การร่วงลงมาของนางทำให้ทุกคนที่ลอยอยู่กลางอากาศพากันตกใจ จี้จื่อจั๋วได้สติเป็นคนแรก ก่อนนางจะกระแทกพื้น เขาก็รับตัวนางไว้ได้ทัน
「ศิษย์น้องเล็ก! ศิษย์น้องเล็ก! เจ้าเป็นอะไรหรือไม่? อย่าทำให้ข้าตกใจสิ!」
เย่หลิงหลงหลับตาสนิท ทว่าริมฝีปากกลับขยับเล็กน้อย
「ศิษย์พี่เจ็ด ยันต์ผ่อนคลายอยู่ไหน? รีบเอามาแปะให้ข้า แล้ววางข้าราบลง ข้าเหนื่อยจนวิญญาณแทบหลุดจากร่างแล้ว」
เมื่อได้ยินคำพูดของเย่หลิงหลง ทุกคนที่ตามลงมาถึงพื้นต่างก็ถอนหายใจโล่งอก ที่แท้ก็แค่เหนื่อย พวกเขานึกว่านางเป็นอะไรไปเสียแล้ว
ขณะนั้นเอง คนอื่น ๆ ในที่เกิดเหตุเห็นพวกเขาหกคนมีคนหนึ่งร่วงลงมา ส่วนอีกห้าคนก็พากันล้อมคนที่ตกลงไป ดูราวกับเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น
เมื่อมองค่ายกลที่กำลังเลือนหายไป กับทองบริสุทธิ์ที่นกปีกทองหลอมออกมา ซึ่งมีขนาดใหญ่เท่าลำต้นของต้นไม้พันปีและสูงเท่าคน ในหมู่ผู้ชมก็มีหลายคนที่เริ่มใจคันยุบยิบ
เมื่อมีคนหมายตาสิ่งของมากเข้า ย่อมมีคนคิดลงมือชิงตัดหน้า
ต่อให้เอาทองไปทั้งหมดไม่ได้ อย่างน้อยแย่งได้เท่าไรก็เอาเท่านั้น ที่นี่มีคนมากมาย แยกกันแย่งคนละนิดแล้วหลบหนีไป ต่อให้เป็นศิษย์วังจันทราเร้นก็ไม่มีทางตามชิงกลับคืนได้หมด
ดังนั้นจึงมีคนฉวยจังหวะที่พวกเขากำลังล้อมเย่หลิงหลง พุ่งเข้าไปฟันค่ายกลที่เหลืออยู่จนเปิดออก แล้วเตรียมแย่งทองด้านใน
ทว่ากระบี่เพิ่งฟาดลงบนค่ายกล แสงสว่างก็พลันเจิดจ้า พลังสะท้อนกลับซัดแรงที่เขาฟันออกไปย้อนคืนใส่ตัวเขาทั้งหมด