ข้ามเวลาสู่ราชวงศ์ชิง เข้าจวนแล้วกลายเป็นคนโปรดของท่านสี่

ตอนที่ 1 คัดเลือกหญิงงามเข้าจวน

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ฤดูใบไม้ผลิปีที่ 45 แห่งรัชศกคังซี

ตำหนักฉู่ซิ่วแห่งพระราชวังต้องห้าม

การคัดเลือกหญิงงามสิ้นสุดลงแล้ว เซี่ยเหยียนกำลังจัดห่อสัมภาระ หญิงสาววัยเลยวัยออกเรือนผู้นี้สมดังปรารถนา ป้ายของนางถูกวางลงและได้รับอนุญาตให้กลับบ้าน

ท่านแม่กับท่านย่าคงรอจนร้อนใจแล้ว เซี่ยเหยียนอยากกลับบ้านจนแทบทนรอไม่ไหว

ปีนี้นางอายุสิบเก้าปีแล้ว เมื่อปีที่ 42 เพราะกิจการสำคัญในราชสำนักมีมากมาย การคัดเลือกหญิงงามจึงถูกเลื่อนออกไป ส่งผลให้หญิงงามรุ่นนี้มีช่วงอายุแตกต่างกันมาก

เซี่ยเหยียนเติบโตในเจียงหนาน บิดาเป็นเพียงเจ้าเมืองเล็ก ๆ ตระกูลไม่ได้มีชื่อเสียงโดดเด่น มีเพียงโฉมงามล่มเมืองของนางเท่านั้นที่เป็นเลิศ เรื่องนี้จึงเป็นสิ่งที่บิดามารดากังวลก่อนการคัดเลือก

โชคดีที่นางอายุเกินเกณฑ์ อีกทั้งยังสังกัดกองธงฮั่น ครอบครัวจึงใช้เงินจำนวนมหาศาลวิ่งเต้น จัดให้นางพักอยู่ในที่ค่อนข้างห่างไกล ทุกวันสวมชุดธงสีเขียวอมฟ้าทรงตรง ครั้นถึงวันคัดเลือกต่อหน้าพระพักตร์ก็อ้างว่าป่วย ย่อมถูกวางป้ายและคัดออก

ตำหนักหย่งเหอ

พระสนมเต๋อซึ่งแต่งกายหรูหราสง่างามประทับอยู่บนที่นั่งประธาน

“เจ้าได้ยินหรือไม่ว่าฮ่องเต้เพิ่งตรัสถามถึงเรื่องในจวนขององค์ชายสี่ หมายความว่าอย่างไร? ทุกคนต่างกล่าวว่าข้าลำเอียงเข้าข้างองค์ชายสิบสี่ ไม่ใส่ใจองค์ชายสี่ แต่เรื่องขององค์ชายสี่นั้น...

ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ได้เติบโตอยู่ข้างกายข้า นิสัยยังเย็นชา เรื่องในเรือนหลังของเขา แม้ข้าจะเป็นมารดาแท้ ๆ ก็ไม่สะดวกเข้าไปก้าวก่าย

ช่างเถิด เจ้าไปตำหนักฉู่ซิ่วสักเที่ยว บอกแม่นางหลิวให้ช่วยเลือกหญิงงามที่สุขุมเรียบร้อยสักคน ส่งไปให้องค์ชายสี่”

แม่นางเหอที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รับคำแล้วถอยออกไป

เพราะการคัดเลือกหญิงงามถูกเลื่อนออกไปหนึ่งรอบ หญิงงามที่ได้รับป้ายไว้ล้วนถูกกำหนดที่ไปหมดแล้ว ยามนี้ในตำหนักฉู่ซิ่ว นอกจากผู้ที่เตรียมอยู่รับใช้ในวังแล้ว แทบไม่เหลือผู้ใดอีก

