เย่หลิงหลงหันไปตามเสียง มองหาอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดก็เห็นศีรษะคนหลายหัวในถ้ำเล็ก ๆ ซึ่งเต็มไปด้วยกองหิน
ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่คือจุดที่งูยักษ์เกล็ดเงินใช้หัวพุ่งชนเมื่อครู่ มันพยายามชนให้พวกเขาแหลกแล้วขุดออกมา จึงชนภูเขาจนเกิดรอยแยกขนาดใหญ่
เย่หลิงหลงมองปราดเดียวก็จำไม่ได้ว่าพี่ชายคนใดในนั้นเป็นคนรู้จักของนาง แม้แต่คนที่ตะโกนอย่างตื่นเต้นที่สุดก็ตาม
เวลานั้น งูยักษ์เกล็ดเงินสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของนาง จึงหันกลับมาทางนางอย่างรวดเร็ว
“หนีเร็ว! มันกำลังจดจำกลิ่นของเจ้า หากมันจำได้เมื่อใด มันจะไล่ตามเจ้าจนกว่าจะตาย!”
พี่ชายคนที่ตื่นเต้นที่สุดเมื่อครู่อยู่ในถ้ำแคบ ๆ นั่น เขาตะโกนเตือนนางเสียงดัง
ที่แท้มันกำลังจดจำกลิ่นของนางนี่เอง เรื่องนี้นางรู้วิธีรับมือ
นางล้วงมือเข้าไปในแหวนอย่างรวดเร็ว แล้วหยิบก้อนสิ่งของขนาดใหญ่ที่ห่อด้วยกระดาษยันต์หนาออกมา จากนั้นนำก้อนนั้นไปแขวนไว้บนต้นหญ้าต้นหนึ่ง ต้นหญ้าเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วจนสูงเท่าตัวนาง แล้วตั้งขวางอยู่เบื้องหน้า
ขณะที่งูยักษ์เกล็ดเงินก้มลงดมกลิ่นของนาง นางก็หยิบกระดาษยันต์แผ่นหนึ่งมาแปะบนจมูก จากนั้นจึงฉีกกระดาษยันต์ที่หุ้มก้อนสิ่งของนั้นออก
ชั่วพริบตาถัดมา กระดาษยันต์แตกกระจาย กลุ่มควันสีดำพลันแผ่กระจาย พุ่งเข้าใส่หน้างูยักษ์เกล็ดเงินเต็ม ๆ
ชั่วขณะนั้น นางเห็นรูม่านตาของงูยักษ์เกล็ดเงินขยายใหญ่ขึ้นทันที ต่อมามันก็ถอยกรูดอย่างรวดเร็ว หัวที่ควบคุมไม่ได้พุ่งโครมชนภูเขาด้านข้าง จนภูเขาพังทลายลงมาอีกก้อนใหญ่