เหมือนจะเป็นคุณหนูตระกูลถาน ตอนพี่สะใภ้เสียชีวิต เธอเคยมาครั้งหนึ่ง”
“อืม ขอบใจนะ เดี๋ยวฉันกลับไปดู”
“เดี๋ยวก่อน พี่เหอ”
“มีอะไรเหรอ?”
ตอนเดินเข้าลานบ้าน เหอต้าเฉิงก็เห็นภรรยาของเหยียนปู้กุ้ยเดินวนเวียนอยู่ตรงประตูมาพักใหญ่แล้ว
พอเห็นเขาเข้ามา ดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
ดูท่าคงตั้งใจรอเขาอยู่
ภรรยาของเหยียนปู้กุ้ยอ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามเสียงเบาอย่างกระดากอายเล็กน้อย
“พี่เหอ ที่บ้านยังพอมีเสบียงเหลือบ้างไหม? แบ่งให้พวกเรายืมหน่อยได้หรือเปล่า?”
เหอต้าเฉิงเป็นพ่อครัว แถมยังทำอาหารชั้นดีด้วย
รายได้ไม่น้อย แถมมือไม้ก็ไม่ค่อยสะอาดนัก
เขาจึงกลายเป็นคนที่รวยที่สุดในเรือนสี่ประสาน อีกทั้งยังมีเสบียงมากที่สุดด้วย
เวลาคนอื่นไม่มีเสบียง ก็มักจะมาหาเขา
ส่วนแป้งผสมที่พวกญี่ปุ่นแจก เหอต้าเฉิงไม่ถือว่าเป็นอาหารด้วยซ้ำ ใครมาขอยืมก็ให้ยืม