แม่นางเหอไม่ได้ทำให้แม่นางหลิวลำบากใจ

“ช่างบังเอิญไม่ถูกเวลาเสียจริง เดิมทีการคัดเลือกคราวนี้ทางองค์ชายสี่ไม่ได้คิดจะรับคนเข้าจวน ยามนี้ก็ล่วงเลยมาถึงเพียงนี้แล้ว ย่อมไม่มีหญิงงามเหลืออยู่ ข้าจะกลับไปรายงานพระสนม”

แม่นางเหอยิ้มพลางเดินออกจากประตู

เซี่ยเหยียนกับหญิงงามที่ถูกคัดออกอีกไม่กี่คน ซึ่งยังไม่ทันได้ออกจากวัง เพิ่งเดินมาถึงหน้าตำหนักฉู่ซิ่ว

เมื่อเห็นแม่นางหลิวยิ้มพลางสนทนากับแม่นางผู้หนึ่งที่แต่งกายภูมิฐาน ท่าทางนอบน้อม เซี่ยเหยียนก็รีบก้มหน้าลง

แม่นางเหอยิ้มถามว่า “พวกนี้คือหญิงงามที่ถูกวางป้ายหรือ?”

หัวใจแม่นางหลิวกระตุกวูบ “เจ้าค่ะ ล้วนเป็นผู้ที่ถูกคัดออกและกำลังจะออกจากวัง”

แม่นางเหอคิดว่าไหน ๆ ก็พบกันแล้ว คนที่สามารถเข้าวังมาร่วมการคัดเลือกได้ อย่างไรก็ไม่น่าจะแย่นัก จึงหันไปมองแม่นางหลิว

แม่นางหลิวเข้าใจในทันที “คุณหนูทั้งหลาย โปรดหยุดก่อน นี่คือแม่นางผู้ดูแลจากตำหนักหย่งเหอ เชิญทุกคนเงยหน้าขึ้น”

หญิงงามที่ถูกคัดออกบางคนซึ่งหมดหวังไปแล้ว ต่างพยายามแสดงตนให้ดีที่สุดในยามนี้ หวังเผยด้านที่งดงามที่สุดให้แม่นางเหอเห็น

แม่นางเหอมองเห็นเซี่ยเหยียนตั้งแต่แรก หญิงสาวที่สง่างามและรู้กาลเทศะถึงเพียงนี้ กลับถูกวางป้ายเสียได้ นางมองเซี่ยเหยียนด้วยท่าทีอ่อนโยน “ไม่ทราบว่าคุณหนูจะให้เกียรติไปตำหนักหย่งเหอกับหญิงชราอย่างข้าสักเที่ยวได้หรือไม่?”

เซี่ยเหยียนมองแม่นางหลิว แม่นางหลิวรีบก้มหน้าลง ด้วยอำนาจของอีกฝ่าย สถานการณ์เช่นนี้นางไม่อาจขัดขวางได้

ความจริงแม่นางหลิวได้รับเงินสองร้อยตำลึงจากตระกูลเซี่ย นางรู้สึกผิดอยู่บ้างจริง ๆ

เซี่ยเหยียนตามแม่นางเหอมาถึงตำหนักหย่งเหอ ก้มหน้าเดินเข้าไปในท้องพระโรง ประสานมือไว้ตรงหน้าผาก คุกเข่าลงคำนับพระสนมเต๋ออย่างเป็นพิธี

“หม่อมฉันเซี่ยเหยียน ถวายคำนับพระสนมเต๋อ ขอพระสนมทรงพระเกษมสำราญเพคะ”

พระสนมเต๋อประทับอยู่บนที่นั่งประธาน ครู่ใหญ่จึงตรัสว่า “ลุกขึ้นเถิด”

เซี่ยเหยียนยืนอย่างเรียบร้อย พระสนมเต๋อตรัสว่า “เงยหน้าขึ้น ให้ข้าดูให้ชัด”

