เพราะเขาเห็นกับตาว่าเย่หลิงหลงซึ่งยืนห่างจากประตูหินอยู่พอสมควร กำกระบี่ยาวไว้ในมือแล้วฟาดใส่ประตูหินของพวกเขากลางอากาศอย่างแรง ปราณกระบี่แปรเปลี่ยนเป็นพลังอันแข็งแกร่ง พุ่งเข้าปะทะประตูหินของพวกเขา
ชั่วพริบตาต่อมา ประตูหินตรงหน้าเซี่ยหลินอี้ก็ถูกฟันจนแหลกละเอียด เศษหินนับไม่ถ้วนกระเด็นกระจายไปทั่ว ส่วนเซี่ยหลินอี้ซึ่งยืนอยู่ใกล้ประตูที่สุด พลันไร้สิ่งกีดขวางใด ๆ เบื้องหน้า จึงได้เผชิญหน้ากับเย่หลิงหลงเต็ม ๆ
สีหน้าของเขาพลันบิดเบี้ยว ร่างทั้งร่างตกตะลึงจนโง่งม ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรขยับตัวอย่างไร
“ดี ข้าเข้ามาแล้ว”
สิ้นเสียง เย่หลิงหลงก็ทะยานตัวไปยืนตรงหน้าเซี่ยหลินอี้ ก่อนจะส่งยิ้มน่ารักให้เขา
“ลำบากเจ้ามารอรับข้าถึงหน้าประตู ต่อไปไม่ต้องเกรงใจถึงเพียงนั้นหรอก!”
“เจ้า...เข้ามาได้อย่างไร?” เซี่ยหลินอี้ถูกเย่หลิงหลงทำเอาหน้าซีดเผือด
“ตาบอดหรือไร? เมื่อครู่มองไม่เห็นหรือ? ข้าฟันประตูหินเข้ามาเองน่ะสิ! เอ๊ะ ประตูหินของเจ้าลดคุณภาพวัสดุหรือไร? เคาะเบา ๆ ก็แตกแล้ว เหมือนกระบี่ของสำนักเจ็ดดาวพวกเจ้าไม่มีผิด บางเปราะราวกระดาษ คุณภาพต่ำเสียจนน่าขัน”
คำพูดของเย่หลิงหลงปลุกความหวาดกลัวจากคราวก่อนขึ้นมาอีกครั้ง ในตอนนั้นศิษย์สำนักเจ็ดดาวถูกนางหักกระบี่ในแดนลับภูเขาตะวันตก พวกเขาถอยกรูดด้วยความหวาดผวาราวกับเห็นผี ต่างชักกระบี่ยาวออกมาถือไว้ข้างหน้า ไม่ยอมให้นางเข้าใกล้
“เอ๊ะ? พวกเจ้าก็อยู่ขั้นสร้างฐานเหมือนกัน เหตุใดพอเห็นข้าถึงทำราวกับเผชิญศัตรูตัวฉกาจ? ข้าเก่งกาจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”