“ก๊อก ก๊อก ก๊อก!”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ผู้มาเยือนคือเฉียวเหอ
“หลิงเช่อ มาดื่มชากับพ่อสักหน่อยสิ”
หลิงเช่อตอบรับ ก่อนเหลือบมองสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อยของเฉียวหรูอี้ แล้วคลี่ยิ้มเดินออกไป
......
ภายในห้องโถง
เฉียวเหอเลื่อนถ้วยชาไปตรงหน้าเขา “หลิงเช่อ ได้ยินหรูอี้บอกว่าช่วงนี้คุณยุ่งมาก”
“ครับ” มุมปากของหลิงเช่อยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพอเหมาะพอดี
เฉียวเหอยกชาขึ้นจิบ “ช่วงนี้เครือแอลเอสกำลังไปได้สวย คุณยุ่งหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ...แต่ถึงจะยุ่ง ก็อย่าลืมดูแลครอบครัวด้วย”
หลิงเช่อย่อมรู้ว่าเหตุใดเฉียวเหอจึงหลบเฉียวหรูอี้ เรียกเขามาดื่มชาเพียงลำพัง
เขาเอนกายพิงโซฟา มือเล่นไฟแช็กสีทองสลักลายอย่างไม่ใส่ใจ ใบหน้าคมคายสลับสว่างและมืดสลัวท่ามกลางเปลวไฟที่ลุกโชน
“พ่อวางใจได้ครับ ผมกับหรูอี้รักกันดี”
เฉียวเหอได้ยินดังนั้นก็จ้องสีหน้าของหลิงเช่ออยู่ครู่หนึ่งโดยไม่พูดอะไร
ถ้ารักกันดีจริง คงไม่แต่งงานกันมาสามปีแล้วยังไม่มีลูก
......
เมื่อเฉียวหรูอี้กลับเข้ามาในห้องโถง ก็เห็นทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ คงหนีไม่พ้นเรื่องธุรกิจอีกตามเคย
เธอไม่ค่อยสนใจ จึงเดินไปยังลานด้านหลัง
ยามนี้เป็นฤดูร้อน ดอกไม้ในสวนหลังบ้านกำลังบานสะพรั่ง สีสันสดใสเต็มไปหมด
เธอจำได้ว่าเมื่อครั้งยังเด็ก เวลาว่างแม่มักชอบอยู่ในสวนหลังบ้าน คอยปลูกดอกไม้ต้นหญ้า
แม่เคยบอกว่า ต้นไม้ใบหญ้ามีพลังชีวิตแข็งแกร่งมาก ต่อให้ย้ายไปปลูกในดินที่อื่น ขอแค่ได้รับแสงแดดและน้ำอย่างเพียงพอ พวกมันก็ยังมีชีวิตอยู่ได้
“ป้าหวัง บอกไปกี่ครั้งแล้วว่าต้องตัดกิ่งนี้ทิ้ง”
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร ลี่หลิงก็ปรากฏตัวขึ้นในสวนหลังบ้าน เธอบิดกายอย่างมีจริต ยกนิ้วก้อยขึ้นชี้ไปยังกิ่งดอกไม้ที่กำลังเติบโตงดงามข้าง ๆ