“อืม เป็นหญิงงามที่ได้มาตรฐานทีเดียว ถูกวางป้ายนับว่าน่าเสียดาย ส่งไปให้องค์ชายสี่เถิด”

ด้วยเหตุนี้ เซี่ยเหยียนยังไม่ทันออกจากวังกลับบ้าน ก็ถูกพระสนมเต๋อกำหนดตัวให้แก่องค์ชายสี่อย่างงุนงง กลายเป็นหนึ่งในเก๋อเก๋อมากมายแห่งจวนองค์ชายสี่

เซี่ยเหยียนเปลี่ยนมาสวมชุดธงสีชมพูสดใสในตำหนักหย่งเหอ เกล้าผมเป็นมวยธงอย่างสง่างาม ประดับเครื่องประดับศีรษะปะการังที่พระสนมเต๋อประทานให้ ก่อนจะถูกประคองขึ้นรถม้า

จวนองค์ชายสี่

พระชายาสี่กำลังคัดพระสูตรอยู่ในหอพระเล็ก ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งร้อนของแม่นมหลิว

“มีเรื่องอันใด จึงลนลานเช่นนี้?”

“พระชายา พระสนมจากตำหนักหย่งเหอกำหนดตัวเก๋อเก๋อคนหนึ่งให้ท่านอ๋อง นางมาถึงหน้าประตูจวนแล้วเพคะ”

พระชายามีสีหน้าประหลาดใจ แต่ไม่นานก็เข้าใจเรื่องราว

“เจ้ารีบนำคนไปต้อนรับที่ประตูชั้นใน จัดเรือนซินหลานให้เรียบร้อย แล้วจัดสาวใช้ที่คล่องแคล่วสองคนไปคอยรับใช้”

พระชายาสั่งคนข้างกายไปพลางเดินไปด้วย

วันนี้องค์ชายสี่กลับจวนเร็วกว่าปกติ เพิ่งเดินมาถึงประตูชั้นในก็เห็นแม่นางเหอจากตำหนักหย่งเหอยืนอยู่ข้างรถม้า ทุกคนเมื่อเห็นองค์ชายสี่ต่างคำนับทักทายด้วยความเคารพ

“ท่านอ๋องทรงพระเกษมสำราญพ่ะย่ะค่ะ”

“องค์ชายสี่ทรงพระเกษมสำราญเพคะ”

เซี่ยเหยียนนั่งอยู่ในรถม้าด้วยความประหม่า หลังตรงตระหง่าน ยังไม่ทันเข้าจวนก็พบองค์ชายสี่เสียแล้ว

“ลุกขึ้นเถิด!”

สุ้มเสียงเย็นชาและทุ้มต่ำดังขึ้น

“แม่นางเหอมาทำสิ่งใด?”

“กราบทูลองค์ชายสี่ พระสนมทรงห่วงใยท่าน จึงกำหนดตัวเก๋อเก๋อคนหนึ่งให้เข้าจวนมาปรนนิบัติ เซี่ยเก๋อเก๋อมีนิสัยอ่อนโยน สง่างามและรู้กาลเทศะ คิดว่าคงถูกพระทัยองค์ชายสี่เพคะ”

แม่นางเหอตอบด้วยรอยยิ้มและท่าทีเคารพ

“พระสนมทรงมีน้ำพระทัย วันหน้าเมื่อเข้าวัง ข้าจะทูลขอบพระคุณพระสนม”

เมื่อเดินผ่านรถม้า องค์ชายสี่ชะงักฝีเท้า คิดว่าอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นคนที่พระสนมประทานมา คงไม่เหมาะหากจะหักหน้า

องค์ชายสี่ยกม่านรถม้าขึ้น เห็นหญิงสาวผู้หนึ่งนั่งอยู่ข้างใน ผิวขาวผ่องดุจหยก คิ้วตาอ่อนโยน นัยน์ตาราวสายน้ำสารท

