“ทำไมล่ะ?”
ฮวาเจียวกับเย่ชิงชิงอดอุทานด้วยความตกใจไม่ได้ ทั้งคู่ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงมีคนต้านทานสิ่งล้ำค่าแบบนี้ได้
หลี่หยวนตั้นเลิกคิ้ว ก่อนตอบอย่างจริงจัง
“จะพูดยังไงดี ฉันเป็นคนไม่ชอบความสมบูรณ์แบบ ยาวิเศษช่วยเพิ่มพลังให้ฉันก็จริง แต่ก็ทำให้ฉันพึ่งพามันด้วย ตอนนี้ฉันเหมือนผักตบชวาที่ยังไม่ได้หยั่งราก ไม่อยากจมดิ่งไปกับพลังและสิ่งเหนือธรรมชาติตั้งแต่เนิ่น ๆ”
“ถ้าเป็นไปได้ ฉันหวังว่าจะเป็นผู้ตื่นพลังพิเศษคนสุดท้าย ได้ต้อนรับวันที่ทุกอย่างมาถึงเองตามธรรมชาติ ในฐานะคนธรรมดาคนหนึ่ง”
ทั้งสามมองหน้ากัน เย่ชิงชิงสวนอย่างตรงจุด
“นี่เรียกว่าหาเรื่องลำบากใส่ตัวชัด ๆ”
หลี่หยวนตั้นกลั้นขำไม่อยู่ “เอาเถอะ พวกเธอจะคิดยังไงก็แล้วแต่ รีบตัดสินใจได้แล้ว”
เย่ชิงชิงตกอยู่ในห้วงความคิดต่อสู้กันเอง ลังเลอยู่สองวินาที ก่อนพูดประโยคที่ทำให้ฮวาเจียวตะลึง
“ฉันก็ไม่เอาเหมือนกัน ฉันจะเป็นสาวแกร่งสายสร้างตัว!”
“กินยาผิดมาหรือไง?”
ฮวาเจียวเบิกตาโตแล้วโพล่งใส่หน้า “คนที่ไม่น่าจะยอมแพ้ที่สุดในนี้ก็คือแกไม่ใช่เหรอ”
เย่ชิงชิงชี้ไปยังโกดังดินไหม้เกรียมที่อยู่ข้าง ๆ และเศษดินปูนใต้เท้า ท่ามกลางบรรยากาศสีถ่าน เธอราวกับราชินีผู้เปี่ยมความมั่นใจ หมุนตัวไปรอบ ๆ อย่างตื่นเต้น
“นี่คือผลงานชิ้นเอกของฉัน! ตั้งแต่ยิงธนูดอกนั้นออกไปเมื่อกี้ ฉันก็เหมือนได้พบช่วงเวลาที่เปล่งประกายที่สุดในชีวิต ฉันจะเป็นยอดฝีมือสายพลัง ยืนหยัดด้วยตัวเอง เพราะงั้นยาวิเศษสายเอาชีวิตรอดขวดนี้ ฉัน-ขอ-ถอน-ตัว!”
“ฮ่า ๆ ๆ!”
เย่ชิงชิงหมุนตัวอย่างตื่นเต้นขึ้นเรื่อย ๆ วินาทีถัดมา เธอหัวเราะจนสูดควันเข้าไปมากเกิน ก่อนจะหมดสติจากพิษคาร์บอน
“……”
ทั้งสามยืนนิ่งแข็งเป็นหิน ฮวาเจียวใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะได้สติ แล้วหัวเราะอย่างโมโหในที่สุด
“ได้ ๆ จะเล่นแบบนี้ใช่ไหม งั้นฉันคงต้องปลุกพลังพิเศษระดับเอสให้พวกแกได้เปิดหูเปิดตากันแล้ว”