ชาติก่อนเย่หลิงหลงใช้เครื่องซักผ้ามานับครั้งไม่ถ้วน วันนี้ในที่สุดก็ได้สัมผัสความรู้สึกยามถูกเครื่องซักผ้าปั่นเหวี่ยงอย่างบ้าคลั่งเสียที
นางรู้สึกราวกับกระเพาะทั้งใบกำลังจะถูกเหวี่ยงออกมา เครื่องหน้าแทบจะบิดเบี้ยวรวมเป็นก้อนเดียว แม้แต่สมองก็ยังมึนงงไปหมด
นางจำไม่ได้ว่าถูกเหวี่ยงอยู่นานเพียงใด กระทั่งร่วงถึงพื้นจึงรู้สึกว่าตนกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ทว่าเวลานี้นางไม่อยากขยับตัวแม้แต่น้อย
หยดน้ำ... หยดน้ำ... หยดน้ำ...
ของเหลวเย็นชื่นหอมหวานหยดลงบนใบหน้า นางแลบลิ้นออกไปเลียโดยไม่รู้ตัว แค่ก! หอมหวานเหลือเกิน นี่เป็นรสชาติอันใดกัน?
ยิ่งกว่านั้น เมื่อของหวานหอมนี้ไหลลงคอ ทั้งร่างก็พลันปลอดโปร่งและตื่นตัวขึ้น ความทรมานจากหมอกที่ม้วนพัดนางเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น
เย่หลิงหลงลืมตาขึ้น เห็นดอกไม้สีชมพูอ่อนดอกหนึ่ง กลีบดอกงอนโค้ง ตรงกลางเกสรมีหยาดน้ำหวานใสซึมออกมา หยดลงทีละหยด
เอ๊ะ ดอกไม้นี้นางเหมือนจะรู้จัก นี่คือบุปผาหมอกเหมันต์
ในหนังสือบันทึกไว้ว่า บุปผาหมอกเหมันต์เป็นสมุนไพรเซียนชนิดหนึ่ง มีสรรพคุณวิเศษช่วยขจัดอาการผิดปกติของร่างกาย เช่น ถูกพิษ ถูกภาพลวง เวียนศีรษะ อ่อนเพลีย และอาการไม่สบายต่าง ๆ น้ำหวานของดอกนี้มีรสหวาน เมื่อดอกไม้เติบโตเต็มที่ก็เก็บหยาดน้ำหวานได้
ทว่าบุปผาหมอกเหมันต์พบเห็นได้ไม่บ่อย และเก็บน้ำหวานได้ยาก สาเหตุคือบริเวณที่มันเติบโตย่อมมีผึ้งราชันปีศาจอยู่ใกล้ ๆ ผึ้งราชันปีศาจเป็นสัตว์ปีศาจระดับสาม ส่วนราชินีผึ้งที่แข็งแกร่งยิ่งอาจถึงระดับสี่