องค์ชายสี่รู้สึกประหลาดใจ นึกไม่ถึงว่าจะเป็นหญิงงามที่หาได้ยากยิ่ง

เมื่อเห็นองค์ชายสี่ เซี่ยเหยียนก็นิ่งงันไปเล็กน้อย ยังไม่ทันได้ตั้งตัว มือขององค์ชายสี่ก็ยื่นมาแล้ว

มือเรียวขาววางลงบนฝ่ามือขององค์ชายสี่ อาศัยแรงประคองก้าวลงจากรถม้า แม่นมหลิวรีบนำคนเข้ามาคารวะ

องค์ชายสี่พาเซี่ยเหยียนพร้อมบ่าวไพร่กลุ่มหนึ่งมุ่งหน้าไปยังเรือนหลัก ซูเผยเซิ่งที่ตามหลังมาชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบตามไป

วันนี้ท่านอ๋องผิดปกติยิ่งนัก!

เซี่ยเหยียนเดินอยู่ข้างองค์ชายสี่ ลอบชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง

เขาสวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้ม รูปร่างสูงโปร่ง เครื่องหน้าคมเข้ม ดวงตาหงส์เรียวยกขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาลึกล้ำจนหยั่งไม่ถึง ชวนให้ใจสั่น

ผู้ใดกันกล่าวว่าองค์ชายสี่ตัวเตี้ยและอ้วน? เขาออกจะเป็นบุรุษผู้ทรงอำนาจอย่างแท้จริง!

เซี่ยเหยียนคิดว่าท่าทางเล็ก ๆ ของตนแนบเนียนยิ่ง ทว่าไม่รู้เลยว่าองค์ชายสี่เห็นทุกอย่าง มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย

ผู้ใดก็ชอบหญิงงาม องค์ชายสี่เองก็ไม่ต่างกัน

พระชายายังคงคิดอยู่ว่าควรไปแจ้งองค์ชายสี่ก่อนหรือไม่ ก็ได้ยินสาวใช้ชั้นสองหน้าประตูเข้ามารายงานว่า ท่านอ๋องพาเก๋อเก๋อคนใหม่มาทางเรือนหลักแล้ว

พระชายารีบลุกขึ้นไปต้อนรับ เพิ่งเดินมาถึงหน้าเรือนหลัก ก็เห็นองค์ชายสี่กับหญิงสาววัยแรกรุ่นเดินเคียงกันมาแต่ไกล พระชายากำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่นขึ้น

พระชายาก้าวออกไปคำนับองค์ชายสี่ เซี่ยเหยียนก็ย่อกายคำนับพระชายาเช่นกัน

พระชายาพิจารณาเซี่ยเหยียนอย่างละเอียด รู้สึกประหลาดใจยิ่ง หญิงงามเช่นนี้เหตุใดจึงเข้าจวนมาได้ โดยทั่วไปแล้วหญิงงามเช่นนี้ย่อมถูกเก็บไว้รับใช้ในวัง

เมื่อเข้ามาถึงเรือนหลัก เซี่ยเหยียนก็คุกเข่าโขกศีรษะคำนับองค์ชายสี่และพระชายาอย่างนอบน้อม

“หม่อมฉันสกุลเซี่ย ถวายคำนับท่านอ๋อง ถวายคำนับพระชายาเพคะ”

“ลุกขึ้นเถิด ต่อไปเรื่องในเรือนหลังของจวน ให้ฟังพระชายาทุกอย่าง”

องค์ชายสี่ให้ความเคารพพระชายาอย่างยิ่งในจวน ไม่ยอมให้อนุทั้งหลายอยู่เหนือพระชายาเป็นอันขาด โดยเฉพาะหลังจากหงฮุยจากไป

“เพคะ หม่อมฉันทราบแล้ว”

พระชายากล่าวตามธรรมเนียมอยู่ไม่กี่คำ ก่อนส่งนางไปยังเรือนซินหลาน

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป